Browsing Tag

zwangerschap

Persoonlijk Zwangerschap

Ik moet jullie iets vertellen…

Ik heb een poos geleden al eens geschreven over mijn kinderwens voor Mamaplaats en nu wil ik met jullie iets delen, waar wij ontzettend gelukkig mee zijn. Een maand geleden kwamen wij er namelijk achter dat wij een tweede kindje verwachten!
Vroeger zei ik altijd al dat ik tien kinderen wilde en een hondje. Nou, dat is toch wel wat anders gelopen: Een dochter en twee katten! En nu mag ik dus heel blij vertellen dat er in juli een baby bijkomt, als alles goed gaat! Een zomerbaby!
Een hele grote wens die uitkomt. Een broertje of zusje voor onze Rosemarijn. Vanaf het begin hebben we haar ook een beetje geprobeerd te betrekken bij dit mooie nieuws. Of ze honderd procent snapt wat er gaande is, geloof ik niet, maar ze vindt het heel leuk om over de baby in mama’s buik te praten. Ze aait heel lief over mijn buik en wijst naar de echo foto’s, met de mededeling dat dát de baby is! 

Aan het begin van deze week hebben wij de zwangerschap aan familie en vrienden bekend gemaakt, met een foto van Rosemarijn en een bord met het nieuws erop. Een leuke fotoshoot tussen de herfstbladeren. Zo leuk om te doen! 

Ik ben nu op driekwart van het eerste trimester. Het moeilijkste trimester van de zwangerschap, voor veel vrouwen. Voor heel veel vrouwen zijn dat de drie maanden waarin ze het meest beroerd, ziek en misselijk zijn. Bedankt, hormonen! We noemen ze dan ook niet voor niks ‘horror-monen’.
Ik ben nu ook veel meer misselijk dan bij de zwangerschap van Rosemarijn. Ook toen had ik dagelijks wel een misselijk gevoel, maar dat was meer een weeïg misselijkheidsgevoel, wat wel te minderen was door iets te eten. Dit keer is de misselijkheid echt anders! Ik voel het de hele dag door en ik kan hierdoor ook veel minder ondernemen.

Werken wordt daardoor ook wel wat moeilijker. Voor de klas staan, terwijl je steeds de neiging hebt om boven de toilet te gaan hangen, is niet een perfecte combinatie. Toch probeer ik zoveel mogelijk wel lekker te gaan werken, want het is heerlijk om te doen en ik geniet er zo van! Rosemarijn heeft die twee dagen veel plezier bij de gastouder, wat ook heel goed voor haar is. En als ik haar in de middag ophaal, heeft ze zoveel verhalen en is ze zo blij om mama weer te zien! Dat is het echt waard!

Het schrijven heeft ondertussen wel een beetje stil gelegen. De puf ervoor was ver te zoeken! Toch hoop ik dat, nu het laatste stukje van het eerste trimester begonnen is, de misselijkheid stopt en ik weer lekker aan de slag kan gaan! Iets minder dan vier weken, dan hoop ik toch wel van de eerste kwaaltjes verlost te zijn!

Hoe hebben jullie je zwangerschap(pen) ervaren? Waren ze erg verschillend? Had je veel kwaaltjes of deed je het op je sloffen?

Baby Gastblog

Jouw geboorte in kaart!

Hoe was jouw geboorte? Je was er zelf bij, maar weet je het nog? Weet jij hoe jouw start is geweest? Wat jouw geboorteverhaal is? Wat heb jij allemaal meegemaakt in de zwangerschap en hoe ging je geboorte? Was je moeder ontspannen tijdens de zwangerschap of juist gestrest? Mocht jij jouw geboorte zelf inzetten of werd dit voor je bepaald? Ging je soepel door het geboortekanaal of zat je vast?  Mocht je direct bijkomen bij je moeder op de borst? 

Op celniveau zijn de ervaringen van voor jouw geboorte en tijdens je geboorte opgeslagen in je lijf. Je hebt toen als pasgeboren baby al besluiten genomen die je vandaag de dag (misschien) nog zichtbaar zijn. Ik zal je mijn verhaal vertellen. Ik heb een vrij relaxte tijd gehad in de baarmoeder. Mijn moeder was ontspannen en ik kon rustig groeien. Maar mijn geboorte is ingeleid ik mocht maar heel even bij mijn moeder liggen na de bevalling, want ik moest in de couveuse. 

Altijd een duwtje nodig 

In mijn tijd op de middelbare school had ik altijd druk nodig om in actie te komen. Als de druk niet van buitenaf kwam, wachtte ik op de stress van binnenuit die ontstond door tijdsdruk. Ik wist dan dat ik aan de slag moest om iets af te krijgen. Toen ik startte als ondernemer liep ik ook tegen deze  muur aan, doordat ik niet de eerste stap zette. Ik had een duw nodig om in actie te komen en mezelf te laten zien.  Het is een rode draad in mijn leven, want ik weet dat ik mezelf in de actiestand kan zetten. Ik heb daarom een nieuw besluit genomen: Ik kan zelf in actie komen als er iets moet gebeuren. 

Mezelf tot de orde roepen 

Je zult je nu afvragen of het altijd goed gaat. En of ik nu altijd gelijk in actie kom als ik iets wil of als er iets moet gebeuren. Het antwoord is nee, want het is een hardnekkige overtuiging dat ik druk van buitenaf nodig heb. Maar ik herken het nu en daardoor kan ik ‘mezelf tot de orde roepen’ en mijn nieuwe besluit weer op de voorgrond zetten.  

Madelon Dikkens

Breng je geboorte in kaart 

Met geboorte in kaart kom je erachter welke invloed jouw start nu nog op jouw leven heeft. Wil jij weten wat jouw start je kan vertellen over hoe jij je nu gedraagt en hoe jij informatie opneemt? En wil je werken aan nieuwe besluiten? Neem dan gerust contact op dat kan door te mailen naar madelon@samenopgroeien.nl of kijk op de website www.samenopgroeien.nl  

Wil je meer van Madelon zien en lezen? Volg haar dan op Instagram: @samenopgroeien

Saturday Stories Zwangerschap

Saturday Stories: Ik had diezelfde dag al naar de verloskundige gemoeten!

17 oktober 2018 de uitgerekende datum maar nog steeds geen baby te zien. Ik was die dag in het ziekenhuis omdat mijn neefje Lyano op de kinderafdeling lag met een infectie aan de nieren. De kinderafdeling was nog maar een paar dagen verhuisd naar een nieuw gebouw en het nieuwe gebouw was een stukje stappen en bij elke stap die ik zette leek ik wel in mijn broek te plassen. Op aanraden van mijn mama en zussen sprak ik er de verpleging aan om te vragen of dit normaal was, toevallig was één van de verpleegsters vroedvrouw en ze vertelde me dat het vruchtwater was dat ik verloor. Ik vroeg haar nog of het nodig was dat ik op de kraamafdeling binnen zou gaan om dit te melden maar omdat ik de dag erna een afspraak in het ziekenhuis met mijn vroedvrouw vond ze dit niet nodig. “Wie weet beginnen je weeën van zelf deze nacht.” Oké, ik ging dus naar huis en maakte me nog geen zorgen.

18 oktober 2018 om acht uur hadden we een afspraak met de vroedvrouw om te kijken of alles nog goed ging, ik vertelde haar wat de dag ervoor gebeurd was en ze deed meteen een test om te zien of het werkelijk vruchtwater was en inderdaad, ik bleek een scheurtje in mijn vruchtzak te hebben. “Je had gisteren al moeten binnenkomen!” zei ze. Dus gingen ze mij inleiden: de kans op een infectie via het scheurtje was te groot. Om twaalf uur kwamen ze voor het eerst vaginaal medicatie toedienen om de weeën op te starten. Veel last had ik er niet van om.Om drie uur kwamen ze een tweede keer de medicatie toedienen en enkele minuten laten kwamen de weeën harder en sneller. Ik wist op voorhand dat ik epidurale zou vragen maar had mij voorgenomen zo lang mogelijk vol te houden, dus vroeg ik of ik in bad mocht, want er werd mij verteld dat dit de pijn zou verzachten. En inderdaad: in het warme water leek de pijn weg te zijn.

Om half zes kwamen de weeën sterker en nog sneller door, zodat zelfs het warme water niet hielp, dus riep ik de verpleging en vroeg om epidurale. Een kwartiertje later werd deze gezet en was de pijn volledig verdwenen. Nu was het alleen afwachten. Mijn vriend en ik keken TV, ik sliep een beetje en af en toe kwam de verpleging kijken hoe het met mij ging. De weeën waren wat afgezwakt door de epidurale, dus gave ze mij extra medicatie in een infuus om de weeën terug sterker te maken. Om elf uur ’s avonds had ik eindelijk tien centimeter ontsluiting. Nu was het wachten tot ik druk voelde; dan zou ik mogen gaan persen, zei de vroedvrouw. Ik keek er zo naar uit mijn dochter in mijn armen te hebben!

Om kwart over twaalf het was zover! Ik voelde enorme druk en riep de verpleging erbij. Ik mocht beginnen te persen. Ze zeiden dat dit meestal een uurtje duurt bij een eerste kindje. Het persen ging op zich heel vlot, tot opeens de hartslag van mijn dochter omhoog ging naar 180 en ik had ondertussen 39,5 graden koorts! De verpleging schoot in actie: plots moest het snel gaan want mijn dochter begon stoelgang te maken in het vruchtwater. Ze maakten gebruik van een vacuümpomp op haar hoofdje, om haar er snel te kunnen uithalen.

Om elf minuten voor één was het dan zo ver: Maisie was geboren. Ze legden haar in mijn armen, maar na een drietal seconden haalden ze haar weer weg en verlieten ze de kamer zonder enige informatie. Daar lag ik dan. Mijn vriend keek mij vragend aan. “Wat gebeurt er? Waarom namen ze haar weg? Waarom zeiden ze niks tegen ons?” Tien minuutjes later kwam een verpleegster mijn vriend halen. Hij mocht mee gaan naar onze dochter en daar kreeg hij de uitleg: ze begon niet zelfstandig te ademen. Ze werd gemeten en gewogen en ze kreeg meteen een buisje in haar neus. Ze zou enkele uurtjes in een couveuse moeten liggen en door de stoelgang die ze gemaakt had, zou ze antibiotica moeten krijgen. Dit is niet hoe ik mijn bevalling voorstelde! Daar lag ik dan alleen, mijn dochter meegenomen, mijn vriend was bij haar maar ik had de uitleg nog niet gekregen! In volle paniek belde ik al huilend om twee uur s’nachts naar mijn moeder. Zij zei me dat alles wel goed zou komen, dat ik rustig moest blijven.

Even later kwam mijn vriend vertellen wat er gebeurde en ondertussen werd mijn knipje gehecht en werd de placenta gehaald. Ze kwamen met de couveuse even de kamer binnen zodat ik mijn dochter nog even kon vasthouden en toen werd ze naar de neonatale afdeling gebracht. Ik stond erop dat mijn vriend met haar meeging: zo wist ik dat ze niet alleen was. Tegen drie uur lag ik zelf op een kamer te bekomen van alles wat er net gebeurd was. Super emotioneel en ongeduldig om ons meisje bij ons te hebben. Even later kregen we goed nieuws: tegen vijf uur s’morgens trok ons meisje zelf dat buisje uit haar neus. Ze had er blijkbaar genoeg van en begon goed zelfstandig te ademen. Ik mocht borstvoeding proberen en dit dronk ze goed. Hierdoor mocht ze om om zes uur in de avond eindelijk bij ons op de kamer. Eindelijk na al die emoties genieten van ons gezinnetje!

Saturday Stories Zwangerschap

Saturday Stories: Bedrust, bloedingen en wakker worden op de IC!

Juli 2017 begon voor mij met allemaal kleine bloedingen. Ik dacht dat mijn menstruatie niet door wilde breken en schonk er geen aandacht aan. Ik had net een nieuwe baan en dat nam al mijn energie weg.
Zes weken later zat ik met een vriendin sushi te eten en we hadden het erover. Nog steeds had ik bloedingen en enorm zere borsten. “Ben je niet gewoon zwanger?” vroeg ze. Ik was ervan overtuigd dat het niet zo was, maar kocht voor de zekerheid toch een zwangerschapstest. De volgende dag deed ik de test en binnen een paar seconden wist ik dat ze gelijk had: hartstikke zwanger.

Een week later kwamen we bij de verloskundige voor een echo met nog steeds bloedingen. Ruim 8 weken was ik zwanger. Bloedingen was waarschijnlijk innesteling en we hoefden ons geen zorgen te maken: alles zag er goed uit. De bloedingen bleven maar komen en op een gegeven moment zagen ze dat ik een placenta previa had. Mijn placenta lag over mijn baarmoedermond. 2 weken totale bedrust en dan zou ie waarschijnlijk opgetrokken zijn. Ik was dan 12 weken zwanger. Na 2 weken leek het inderdaad beter te gaan en ik ging weer aan het werk. Met 16 weken begon het echter weer. Ik werd naar het ziekenhuis gestuurd en het advies was om tot 24 weken volledige bedrust te houden en we mochten hopen dat die kleine er dan nog zou zitten. Super spannend en eng! 

Bron: Pexels

Met 23 weken en 6 dagen kreeg ik een enorme bloeding en werd ik opgenomen. De kleine was vanaf nu levensvatbaar. Gelukkig bleef ‘ie weer zitten. Ik mocht vanaf nu niets meer, alleen maar rust houden. Vreselijk lang zijn de dagen dan. Maar je doet alles om die kleine binnen te houden en goed te laten groeien. Ik heb nog 2 keer in het ziekenhuis gelegen maar hij bleef zitten en groeide goed. Thuis werd er ontzettend goed voor me gezorgd. Elke dag kwam er volk over de vloer. Wat dat betreft heb ik het zo goed gehad! Ondertussen lag die kleine vanaf 27 weken al verkeerd om. Zou wel goed komen, hij had zoveel ruimte. Maar met 34 weken lag ie nog steeds in een stuit. En met 37 weken nog steeds! Met bloedingen wordt het afgeraden om je baby te laten draaien, dit wilde wij dus ook niet. We waren heel bang voor een hele grote bloeding. De keizersnede werd ingepland, maar 2 dagen voor die datum braken mijn vliezen. In het ziekenhuis werd ik gelijk die dag ingepland, want ze wilden me geen 2 dagen zo laten rond lopen.

De keizersnede ging hartstikke voorspoedig en binnen een half uur had ik het mooiste mannetje ooit in mijn armen. En kerngezond! Ik voelde me prima en alle familie kwam langs om Shane te bewonderen. Maar na een paar uur kreeg ik wat buikpijn, dacht dat het de uitwerking van de ruggenprik was. De pijn werd in een hard tempo erger. Op een gegeven moment wist ik niet meer waar ik het zoeken moest. Er liepen allemaal verpleegkundigen mijn kamer in en uit. Ook de dokter kwam, er moest iets aan de hand zijn! Op de echo konden ze geen bloeding zien maar ik ging hard achteruit. Mijn bloeddruk was nog 70 over 20 en ze konden mijn pols niet meer vinden. Snel werd ik teruggebracht naar de OK. Van dat stuk weet ik weinig meer. Ik had een shock en kon alleen nog maar trillen en ‘au’ zeggen.

Bron: Pixabay

Mijn vriend werd die nacht helemaal alleen gelaten met Shane, heel erg vind ik dat. Pas na 5 uur kwam iemand hem vertellen dat ik stabiel was, maar dat ze me nu verder open gingen maken omdat ze de bloeding niet konden vinden. De volgende ochtend werd ik wakker op de intensive care. Het enige dat ik wilde was Shane in mijn armen hebben en die werd dan ook snel opgehaald. Oh wat was ik blij om hem te zien. Toen ik van de intensive care af mocht is de arts langs geweest om te vertellen wat er gebeurd was. Ik had 3,5 liter bloed verloren en het is echt kantje boord geweest! 8 zakken bloed heb ik gekregen! We hebben een week in het ziekenhuis gelegen en thuis kon ik echt niks! Zo vreselijk balen was dat. Weer elke dag hulp! Na 8 maanden was ik eindelijk zover dat ik weer kon gaan werken, heerlijk!

Shane doet het super, hij is de leukste mooiste en de liefste! Ik heb het er volledig voor over gehad, maar of ik nog een keer een zwangerschap aandurf…?

Saturday Stories

Saturday Stories: Mijn grijze wolk

“Wil ik wel kinderen?” Ik hoor me die vraag nog stellen aan mezelf. Soms twijfelde ik écht. Ik was niet het soort meisje dat er al van kleins af aan van droomde om mama te worden, of toch niet dat ik me kan herinneren. Maar op een ochtend was het daar… ik stond op en het was alsof de biologische wekker was afgegaan, luid en duidelijk ik wou een baby, liefst vandaag nog.

Twee streepjes
Nadat ik mijn vriend (ondertussen mijn man) kon overtuigen, we waren uiteindelijk ‘nog maar’ 23, was ik na een eerste poging meteen zwanger. Ik weet nog dat ik die test deed in de volle overtuiging dat hij negatief zou zijn. Het was zondagmiddag, ik was ervoor zelfs langs een apotheek van wacht gereden. Om toch maar mijn gelijk te kunnen halen van mij vriend, want ik zou écht niet van de eerste keer zwanger zijn. Zo iets komt toch niet vaak voor? Maar ik was het wel degelijk, ik had meteen zeer duidelijk twee streepjes. Meteen stond ik te trillen op mijn benen, ik was dolgelukkig maar doodsbenauwd en huilde tranen met tuiten. Eens ik weer wat gekalmeerd was zat ik al snel ergens hoog op een wolkje, daar zou ik een weekje vertoeven.

Ik was 5 weken zwanger op het moment van de test, precies een week later kreeg ik een bloeding… pure paniek! Meteen richting spoed, 3 uur gewacht op de assistent, van de assistent, van de gynaecoloog… zij stelde me verschillende vragen en deed een echo. En daar was hij dan… Mijn zo gewenste baby, een klein frummel van nog geen centimeter groot en een flikkerend hartje er middenin. Nog nooit had mijn hart, mijn lijf, mijn hele bestaan zo erg van iets gehouden als toen. Baby was in orde en ik bleef maar staren naar dat zwart witte frummeltje op de echo die ik mee naar huis kreeg.

Zo verliefd, zo immens verliefd was ik al op die kleine die ik nog nooit had ontmoet. Met alle liefde van de wereld lette ik op mijn eten, liet ik mijn koffie staan waar ik zo zo zooooo verslaafd aan ben, met alle liefde van de wereld was ik weken aan een stuk kotsmisselijk, het maakte me niet uit, alles voor baby. Ik voelde trouwens vanaf dag één dat het een jongen was, en ik kreeg gelijk! De rest van mijn zwangerschap verliep vlot, ik kwam nooit veel bij en genoot van de hele ervaring.

Het gaat gebeuren!
Donderdag 28 Mei 2015 zit ik rustig in de zetel te chatten met een vriendin die op dat moment ook hoogzwanger is. Ik heb nergens last van en ga er vanuit dat ik zeker nog een weekje heb om me voor te bereiden. Baby is uitgerekend 6 Juni, en eerste kindjes komen vaak toch wat later, dat had ik me in iedergeval laten wijsmaken. Ik had nog een discussie gehad over de kapper met mijn vriend, want morgen was ik jarig en wou ik samen wat leuks doen, maar hij had dan een afspraak gepland in het midden van de dag. Banaal natuurlijk. Hij werkte die dag een late shift, dus was pas klaar om 22u. Om 21u voel ik plots iets… de slijmprop was losgekomen en al snel daarna begonnen de weeën. Allemaal nog goed te doen, het ziekenhuis gebeld, mijn vriend gebeld, alles rustig en niet veel later thuis dan samen vertrokken naar het ziekenhuis.

Mijn bevalling verliep naar mijn mening vlot. 8 uur in totaal, geen epidurale genomen en ongeveer 45min moeten persen (wat ik echt afschuwelijk vond!) Ondanks dat alles goed verliep vond ik voor het eerst bevallen best traumatisch en was ik er meteen van overtuigd dat ik dit nooit meer zou doen. Maar… Mijn prachtige Finn was geboren om 05u05 op 29 Mei, mijn verjaardag! Als ik naar hem keek dacht ik dat m’n hart ging ontploffen, zoveel liefde!

De eerste drie maanden kon ik alles aan, ik gaf borstvoeding ookal verliep het moeilijk met een baby die niet goed aan de borst dronk, een overproductie, kolven enz… ik ging door, koste wat het kost. Overdag was Finn best een makkelijke baby, maar ’s nachts… Hij sliep bijna niet. Was elke twee uur wakker, wou om 4u of 5u op de ochtend niet meer gaan slapen. Ik was altijd wakker, écht áltijd…

Roze….Grijs…Zwart…
De maanden die daarop volgen worden met de dag zwaarder. Sommige dagen gaan goed, het voelt alsof ik alles onder controle heb en ik krijg dingen gedaan, maar andere dagen zijn donker en gevuld met tranen, ruzies en nog meer tranen. Ik ben op, mijn vriend is moe maar ik kan het hem zelfs niet horen uitspreken want ik ben diegene die elke nacht wakker ligt. Ik ben diegene die elke nacht over het bed hangt van Finn om hem te sussen tot ik het gevoel heb dat m’n rug in twee gaat breken. Ik ben diegene die uren lang op de ijskoude vloer zit in Finn zijn kamertje om hem toch maar in slaap te krijgen. In hemelsnaam ik ben zelfs een keertje bij hem in zijn bedje gekropen om hem toch maar te doen slapen, dus hou je mond over moe zijn, want ik ben duizend keer vermoeider.

Misschien slaapt hij door op 3 maanden… misschien op 6 maanden… misschien met een jaar? En zo kwam ik mijn tijd door. Ik beleefde niets meer, ik overleefde. Ik voelde mezelf depressiever worden met de dag. Het probleem is dat je ook dan nog een goeie dag kan hebben, en dan dacht ik elke keer; zie je wel, het is helemaal niet zo erg, ik voel me best goed. Maar als ik dan een slechte dag had, dan was het zwart…

Ik heb duizenden keren de symptomen van een postnatale depressie gegoogled, ik wist wel dat ik het had, maar ik wou dat écht niet. Ik had zo lang gedroomd van een baby en nu het mijn werkelijkheid geworden was, was er vaak alleen maar verdriet. Ik was gewoon zo moe, zo verschrikkelijk moe… Maar toch zag ik dat kleine ventje zo graag, duizend keer liever dan mezelf. En dat was vaak ook het grootste probleem. Ik heb nooit de symptomen gehad dat ik mijn zoontje iets wou aandoen, maar ik haatte mezelf zo erg. Ik vond me een verschrikkelijke moeder om alle mogelijke redenen. Ik nam hem niet uit zijn box omdat hij alleen maar huilde bij mij, bij m’n vriend was hij altijd zo rustig.

Ik huilde, gooide met alles wat ik tegen kwam als hij weer niet wou slapen, of weer niet wou eten. Ik kreeg elke keer te horen dat hij te licht was bij Kind&Gezin, ik werd gestoord van het opnieuw gaan werken, ik werk in een kinderdagverblijf… dus nam Finn ook vaak mee, ging van het ene gehuil naar het andere. Sommige nachten deed ik letterlijk geen oog dicht en zat ik de hele weg naar m’n werk te huilen. Ik ging langs dokters, osteopaten, apothekers,… maar niemand vond de oorzaak waarom het kind nooit sliep. Maar eigenlijk was ik beter even bij de dokter gestopt voor mezelf, want toen Finn 1 jaar oud werd kon ik niet meer. Enkele maanden na zijn verjaardag krakte er iets, ik kon weken niet meer werken, ik huilde en huilde en huilde…

Licht aan de horizon, maar pijn in mijn hart
Daarna werd het iets beter… met mij in ieder geval, Finn zou de komende twee jaar nog steeds niet fatsoenlijk slapen maar ik kon er beter mee omgaan. Waarom? Geen idee… maar tot vandaag voel ik nog hoe erg dat eerste jaar mij gekraakt heeft.

Ondertussen bijna een jaar geleden durfde ik het eindelijk aan om voor nummer 2 te gaan. Als ik die moeders zag met hun kinderen van nauwelijks een jaar verschil in leeftijd huiverde ik… Geen haar op mijn hoofd dat daar ooit aan had gedacht. Maar Finn was nu bijna 3 en ik wou echt heel graag een broertje of zusje voor hem.

3 maanden gaan voorbij en ik ben opnieuw zwanger. Maar mijn geluk is van korte duur, met de positieve test nog in mijn handen merk ik de eerste drupjes bloed… Meteen verdriet natuurlijk, maar een bloeding is mogelijk, dat had ik bij Finn ook gehad. Het bloed stopte iets daarna dus ik probeer een beetje te kalmeren en mijn lijf haar gang te laten gaan. Maar de dag nadien is het mis, ik verlies het vruchtje van ongeveer 4 weken. Ik weet dat het beter zo is, ik weet dat het nog geen baby is op dat moment en ik weet dat dit nog heel vroeg is… maar toch dwaalt mijn hoofd even terug naar dat donkere plekje. Ik voel me opnieuw zo machteloos als enkele jaren terug.

De maand daarna zou ik opnieuw zwanger zijn, doodsbang en dolgelukkig natuurlijk. Maar dit keer besluit ik het anders te doen. Na een slapeloze nacht dankzij, jawel… Finn, en een mega ruzie met (ondertussen) mijn man mail ik een therapeut. Elke vezel in mijn lijf wil zich verzetten maar ik weet dat ik door moet gaan. Ik wil deze baby een andere start geven dan Finn. Dit keer wil ik het ‘juist’ doen. Voor mezelf, voor mijn man maar vooral voor mijn kindjes. Ik beland zo bij een mama coach, ze werkt iet wat spiritueel en ik merk niet meteen iets dat me helpt in haar behandeling… ik vind het vaak een beetje zweverig maar goed… ik hou vol.

De broertjes
Ondertussen ben ik bevallen van mijn regenboogje Nand, compleet verliefd alweer, en dit keer wél op de roze wolk. Als mij gedachten gaan dwalen duw ik mezelf weer in de goede richting, mede dankzij mijn sessies bij de mama coach waar ik binnenkort nogmaals naartoe ga.

Ik weet nu, lieve mama’s dat we allemaal zo hard proberen, we zouden alles doen voor die kleintjes. Alles om hen gelukkig te zien, maar door jezelf kapot te maken maak je hen niet gelukkig, in tegendeel. Dus doe niet zoals ik, zoek hulp want diep vanbinnen weet je dat je het nodig hebt.

En weet ik dat die roze wolk de tweede keer wel nog kan, ik was zo bang voor opnieuw dat zwarte… maar dit keer geniet ik. Nand slaapt super goed ’s nachts en Finn blijft vaak liggen tot 7 uur, ennuh… als hij 16 jaar is is het mijn beurt om hem wakker te maken. #Paybacktime!

Liefs, Lisa ♥️
Instagram: @debroertjes_

Mama Persoonlijk

De angst van mijn leven

Vandaag wilde ik jullie even meenemen naar anderhalf jaar terug. Jullie weten onderhand wel dat bij ons alles wat sneller ging dan origineel gepland. Even slikken en schakelen dus. Wat eerder zwanger dan gepland en ook een paar maand eerder getrouwd. Daarbij kwam ook nog eens dat ik niet op de geplande tijd beviel. Voor de nieuwelingen; hier lees je alles rondom de geboorte van Rosemarijn.

Goed…nu iedereen er weer helemaal in zit (lees gewoon het hele bevallingsverhaal even to freshen up your memory) kan ik gaan vertellen.

Anderhalf jaar terug (morgen om precies te zijn) werd onze dame geboren. Natuurlijk zweefde ik direct op een roze wolk en was al het nare vergeten. Toch? Fout. Iets wat ik miste op het moment dat Rosemarijn geboren werd, was dat eerste contactmoment tussen mama en baby. Ze werd wel even op mijn borst gelegd, maar ik kreeg er weinig van mee. Het was ook erg kort, omdat ze direct gecontroleerd moest worden op ademhaling, enzovoorts. Het zal amper tien seconden zijn geweest dat ik haar op me had liggen en voor ik het wist, was ze verdwenen, met de verpleegkundige en manlief. Natuurlijk was alles een waas en moest ik nog bijkomen van de hele bevalling en het feit dat we nu een kindje hadden. Prachtig! Echt heel mooi, maar tegelijkertijd eng!

Die avond zat ik boordevol adrenaline en kon ik de hele wereld aan. Maar de volgende dag sloeg het allemaal om.

Zondag 8 oktober. De dag dat het bij mij al helemaal verkeerd ging. Ik lag in het ziekenhuis, een drukke en onderbroken nacht achter de rug. Als nieuwe moeder was het allemaal erg overweldigend. Een baby die drinken moest, maar niet drinken kon, het kolven, voeden, knuffelen en het feit dat dit kleine wezentje nu mijn (en Augustijns) verantwoordelijkheid was. Ik denk mede door dit alles, in combinatie met dat het hele verhaal (2017 was echt ons jaar: verloofd, zwanger, getrouwd, bevallen) ontzettend snel was gegaan, dat het verkeerd ging. Ik kreeg vreselijke angsten. Doodsangsten. Die had ik tijdens de bevalling en die gingen niet meer weg. Letterlijk doodsangsten. Bang dat ik sterven ging, bang voor het einde van de wereld. Angstig voor wat me dan te wachten zou staan. De dagen en weken in het ziekenhuis kropen voorbij. Augustijn was weer lang en breed aan het werk en ik zat elke dag naast het bedje van ons wondertje. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Buiten was het koud, grijs en somber. Dit werkte extra heftig op de angsten die er toch al waren. Wind, regen, een grijze lucht: alles triggerde de angsten. Zo erg dat ik op zondagen (op die dagen was de angst vaak nog zwaarder) Augustijn vroeg om alsjeblieft niet naar de kerk te gaan, maar om bij mij te blijven.

Nu weten jullie dat het met Rosemarijn slechter ging zodra we thuis kwamen. Een huilende, krijsende baby, dag en nacht. Eigenlijk kon ik dat er helemaal niet bij hebben. Ik had al genoeg aan mezelf. Dus door de angsten en zorgen om Rosemarijn, verdubbelde mijn angst. ‘s Nachts werd ik trillend en zwetend wakker, doodsbang. Ik had nachtmerries. Ik dacht dat mijn einde nabij was. Dit heeft maanden geduurd. Ik heb er zelfs hulp voor gezocht bij psycholoog en natuurarts. Dat hielp wel enigszins, maar het ging niet helemaal weg. Ik bleef angstige dagen hebben. Dagen dat de regen mijn hart sneller deed kloppen. Dagen dat overvliegende vliegtuigen mijn adem deden stokken. Harde geluiden lieten me in tranen uitbarsten.

Heb ik dan helemaal niet kunnen genieten van het ‘kersverse mama zijn’? Natuurlijk wel. Er waren veel mooie momenten. Ik kon genieten op de momenten dat ik niet alleen was en als het buiten licht was, overdag, als de zon scheen.

En nu? Nu gaat het veel beter met mij. Er zijn nog steeds wel dingen die mijn hart sneller doen kloppen (ik ben echt geen fan van laag overvliegende vliegtuigen of straaljagers en hun geluid), maar die heftige angsten die me dag en nacht omringden, zijn gelukkig weg geëbd. Ik kan nu absoluut weer genieten van ons gezinnetje! Ik ben blij dat ik mijn dochter elke dag een stukje zie groeien. Dat is één van de voordelen van thuis-mama zijn!

Herkennen jullie je hier ook in? Hebben jullie angsten gehad tijdens je zwangerschap, tijdens of na de bevalling?