0
Browsing Tag

opvoeden

Lifestyle Persoonlijk

Geloofsopvoeding: 4 dingen die wij toepassen

Zoals jullie misschien wel weten, zijn wij een christelijk gezin en willen ons geloof en onze standpunten hierin ook overdragen naar Rosemarijn. Hoe lastig is dat zeg! Want hoe maak je dat nu aan een kind van nog geen twee jaar duidelijk? Hoe verweef je de christelijke normen en waarden nu door de opvoeding heen? Je kunt maar een eind doen, maar wie zegt dat je kindje het begrijpt?
Misschien ben je zelf helemaal niet gelovig of heb je een andere religie. Mijn doel is dan ook niet om jou mijn geloof op te leggen in deze blog, maar om je te laten zien hoe wij proberen Rosemarijn mee te geven waar wij voor staan en waar wij in geloven. Lees je mee?

Bidden en danken

Al ruim voordat Rosemarijn geboren werd, hadden wij verschillende gesprekken om erachter te komen wat wij een geschikte manier vonden om te beginnen met kennis bijbrengen over het christelijke geloof. Want hoe doe je dat nu bij een baby? Die begrijpt er nog helemaal niks van. Wij besloten al heel vroeg te beginnen met bidden en danken voor het eten. We namen Rosemarijns handjes dan in de onze en hielden een hand voor haar ogen, terwijl wij de gebedjes hardop zeiden. Natuurlijk snapte ze er nog niks van, maar omdat dit voor ons een gewoonte is, vinden wij dat het belangrijk is dat ook ons dochtertje dit al vroeg meekrijgt. 

Lezen

Het is heel normaal om je kindje vanaf de geboorte al kennis te laten maken met boekjes. Boekjes met patronen, contrasten en kleuren, voelboekjes, knisperboekjes en herkenbare plaatjes. Daarom begonnen wij ook al vroeg, rond zes maanden, met Bijbel lezen. Van mijn tante kregen we een prachtige kinderbijbel die we na de maaltijd zijn gaan lezen. Elke pagina heeft prachtige, kleurige plaatjes en de verhalen zijn op een makkelijke, kinderlijke manier geschreven, waardoor het voor kinderen ook snel begrijpelijk is. Natuurlijk snapte Roos er nog niks van toen ze nog zo’n ukkie was, maar meer en meer ging ze zich concentreren op de plaatjes en zodra de eerste woordjes kwamen, brabbelde ze zo nu en dan een beetje mee. Nu weet ze tegenwoordig heel goed wat we lezen; de Bijbel hebben we nu al meerdere keren helemaal van begin tot eind gelezen. Ze wijst nu dingen aan op de pagina’s, zegt woordjes na en vraagt zelfs later nog dingen over het bijbelverhaal. De naam ‘Mozes’ bijvoorbeeld, is haar bijgebleven van één van de verhalen die we laatst lazen en hier en daar roept ze die naam overdag, of stelt ze op haar manier een vraag, waarbij je de hele zin niet verstaat, behalve ‘Mozes’ en haar nee-schuddende hoofd. Ik interpreteer dat dan maar als: “Dat is niet Mozes.” Bijvoorbeeld, als ze de naam weer roept en naar een foto van een baby wijst. 

Avondgebedje

Waar we ook vroeg mee zijn begonnen, eigenlijk meteen na de geboorte, is een avondgebedje, voor het slapen. Toen ze nog een klein baby’tje was, lag ze dan stil te luisteren met grote ogen, als wij het ‘Ik ga slapen, ik ben moe’ zongen. Nu vraagt ze er zelfs om, want ze is het gewend en ze vindt het fijn. Het zou dan ook verwarrend zijn als we het opeens niet zouden doen of als we het zouden vergeten. Ze heeft nog niet echt door wat we zingen, maar op deze manier bidden we voor en met haar, op een manier die bij haar past: zingen en muziek. Ooit schreef ik ook zelf een gebedje om te zingen in de ochtend, maar eerlijk gezegd vergeet ik dat steeds weer…

Gedrag naar anderen

Iedereen vindt het wel belangrijk dat kinderen zich netjes gedragen naar volwassenen en lief naar andere kindjes. Dat vinden wij ook. En respectvol gedrag naar ‘grote mensen’ en vriendelijk gedrag naar andere kinderen is ook iets wat van ons als christenen gevraagd wordt. Hoe je zelf behandeld wilt worden, behandel zo ook een ander. Niet dat het altijd lukt hoor! Soms neemt boosheid of verdriet het over en dan is het niet zo makkelijk om aardig te zijn. Maar dat moet door middel van de opvoeding steeds weer bijgebracht worden, terwijl we in ons achterhoofd houden dat wij ook nog vaak zat de fout in gaan.
Soms moet Rosemarijn toe gesproken worden over haar gedrag, soms passen we een straf (aangepast op haar leeftijd en persoontje) toe, om duidelijk te maken dat haar gedrag niet acceptabel is. En dat is elke dag weer een strijd. Niet alleen voor ons met Roos, maar voor elke ouder. Ja toch? Wanneer doe je het nu goed? Het is zo lastig. Voor iedereen. 

Heb jij speciale dingen die je door je opvoeding verweeft? Iets in verband met je religie of gewoon omdat je het belangrijk vindt? Laat het me maar weten! 

Mama

Opvoeden; een koud kunstje

Goed, opvoeden dus. Nee. Geen koud kunstje. Als niet-ouder kijk je zo gauw met opgetrokken neus naar ouders met schreeuwende, schoppende kinderen en denk je: Poeh, dat zou ik nóóit zo doen. 
Voed je kind eens op zeg!

We kunnen plannen en overleggen, discussiëren hoe wij als ouders het ooit gaan doen, maar eerlijk is eerlijk: het gaat niet zoals wij willen. Onze kinderen zijn niet beter opgevoed dan anderen en luisteren echt niet beter dan andermans kinderen. We denken misschien dat ouders om ons heen beter hun best zouden moeten doen, want dan zouden de kinderen niet zulk gedrag vertonen. Maar als je zelf een kindje krijgt, krijg je de waarheid hierover wel in je gezicht gesmeten!

Zo onschuldig

Ik heb al verteld in mijn post ‘Rondom Rosemarijns geboorte’ dat de eerste maanden van haar leven niet van een leien dakje gingen. We waren er dan ook dag en nacht mee bezig. Was het niet fysiek, dan wel mentaal. Omdat mijn mamabrein dacht dat ik haar elke seconde in de gaten moest houden, sliep ze bij ons op de kamer ‘s nachts en overdag sliep ze in de box of in de maxi cosi. Dat laatste omdat ze heel slecht in slaap viel, heel licht sliep en ik dus meteen paraat wilde staan en elke kans van haar níét horen, wilde vermijden. Als Rosemarijn huilde, kon het niet anders dan dat er iets was. Daarom gaf ik haar zoveel mogelijk wat ze volgens mij nodig had. Maar rond de tijd dat ze vier maanden oud was, ging het zoveel beter, dat ik andere dingen kon gaan proberen. Ik begon haar in haar eigen kamertje te leggen: ‘s nachts en overdag. En ja, ze krijste. Ze krijste nog steeds, ook al voelde ze zich duidelijk echt wel een stuk beter. Mijn instinct was om meteen alles van het lijstje af te lopen. Pijn? te koud? Te warm? Misselijk? voelt ze zich alleen? Honger?

De tijd vloog voorbij, maar ik bleef haar behandelen als de baby die ziek was. Mijn moeder zei op den duur: “Volgens mij is er niets meer aan de hand.” Pas toen ging ik even zitten en keek ik naar mijn dochter. Wanneer ze krijste, hoe ze krijste, waarom ze krijste… En toen ze ongeveer zes maanden was, besloten mijn man en ik dat het tijd was om gedrag te gaan corrigeren. Grommen en trappen als we haar wilden verschonen, krijsen als ze haar zin niet kreeg. Ze was er zo aan gewend dat mama meteen opsprong om haar te geven wat ze wilde, dat ze niet anders meer hóéfde te doen dan krijsen. Mama kwam wel en zo kreeg ze wat ze wilde. En zo niet, dan bleef ze krijsen totdat mama doorhad wat ze echt wilde.

Slimme draak!

Hoe meer aandacht ik eraan besteedde om te zien wat er nu echt gaande was, hoe meer ik zag dat haar wijze oogjes geen pijn meer aangaven, maar een heel sterk karaktertje. Tegendraadsheid. Bij het Consultatie Bureau werd me verteld dat dat echt niet kon: ze was te jong om te denken en deed dit allemaal echt niet bewust. Maar deze mama leerde haar dochter goed genoeg kennen om te weten dat dit geen onbewust gedrag was. Tuurlijk: ze deed het allemaal niet uit boosheid of om ons te pesten. Maar er kwam gedrag naar boven, ze probeerde ons uit. Een kind gaat (hoe jong ook) de grenzen verkennen. En vanaf dat moment ging het super. We wisten nu echt hoe we haar moesten opvoeden en corrigeren. Ha-ha! Niet dus. Het is elke dag weer een uitdaging en zo vaak vermoeiend, omdat we het gewoon even niet meer weten.

Een lang verhaal kort: Het is absoluut geen koud kunstje om je kind op de goede manier op te voeden. En…wat is góéd? Ieder kind is anders en bij ieder kind kan iets anders de juiste manier zijn. En die manier kan ook nog eens dagelijks verschillen. En dan is het niet vreemd dat mama of papa het even niet meer weet of aankan. En ja…dan ligt je kind gillend op de vloer in de supermarkt en voel je je beroerd. Maar hé, wat kan ik zeggen? Mijn uk is nog niet zo ver. Nóg niet. Ze gilt gewoon in het winkelkarretje.

Hoe denken jullie over opvoeden?