Browsing Tag

moeder

Gastblog

Stop daar alsjeblieft mee!

“Hallo, ik zoek een poppenbuggy. Verkopen jullie die?”
“Ah, ik hoor het al! Tijd voor nummer 2!”
Mensen die mij kennen, weten dat ik best een temperamentje heb. Ik sta in een speelgoedwinkel en bijt op mijn lip. Ik probeer namelijk minder direct te zijn, sinds ik moeder ben. Dochterlief begrijpt gelukkig niks van de opmerking van de verkoopster, maar ik tel nog steeds. Tot 30, want 10 is niet genoeg.
Ik voel een zachte plof tegen mijn been en dochterlief laat haar heerlijke lachje horen. “Bal gooien!” Roept ze en ze kijkt me verwachtingsvol aan.
Ik pak de bal op en gooi deze zachtjes naar haar terug. De buggy hebben ze niet. Gelukkig is ze zeer tevreden met haar andere nieuwe speelgoed en kan de bal veilig terug in de bak. Zonder temperamentje, want die heeft ze wel geërfd.

Ons mooiste en liefste cadeau is bijna 2 jaar. We zijn gezegend met een heerlijk meisje, wat bij ons er best wel eens voor zorgt dat we nadenken over een broertje of zusje voor ons lievelingsmensje.
Maar waarom moet iedereen daar wat over zeggen?
Sinds dochterlief een maand of 5 was, komt de vraag met regelmaat terug. In allerlei vormen.
“Oefen je wel genoeg? Je moet wel oefenen hè!?”
Serieus mensen? Als elke slaapkameractiviteit zou eindigen in een zwangerschap, dan zouden mensen soms wel zo’n 100 keer per jaar zwanger worden. Daarnaast gaan onze slaapkameractiviteiten toch niemand wat aan?

Maar goed, dat is niet de enige reden. De grootste veroorzaker is toch wel het volgende. Ik ken meerdere mensen die helaas ongewenst kinderloos zijn. Of die 1 wonder hebben en bij wie volgende zwangerschappen veranderen in afscheid.
En dan zijn er ook nog de mensen bij wie het allemaal niet zo vanzelfsprekend verloopt. Die het jaren proberen, maar die elke maand huilend op het toilet zitten als ze zien dat het niet lukt.

Beeld je eens in:
Je dwingt jezelf om te gaan werken, ook al weet je dat je collegae anekdotes vertellen over hun kinderen. Uitgebreid, met foto’s en filmpjes. Je in je pauze een broodje gaat halen en er toevallig een kinderopvang buiten loopt met de kindertjes. Allemaal met zo’n schattig hesje, waardoor iedereen weet dat ze bij die kinderopvang horen. Voor het geval er één besluit om naar rechts te gaan, omdat daar een wipkip staat.
Dat je de winkel inloopt en ziet dat de luiers in de aanbieding zijn en een moeder verhit probeert om de luiers in het winkelwagentje te leggen, terwijl kind 1 alle luiers eruit gooit en kind 2 roept om een croissant.
Je helpt een zwangere vrouw, die per ongeluk iets laat vallen en je snelt naar de kassa.
In je auto hoor je op de radio dat scholen staken en dat ouders nu voor opvang moeten zorgen. Ach, lang leve ouderschapsverlof.

Dit zijn hele normale, dagelijks terugkerende dingen. Op de stakingen na, gelukkig.
En stel je dan eens voor, dat er niets is in de wereld wat je liever zou hebben dan een kind. Maar dat dat niet kan of lukt.
En dat er dan mensen zijn die je continu vragen stellen over kinderen.
Hetgeen waardoor jij huilend op de bank zit, op ziet tegen werk en misschien wel op ziet tegen de hele buitenwereld.
En dan kan zo’n vraag je dag, je week of misschien wel je hele leven een groot, pijnlijk en donkere gloed geven. Ik weet ergens ook wel, dat mensen het vast goed, vriendelijk of gemeend bedoelen en dat het interesse of liefde is. Maar pak je kleine of grote cadeau vanavond even stevig vast, voel je dankbaar en wellicht kunnen we de volgende keer wat vragen over die kei leuke tas die je collega heeft gekocht.

Liefs,
Leontine

Mama Persoonlijk

Brief aan mijn dochter

Lieve Rosemarijn,

Anderhalf jaar ben je nu op deze wereld en je hebt mijn leven helemaal op de kop gezet. Natuurlijk had ik ideeën hoe het ooit zou gaan als ik moeder zou zijn. Alles rondom voeding en ópvoeding had ik allang uitgedacht. Dat was lang voordat ik erachter kwam dat jij veilig in mijn buik groeide; mijn eerste kindje. En weet je waarover ik daarvoor nooit na heb gedacht? De bezitterigheid en beschermendheid die dagelijks door me heen zou stromen. De vlagen van onrust, angst en bezorgdheid. Lieve schat, ik heb zoveel dromen en angsten als het gaat om jou…

Allereerst: Wat ben ik bang om je te moeten missen. Vanaf het moment dat je geboren werd, schoot die angst me door het hart. Jou missen…Het is niet in te denken. De tranen branden in mijn ogen als ik eraan denk. Jouw olijke ogen, brede lach en pittige karakter zijn de dingen waar ik elke dag weer voor op sta. Dat missen? Dat is onmogelijk.

Daarbij ben ik ook zo bang om maar íéts van je te moeten missen. Een nieuwe ontwikkeling, een woordje, de eerste keer zelf op de trampoline springen, je eerste verantwoordelijkheid voor een huisdier (naast onze twee trouwe katten, die zich al hebben neergelegd bij jouw streken en onbedoelde lompheid). Ik wil alles van je meemaken, alles in me opslaan en duizenden keren opnieuw afspelen als filmpjes, in mijn hoofd.

Ik ben bang voor wat je te wachten staat als je wat groter bent. Als je naar de peuterspeelzaal gaat, naar de basisschool of nog later; de middelbare school. Ik zal je toch steeds een stukje moeten loslaten. Jouw zelfredzaamheid zal moeten groeien. Straks is de juf jouw alles en sta ik als mama op de tweede plek. Dan is het: “Mijn juf zegt…!” in plaats van “Mijn mama zegt…” Je zult zoveel leren! Ga ik je verliezen in je tienerjaren? Komen er dagelijkse ruzies, die mijn hart aan diggelen slaan? Ik moet er niet aan denken!

En hoe zul je liggen in de groep? Bij je leeftijdsgenootjes? Je bent zo’n mooi persoon! Ik wens zó dat er prachtige jaren in het verschiet liggen! Ik ben en blijf je mama. Ik zal altijd achter je staan, met mijn armen wijd om je op te vangen als je mama weer nodig hebt…

In mama’s oude plunje

Zoveel angsten, te veel om op te noemen. Maar naast angsten, heb ik zoveel dromen voor je! Niet een bepaald schoolniveau of baan, nee…Lieverd, hoe het ook gaat; ik zal trots als een pauw zijn. Al weet je het even niet meer of gaat het niet zoals jij wilt: jij bent fantastisch. Ik hoop dat je altijd deze prachtige meid mag blijven; spontaan, lief, grappig en bovenal: jezelf. Wees jezelf. Je bent zo mooi. Ik hoop dat je leven mag gaan zoals jij het straks in gedachten hebt. Wat het ook is. Een baan, een gezin, reizen…

Ik hoop dat je eens terug zult kijken op je kindertijd en ziet hoeveel ik van je houd. Misschien zal ik het niet altijd genoeg gezegd hebben, maar ik hoop dat je het elke dag weer gevoeld zult hebben. Misschien door een blik, een knuffel, een lach of een lief woordje. Ik droom van jou als een succesvol persoon. Niet per se in het zakelijke leven, al zou dat gaaf zijn. Maar succesvol in het zijn. In het jezelf zijn. Hou van jezelf, lieve Rosemarijn. Je mag er zijn.

Theetje drinken

En als je even onzeker en verdrietig bent, als je even niet van jezelf houdt, weet dan dat ik altijd van jou zal houden. Ik heb genoeg liefde voor ons beiden.

Ik weet hoe het is om op te staan met een donderwolk boven het hoofd. Ik weet hoe het is om vast te zitten in een kuil, die je voor jezelf hebt gegraven. Ik weet hoe het is om alleen maar in bed te willen blijven liggen. Ik weet wat schaamte en zelfhaat is. Ik weet hoe moeilijk het leven soms kan zijn. Het leven zit vol tegenslagen, die je op je knieën kunnen brengen. En dat geeft niet! Als alles altijd op rolletjes zou lopen, zou je nooit eens reden hebben om even stil te staan en te kijken wat je eigenlijk allemaal wél hebt! Blijf vechten! Vechten voor wat je wilt, vechten voor wat je hebt. Fouten maken mag. Fouten zijn menselijk. Iedereen maakt ze. Maar maak je eigen fouten en leer ervan. Dan kom je er altijd sterker uit.

Want hoewel ik tegenslagen genoeg heb gehad in mijn leven, tot nu toe, kijk ik terug met een glimlach op mijn gezicht. Want weet je…? Het heeft me hier gebracht. Hier, waar ik nu ben. Mijn allergrootste droom is uitgekomen. Ik ben mama. Jouw mama.

Liefs,

Mama

Mama Persoonlijk

Voor alle uitgeputte mama’s

Wij mama’s kunnen onszelf heel erg goed wegcijferen. We hebben een gezin om voor te zorgen, een huishouden te runnen en misschien nog wel werk om ons hoofd over te breken. Er ligt zoveel op ons bordje (want geloof mij: moeder zijn is geen vakantie hoor!) dat we onszelf al snel voorbij rennen en stiekem dus ook best gauw verwaarlozen. Herkenbaar? Of heb je (nog) nergens last van? Dat was bij mij het geval. Ik had nergens last van.

2017 was mijn jaar, zeggen wij hier altijd. Verloofd, zwanger, getrouwd en een kind gekregen. Alles in minder dan een jaar! In eerste instantie had ik er geen last van dat alles zo snel ging en ging het leven gewoon verder. Dochter mocht mee naar huis, de slapeloze nachten en energie vretende dagen begonnen. Want ja: mijn dochter heeft nooit genoeg aandacht. Madam was vanaf het begin af al een charmeurtje en had echt veel aandacht nodig. Nu ze wat ouder is, is er weinig veranderd. Misschien is het zelfs vermeerderd, want ze slaapt minder en heeft dus meer tijd om om aandacht te vragen. “MA-MA!”

Ons meisje wil het liefst samen spelen, want alleen spelen, dat is nog moeilijk. Helemaal als ik even wat anders wil doen ondertussen (de vaat, de was vouwen of stofzuigen) gaat het fout. Dan weet ze opeens niet meer wat ze moet doen en zijn die poppen en autootjes niet meer zo interessant als vier seconden geleden.

Natuurlijk zijn er dingen veranderd in de afgelopen anderhalf jaar. Niet meer elke drie uur een fles en gelukkig is de tijd van kolven ook al lang voorbij! Maar Rosemarijn kwam tot een paar weken geleden nog steeds twee keer per nacht voor een fles (tandjes, dromen, speen kwijt) en was dan ook niet anders te troosten en rustig te krijgen om weer verder te gaan slapen. En zolang je erin zit, merk je niet veel van de heftige oververmoeidheid en de halve burn-out waar je tegenaan kan hikken.

Het is ook geen schande, weet je! Je bent dag en nacht bezig met een klein mensje, dat alle zorg en aandacht nodig heeft. Totaal afhankelijk van jou! Natuurlijk kan papa ook een handje helpen, maar het gros van de tijd komt het toch echt op jou neer! Hoe gauw leg je dan je eigen behoeften naast je neer en sta je alweer klaar om je kind te geven wat hij of zij nodig heeft? Dus bij deze: iedereen die dacht dat het moederschap betekent dat je heerlijk vakantie kunt vieren elke dag…vergeet het maar!
Renske de Greef maakte er een leuke strip over: In dienst bij een wispelturige baas.

Schaam je er niet voor dat je eigenlijk helemaal op bent en geen energie meer krijgt uit de dagelijkse dingen of zelfs uit de dingen waar je vroeger helemaal van opkikkerde. Je hobby’s blijven liggen, want zelfs daar heb je geen puf meer voor. Je kijkt tegen de kleinste dingen op alsof het meters hoge bergen zijn. De was in de machine gooien? Pfff….Nu even niet. Een gezonde lifestyle volhouden, nu? Hoe dan?

Het enige wat je kan helpen is roepen om hulp. Geef aan hoe je je voelt en zeg dat er echt verandering moet komen in hoe dingen gaan. Vertel maar eens dat je even rust nodig hebt. Even een momentje voor jezelf. Even geen mama, geen vrouw, maar gewoon jij. Even helemaal alleen, om weer op te laden. En dat hoeven geen weken vakantie op Curacao te zijn! Een dagje weg met een hotelovernachting bijvoorbeeld, of een zonnebanksessie. En heel belangrijk: houd die momenten er even in! Geen zorgen, geen taken, maar alleen even de stekker erin om je lichaam en geest op te laden, zodat je er weer tegenaan kan. En dan is het volhouden. Plan momentjes voor jezelf in, om even te de-stressen. Al is het maar thuis als je je kind(eren) op bed hebt gelegd.

En lukt het vandaag even allemaal niet? Heb je een vreselijke baaldag? So what? Je bent een uitgeputte mama. And that’s okay. You’re not alone.

Dus, lieve mama, zorg voor oppas en ga er even uit. Alleen. Ontspan. Geniet. En daarna ga je weer verder. Daarna is mama weer terug en kan je alles weer aan.

Wat ga jij doen?

Mama

De perfecte moeder

Soms vraag ik het me wel eens af: is er iemand die echt alles voor elkaar heeft en gelukkig is? Een voorbeeld? Een moeder met haar gezin die samen echt een plaatje vormen op alle mogelijke manieren? Iemand die weet wat ze doet, zich zeker voelt over de manier waarop ze alles regelt en zeker over hoe alles in haar gezin loopt?

Welnee! Hoe groen het gras bij een ander ook is of lijkt; overal zijn onzekerheden. Misschien niet over hoe mams er zelf uitziet of hoe het huis er bij staat, maar dan wel over het gedrag van de kinderen. Komt dat door mij? Heb ik teveel toegegeven, dat ze zich nu zo drammerig gedragen? Bij Betsy zie ik dat nooit gebeuren. Haar kinderen gedragen zich altijd zo voorbeeldig. Heb ik het verpest? Heb ik mijn kinderen verpest?
Geef ik mijn kinderen wel genoeg liefde? Weten ze wel dat ik van hen houd? Hoe merken ze dat? Spreek ik hun (liefdes)taal wel? Wat nou als ze zich alleen voelen en ik helemaal geen goede moeder voor hen ben? Ben ik wel een goed voorbeeld eigenlijk?

Misschien ben je (nog) geen moeder. Misschien wil je het graag, maar mag het je (nog) niet gegeven zijn. Hoe hoog kunnen de onzekerheden dan oplopen? De vraag of het je ooit mag gebeuren, waarom het nog steeds niet is gelukt. Misschien heb je meerdere miskramen gehad, kinderen verloren en geef je jezelf de schuld ervan. Misschien schaam je je ervoor en durf je niet te uiten hoeveel pijn het je doet.

Hoe fantastisch alles misschien verder gaat, als het gaat om je kinderen, blijf je altijd aan jezelf twijfelen. Je doet je best en doet wat je kunt om je kinderen goed op te voeden en gelukkig te maken. Maar is dat genoeg? Achteraf zie je zo vaak wat je fout hebt gedaan. Wat je anders had kunnen doen. Misschien wordt je er soms zelfs verdrietig van en overtuig je jezelf ervan dat je een slechte moeder bent. Maar onthoud dat wat we ook doen en op welke manier we het ook doen; als je terugkijkt zijn er altijd dingen die je nu anders zou doen. Niet voor niets zeggen mensen vaak: “Achteraf weet je hoe je het niet moet doen. Maar hoe het nu eigenlijk wel moet?” Dat alles neemt niets af van jouw moederschap.

We doen wat we kunnen. Dat maakt ons goede moeders. Misschien gaat het niet allemaal hoe je het zou willen zien, maar je doet het uit liefde. Uit liefde voor je kind. Je bent alles voor je kinderen. Je bent hun moeder. Hun heldin. Hun trots.

Neem maar van mij aan: Je bent een goede moeder.

Mama

De 5 momenten waarop ik het meest van mijn kind houd

Ik houd van mijn kind. Natuurlijk houd ik van mijn kind. Er zijn echter momenten waarop ik extra veel van mijn dochter houd. En dat is niet wanneer ze iets presteert, iets nieuws kan, nee…dan ben ik trots. Natuurlijk houd ik dan ook van haar, maar ik houd het meest van haar op deze momenten:

De vroege ochtend

In de vroege ochtend, na een lange nacht geslapen te hebben, is manlief al onderweg naar zijn werk en wordt Rosemarijn wakker, omdat ze een fles nodig heeft. Dat momentje, als ik haar bij me in bed leg en ze dicht tegen mij aan haar flesje drinkt, nog half slaapdronken; dat is één van de momenten waarop ik het meest van haar houd. Dat momentje geeft me elke dag weer de kriebels.

Glinsterende ogen

Als Rosemarijn ergers van geniet, al is het maar iets onbenullig kleins, dan glinsteren haar ogen en lacht ze haar acht tandjes bloot. Daar slaat mijn hart een slag van over. Dat zulke kleine dingen, waar wij niet eens meer bij nadenken, een kindje zo blij en gelukkig kunnen maken, dat is toch prachtig? Hoe verwend zijn wij dan hè?

Ik heb je nodig, mama

Ken je die onzekerheid die je soms bij kinderen ziet? Vooral in een grote groep mensen of in nieuwe situaties. Al is het maar bij de eerste stapjes zetten. Ze grijpen naar mama. Mama’s hand of vinger, om zich sterker en veiliger te voelen. Mama geeft hen de zekerheid die ze op dat moment nodig hebben en even missen. Ik voel me dubbel zo ‘mama’ als Rosemarijn naar mijn hand grijpt, omdat ze me even nodig heeft. Dan voel je hoe afhankelijk zo’n ukkie nog is. Ook al moet je ze beetje bij beetje loslaten, het voelt zo fijn als je kindje je weer even nodig heeft.

Zo ziek

Vanaf begin december is Rosemarijn af en aan ziek geweest. Wij zelf ook. Maar een kind kan natuurlijk niet uiten hoe hij of zij zich voelt op die momenten. Het enige wat Rosemarijn deed was huilen en hangen, bij mama (ook bij papa) op schoot klimmen. Tegen mama aan hangen en geknuffeld worden. Normaal gesproken was Roos helemaal niet zo’n knuffelkont, want mevrouw had echt geen zitvlees (en nu ze niet ziek meer is, ook niet meer haha), maar toen ze grieperig en koortsig was, wilde ze niet anders dan dichtbij mama (en papa) zijn. Als ze zich dan zo tegen mij aandrukte, groeide mijn moederhart, zodat het amper nog in mijn borstkas paste. Dan zijn woorden te weinig hoor!

Sleeping beauty

Deze mocht natuurlijk niet ontbreken; als Rosemarijn slaapt. Ik ga nu niet meer zo vaak even om het hoekje kijken hoe ze in haar bedje ligt te slapen, omdat ik bang ben dat ze wakker wordt. Toen ze nog kleiner was, wilde ik elke vijf minuten wel naar haar kijken. Zo vredig, zo schattig. Roos is een buikslapertje, dus als ze ligt te slapen, ligt er zo’n spekwangetje op het matras waar ik verliefd op ben. Ik houd van de momenten dat ik haar zie slapen, gewoon omdat ze een prachtmeisje is en ze dan extra knuffelgehalte heeft. Jammer dat ze wakker zou worden als ik haar even een kus geef of over haar bol aai!

Wat zijn jouw favoriete momenten van je kindje? Wanneer houd jij het meest van je ukkie?

Mama Persoonlijk

Zou je dat nu wel zo doen?

Herken je het? De vragen die mensen je stellen over wat je met je kindje doet, op welke manier je het doet? Het maakt mij altijd zo onzeker. “Is dat niet veel te koud? Ze vat zo kou!” Ik ben een kersverse moeder (nou ja, nu ruim een jaar) maar ik trek het me nog steeds best wel aan als mensen mijn zorg zo in twijfel trekken. Ik voel me dan heel klein worden en begin snel te denken dat ik het helemaal niet goed doe, dat ik nog te weinig weet over het zorgen voor een mini mensje. Tja, misschien is het toch wel te koud. Ja, nee, ik weet het niet, misschien wel ja.

Nog maar één dag oud

“Nu al met hapjes beginnen? Joh, laat ze nog lekker van haar melkflesjes genieten.” Of “Geef je haar nu nog steeds elke dag twee flessen? Moet je nu onderhand niet gaan minderen dan?” Ik mag dan misschien een nieuwe mama zijn, maar ik ken mijn kindje het best. Jij kent jouw kindje het best. Ja toch? Jij voelt hem of haar aan, je zou nooit iets nalaten als je aanvoelt dat je kindje datgene juist nodig heeft. Ik merk dat oudere generaties vooral advies willen geven of zich afvragen of wij als moeders het niet anders moeten doen. Lastig vind ik dat, want ze hebben al zoveel ervaring meer dan ik, maar…dit is mijn kindje! Ik weet wat mijn kind nodig heeft. Iemand vertelde me een tijd geleden: “Zij hebben hun kans gehad, nu is het aan jou. Jij weet als moeder echt wel wat je moet doen of niet moet doen. Dus, als weer iemand iets in twijfel trekt (Is dat niet te koud?), trek het je niet aan, begin niet te twijfelen en word vooral niet boos. Zeg even niks, kijk naar de situatie, kijk naar je kindje en zeg dan luchtig: “Nee hoor, ik denk het niet. Maar bedankt voor je bezorgdheid.”

Bij mama was het toch wel heel fijn

De eerste drie/vier maanden van Rosemarijns leven waren voor ons heel erg stressvol. Na de drie weken in het ziekenhuis (ze werd uiteindelijk dus met 33 weken geboren en mocht met 36 weken naar huis) mocht ik van de verpleging gewoon kunstvoeding geven, geen probleem. Dus dat deden we. Met het kleine beetje moedermelk wat ik dagelijks nog gekolfd kreeg. Maar zodra dat minder werd en het meer en meer kunstvoeding werd, zagen we Rosemarijn achteruit gaan. Ze krijste dag en nacht, we kregen haar met geen mogelijkheid stil. We waren alle drie uitgeput en wisten het gewoon niet meer. Wat doet het toch vreselijk pijn om je kindje zo te zien en machteloos te moeten toekijken omdat je geen idee hebt wat er speelt. Ik ben er ontzettend onzeker door geworden en kon zelf ook niet veel meer hebben. Uiteindelijk zijn we bij een orthomoleculair therapeut terecht gekomen, die erachter kwam dat de voeding veel te zwaar was voor Rosemarijns darmen (door de stress rondom de geboorte waren haar darmen onderontwikkeld) en dat daarom haar darmen ontstoken waren. En hoe verder op de dag, hoe erger de pijn. Daarbij kwam dat ze een erg nieuwsgierig meisje was en alles wilde zien en horen. Je raad het al: overprikkeld. Dus aan het eind van de dag was ze helemaal op en kon ze dus de pijn van haar darmen niet meer aan. Er waren weinig dagen waarop ik niet verslagen en uitgeput op de bank zat te huilen met een huilende baby. Ik wilde geen hulp vragen, want als moeder moet je dit toch allemaal kunnen en weten wat je kind nodig heeft? De enige waar ik terecht kon voor mijn gevoel, was mijn eigen moeder. Daar kon ik even rusten, terwijl zij en mijn vader Rosemarijn een poosje verzorgden. Zij waren de enigen die me mochten helpen en vertellen wat ik nog meer kon doen of proberen. Andermans advies wilde ik niet. Dat voelde als falen. Dat deed pijn.

Toen we eindelijk wisten wat er aan de hand was en we daar een probiotica kuur voor kregen (helemaal natuurlijk, geen chemische medicatie) waren we opgelucht en kregen we weer hoop. Ze kreeg naast de kuur ook speciale lichtverteerbare voeding en opeens zagen we haar vooruit gaan! Een maand lang ben ik de deur niet uitgegaan en Rosemarijn dus ook niet. Toen ze ongeveer vier maand was en haar eerste hapjes mocht, was ze zo’n andere baby! Het leek wel alsof haar lichaam een enorme boost had gehad. Ze was zo vrolijk en leergierig, zo mooi!

Nu denk ik: Ik hoefde het helemaal niet zelf te doen, ik mocht gerust hulp vragen. Ik kon het allemaal nog niet weten, ook al voelde mijn lichaam aan dat er iets heel erg fout zat. Ook al deed mijn hart pijn en wilde ik alle verdriet en pijn van mijn dochter overnemen. Maar nu ik maanden verder ben, ken ik mijn meisje door en door. En weet je? Ik heb geen advies nodig. Het maakt onzeker, terwijl dat helemaal niet nodig heb. Ongevraagd advies, nee bedankt.

En even tussen ons…Ik moet zelf wel erg opletten dat ik zelf niet een ouwe moeke wordt en zélf ongevraagd advies geef. Want het is zo verleidelijk. Ik snap het ook wel van anderen; je doet het zo snel. Dus no hard feelings, maar deze mama kan het wel. Al doende leer ik het.

Hoe denken jullie hierover?