Browsing Tag

mama

Mama Persoonlijk

Voor alle uitgeputte mama’s

Wij mama’s kunnen onszelf heel erg goed wegcijferen. We hebben een gezin om voor te zorgen, een huishouden te runnen en misschien nog wel werk om ons hoofd over te breken. Er ligt zoveel op ons bordje (want geloof mij: moeder zijn is geen vakantie hoor!) dat we onszelf al snel voorbij rennen en stiekem dus ook best gauw verwaarlozen. Herkenbaar? Of heb je (nog) nergens last van? Dat was bij mij het geval. Ik had nergens last van.

2017 was mijn jaar, zeggen wij hier altijd. Verloofd, zwanger, getrouwd en een kind gekregen. Alles in minder dan een jaar! In eerste instantie had ik er geen last van dat alles zo snel ging en ging het leven gewoon verder. Dochter mocht mee naar huis, de slapeloze nachten en energie vretende dagen begonnen. Want ja: mijn dochter heeft nooit genoeg aandacht. Madam was vanaf het begin af al een charmeurtje en had echt veel aandacht nodig. Nu ze wat ouder is, is er weinig veranderd. Misschien is het zelfs vermeerderd, want ze slaapt minder en heeft dus meer tijd om om aandacht te vragen. “MA-MA!”

Ons meisje wil het liefst samen spelen, want alleen spelen, dat is nog moeilijk. Helemaal als ik even wat anders wil doen ondertussen (de vaat, de was vouwen of stofzuigen) gaat het fout. Dan weet ze opeens niet meer wat ze moet doen en zijn die poppen en autootjes niet meer zo interessant als vier seconden geleden.

Natuurlijk zijn er dingen veranderd in de afgelopen anderhalf jaar. Niet meer elke drie uur een fles en gelukkig is de tijd van kolven ook al lang voorbij! Maar Rosemarijn kwam tot een paar weken geleden nog steeds twee keer per nacht voor een fles (tandjes, dromen, speen kwijt) en was dan ook niet anders te troosten en rustig te krijgen om weer verder te gaan slapen. En zolang je erin zit, merk je niet veel van de heftige oververmoeidheid en de halve burn-out waar je tegenaan kan hikken.

Het is ook geen schande, weet je! Je bent dag en nacht bezig met een klein mensje, dat alle zorg en aandacht nodig heeft. Totaal afhankelijk van jou! Natuurlijk kan papa ook een handje helpen, maar het gros van de tijd komt het toch echt op jou neer! Hoe gauw leg je dan je eigen behoeften naast je neer en sta je alweer klaar om je kind te geven wat hij of zij nodig heeft? Dus bij deze: iedereen die dacht dat het moederschap betekent dat je heerlijk vakantie kunt vieren elke dag…vergeet het maar!
Renske de Greef maakte er een leuke strip over: In dienst bij een wispelturige baas.

Schaam je er niet voor dat je eigenlijk helemaal op bent en geen energie meer krijgt uit de dagelijkse dingen of zelfs uit de dingen waar je vroeger helemaal van opkikkerde. Je hobby’s blijven liggen, want zelfs daar heb je geen puf meer voor. Je kijkt tegen de kleinste dingen op alsof het meters hoge bergen zijn. De was in de machine gooien? Pfff….Nu even niet. Een gezonde lifestyle volhouden, nu? Hoe dan?

Het enige wat je kan helpen is roepen om hulp. Geef aan hoe je je voelt en zeg dat er echt verandering moet komen in hoe dingen gaan. Vertel maar eens dat je even rust nodig hebt. Even een momentje voor jezelf. Even geen mama, geen vrouw, maar gewoon jij. Even helemaal alleen, om weer op te laden. En dat hoeven geen weken vakantie op Curacao te zijn! Een dagje weg met een hotelovernachting bijvoorbeeld, of een zonnebanksessie. En heel belangrijk: houd die momenten er even in! Geen zorgen, geen taken, maar alleen even de stekker erin om je lichaam en geest op te laden, zodat je er weer tegenaan kan. En dan is het volhouden. Plan momentjes voor jezelf in, om even te de-stressen. Al is het maar thuis als je je kind(eren) op bed hebt gelegd.

En lukt het vandaag even allemaal niet? Heb je een vreselijke baaldag? So what? Je bent een uitgeputte mama. And that’s okay. You’re not alone.

Dus, lieve mama, zorg voor oppas en ga er even uit. Alleen. Ontspan. Geniet. En daarna ga je weer verder. Daarna is mama weer terug en kan je alles weer aan.

Wat ga jij doen?

Mama

De perfecte moeder

Soms vraag ik het me wel eens af: is er iemand die echt alles voor elkaar heeft en gelukkig is? Een voorbeeld? Een moeder met haar gezin die samen echt een plaatje vormen op alle mogelijke manieren? Iemand die weet wat ze doet, zich zeker voelt over de manier waarop ze alles regelt en zeker over hoe alles in haar gezin loopt?

Welnee! Hoe groen het gras bij een ander ook is of lijkt; overal zijn onzekerheden. Misschien niet over hoe mams er zelf uitziet of hoe het huis er bij staat, maar dan wel over het gedrag van de kinderen. Komt dat door mij? Heb ik teveel toegegeven, dat ze zich nu zo drammerig gedragen? Bij Betsy zie ik dat nooit gebeuren. Haar kinderen gedragen zich altijd zo voorbeeldig. Heb ik het verpest? Heb ik mijn kinderen verpest?
Geef ik mijn kinderen wel genoeg liefde? Weten ze wel dat ik van hen houd? Hoe merken ze dat? Spreek ik hun (liefdes)taal wel? Wat nou als ze zich alleen voelen en ik helemaal geen goede moeder voor hen ben? Ben ik wel een goed voorbeeld eigenlijk?

Misschien ben je (nog) geen moeder. Misschien wil je het graag, maar mag het je (nog) niet gegeven zijn. Hoe hoog kunnen de onzekerheden dan oplopen? De vraag of het je ooit mag gebeuren, waarom het nog steeds niet is gelukt. Misschien heb je meerdere miskramen gehad, kinderen verloren en geef je jezelf de schuld ervan. Misschien schaam je je ervoor en durf je niet te uiten hoeveel pijn het je doet.

Hoe fantastisch alles misschien verder gaat, als het gaat om je kinderen, blijf je altijd aan jezelf twijfelen. Je doet je best en doet wat je kunt om je kinderen goed op te voeden en gelukkig te maken. Maar is dat genoeg? Achteraf zie je zo vaak wat je fout hebt gedaan. Wat je anders had kunnen doen. Misschien wordt je er soms zelfs verdrietig van en overtuig je jezelf ervan dat je een slechte moeder bent. Maar onthoud dat wat we ook doen en op welke manier we het ook doen; als je terugkijkt zijn er altijd dingen die je nu anders zou doen. Niet voor niets zeggen mensen vaak: “Achteraf weet je hoe je het niet moet doen. Maar hoe het nu eigenlijk wel moet?” Dat alles neemt niets af van jouw moederschap.

We doen wat we kunnen. Dat maakt ons goede moeders. Misschien gaat het niet allemaal hoe je het zou willen zien, maar je doet het uit liefde. Uit liefde voor je kind. Je bent alles voor je kinderen. Je bent hun moeder. Hun heldin. Hun trots.

Neem maar van mij aan: Je bent een goede moeder.

Mama Samenwerking

Ik ben niet meer zoals ik was

Celebrity Rachel Adams plaatste recent in samenwerking met Versace een foto van zichzelf als powerwoman, terwijl ze kolfde. Gave foto! Ze wilde er zeker een boodschap mee overbrengen, maar bij mij werkte deze foto averechts. Strak in de make-up, haren in model en dure merkkleding; zat jij er zo bij als je aan het kolven was? Hilary Duff reageerde er op Instagram op door een foto van zichzelf te plaatsen; het compleet tegenovergestelde beeld van een kolvende, net bevallen moeder. Dat maakte me zo blij! Dat was zoveel puurder! Wat wil ik hier nu mee zeggen? Social media is tof, maar het maakt veel mensen ook onzeker en down.

Voor en na

Voordat ik zwanger raakte, was ik net 15 kilo kwijt en ontzettend trots op mijn lichaam. Mijn buik was plat, ik voelde me heerlijk en ik kon terecht schijt hebben aan wat anderen van me vonden, omdat ik zelfverzekerd was. Toen raakte ik zwanger en kwam ik 22 kilo aan. Ik weet dat het normaal is om kilootjes bij te komen, maar voor mij kwam dit als een slag in mijn gezicht. Toch voelde ik me wel echt een mooie zwangere vrouw. En toen na de bevalling…bleven die babyvetjes hangen. Ik probeerde van alles, maar het werkte niet. Ik begon een hekel te hebben aan mijn lichaam. Mijn flubberbuik met uitgerekte huid en extra rondingen die ik vóór de zwangerschap juist eraf had gewerkt. Ik wilde niet meer in de spiegel kijken. Kleding en make-up werden mijn cover-ups. Ik wilde niet laten zien wat ik was en wie ik was. Want als ik al een hekel aan mezelf had en mijn lichaam verachtte, wat moesten anderen dan wel niet denken?

Ik houd van jou

Nu bijna anderhalf jaar verder ben ik nog steeds de vollere versie van de pre-zwangerschap Ineke. En elke dag moet ik weer leren dat ik van mezelf mag houden. Waarom? Ik heb een prachtmensje op de wereld gezet! Mijn lichaam heeft maanden een klein meisje gedragen en alle energie gestoken in het voldragen van een nieuw mens. Ja, daar verandert je lichaam van! Mijn buik rekte uit. Mijn buik was een huis voor een baby. Ik hoef me helemaal niet te schamen voor hoe ik ben. Ik ben een mama. Een trotse mama. Maar ik was (en dat gaat niet over in één dag hoor) zo onzeker! Ik ging echt niet vrijwillig voor de spiegel staan om mijn lichaam te bewonderen.

Maar het is zo belangrijk om van jezelf te houden, hoe je ook veranderd bent. Ik weet dat je overal op social media ziet hoe fitte mama’s binnen 3 weken weer plat en prachtig op de foto staan. Vooral celebrities. Maar achter de schermen moeten ze misschien wel uren per dag sporten en eten ze amper. Misschien hebben ze overtollige huid laten weghalen of dragen ze een korset onder hun kleding. En ja, ze zien er fantastisch uit op die (vaak gefotoshopte) foto’s! Maar zijn ze gelukkig?

De spiegel voorgehouden

Vorige week heb ik in samenwerking met Theo van Blije Foto’s een fotoshoot gedaan. Hij was bekend met de onzekerheid waar vrouwen (in het algemeen, maar ook tijdens en na een zwangerschap) soms mee kampen. En hij wilde mij een spiegel voorhouden. Mij laten zien wie ik nu eigenlijk was, de mooiheid die ik niet erkende. Deze shoot was deels gekleed en deels in mijn ondergoed. Nou, dat is confronterend hoor! Jezelf bijna bloot zien! Ik was super nerveus voor het resultaat. Maar ik ben heel erg blij met wat ik op de foto’s zie. Ja, ik ben niet meer wie ik was (lichamelijk) voordat ik zwanger werd, maar ik mag trots zijn op hoe ik eruit zie. Ik ben vrouw. Ik ben mama. Ik ben Ineke.
En voor iedereen die zichzelf en anderen onder druk zet door rond te strooien dat je gauw in topvorm moet komen als vrouw (want dat hoort, anders hoor je er niet bij!) kan de pot op.

Voel je niet langer onzeker en onder druk gezet door alle topfitte vrouwen die je op foto’s ziet langs flitsen. Dat is het ‘normaal’ van social media. Maar natuurlijk en onbewerkt is het normaal waar we ons op moeten focussen.

Hou van je jezelf, vrouwen, mama’s! Je mag er zijn. Je bent mooi zoals je bent.

Deze blog (en fotoshoot) werd gesponsord door Blijefotos.nl

Mama

Opvoeden; een koud kunstje

Goed, opvoeden dus. Nee. Geen koud kunstje. Als niet-ouder kijk je zo gauw met opgetrokken neus naar ouders met schreeuwende, schoppende kinderen en denk je: Poeh, dat zou ik nóóit zo doen. 
Voed je kind eens op zeg!

We kunnen plannen en overleggen, discussiëren hoe wij als ouders het ooit gaan doen, maar eerlijk is eerlijk: het gaat niet zoals wij willen. Onze kinderen zijn niet beter opgevoed dan anderen en luisteren echt niet beter dan andermans kinderen. We denken misschien dat ouders om ons heen beter hun best zouden moeten doen, want dan zouden de kinderen niet zulk gedrag vertonen. Maar als je zelf een kindje krijgt, krijg je de waarheid hierover wel in je gezicht gesmeten!

Zo onschuldig

Ik heb al verteld in mijn post ‘Rondom Rosemarijns geboorte’ dat de eerste maanden van haar leven niet van een leien dakje gingen. We waren er dan ook dag en nacht mee bezig. Was het niet fysiek, dan wel mentaal. Omdat mijn mamabrein dacht dat ik haar elke seconde in de gaten moest houden, sliep ze bij ons op de kamer ’s nachts en overdag sliep ze in de box of in de maxi cosi. Dat laatste omdat ze heel slecht in slaap viel, heel licht sliep en ik dus meteen paraat wilde staan en elke kans van haar níét horen, wilde vermijden. Als Rosemarijn huilde, kon het niet anders dan dat er iets was. Daarom gaf ik haar zoveel mogelijk wat ze volgens mij nodig had. Maar rond de tijd dat ze vier maanden oud was, ging het zoveel beter, dat ik andere dingen kon gaan proberen. Ik begon haar in haar eigen kamertje te leggen: ’s nachts en overdag. En ja, ze krijste. Ze krijste nog steeds, ook al voelde ze zich duidelijk echt wel een stuk beter. Mijn instinct was om meteen alles van het lijstje af te lopen. Pijn? te koud? Te warm? Misselijk? voelt ze zich alleen? Honger?

De tijd vloog voorbij, maar ik bleef haar behandelen als de baby die ziek was. Mijn moeder zei op den duur: “Volgens mij is er niets meer aan de hand.” Pas toen ging ik even zitten en keek ik naar mijn dochter. Wanneer ze krijste, hoe ze krijste, waarom ze krijste… En toen ze ongeveer zes maanden was, besloten mijn man en ik dat het tijd was om gedrag te gaan corrigeren. Grommen en trappen als we haar wilden verschonen, krijsen als ze haar zin niet kreeg. Ze was er zo aan gewend dat mama meteen opsprong om haar te geven wat ze wilde, dat ze niet anders meer hóéfde te doen dan krijsen. Mama kwam wel en zo kreeg ze wat ze wilde. En zo niet, dan bleef ze krijsen totdat mama doorhad wat ze echt wilde.

Slimme draak!

Hoe meer aandacht ik eraan besteedde om te zien wat er nu echt gaande was, hoe meer ik zag dat haar wijze oogjes geen pijn meer aangaven, maar een heel sterk karaktertje. Tegendraadsheid. Bij het Consultatie Bureau werd me verteld dat dat echt niet kon: ze was te jong om te denken en deed dit allemaal echt niet bewust. Maar deze mama leerde haar dochter goed genoeg kennen om te weten dat dit geen onbewust gedrag was. Tuurlijk: ze deed het allemaal niet uit boosheid of om ons te pesten. Maar er kwam gedrag naar boven, ze probeerde ons uit. Een kind gaat (hoe jong ook) de grenzen verkennen. En vanaf dat moment ging het super. We wisten nu echt hoe we haar moesten opvoeden en corrigeren. Ha-ha! Niet dus. Het is elke dag weer een uitdaging en zo vaak vermoeiend, omdat we het gewoon even niet meer weten.

Een lang verhaal kort: Het is absoluut geen koud kunstje om je kind op de goede manier op te voeden. En…wat is góéd? Ieder kind is anders en bij ieder kind kan iets anders de juiste manier zijn. En die manier kan ook nog eens dagelijks verschillen. En dan is het niet vreemd dat mama of papa het even niet meer weet of aankan. En ja…dan ligt je kind gillend op de vloer in de supermarkt en voel je je beroerd. Maar hé, wat kan ik zeggen? Mijn uk is nog niet zo ver. Nóg niet. Ze gilt gewoon in het winkelkarretje.

Hoe denken jullie over opvoeden?

Mama Persoonlijk

Zou je dat nu wel zo doen?

Herken je het? De vragen die mensen je stellen over wat je met je kindje doet, op welke manier je het doet? Het maakt mij altijd zo onzeker. “Is dat niet veel te koud? Ze vat zo kou!” Ik ben een kersverse moeder (nou ja, nu ruim een jaar) maar ik trek het me nog steeds best wel aan als mensen mijn zorg zo in twijfel trekken. Ik voel me dan heel klein worden en begin snel te denken dat ik het helemaal niet goed doe, dat ik nog te weinig weet over het zorgen voor een mini mensje. Tja, misschien is het toch wel te koud. Ja, nee, ik weet het niet, misschien wel ja.

Nog maar één dag oud

“Nu al met hapjes beginnen? Joh, laat ze nog lekker van haar melkflesjes genieten.” Of “Geef je haar nu nog steeds elke dag twee flessen? Moet je nu onderhand niet gaan minderen dan?” Ik mag dan misschien een nieuwe mama zijn, maar ik ken mijn kindje het best. Jij kent jouw kindje het best. Ja toch? Jij voelt hem of haar aan, je zou nooit iets nalaten als je aanvoelt dat je kindje datgene juist nodig heeft. Ik merk dat oudere generaties vooral advies willen geven of zich afvragen of wij als moeders het niet anders moeten doen. Lastig vind ik dat, want ze hebben al zoveel ervaring meer dan ik, maar…dit is mijn kindje! Ik weet wat mijn kind nodig heeft. Iemand vertelde me een tijd geleden: “Zij hebben hun kans gehad, nu is het aan jou. Jij weet als moeder echt wel wat je moet doen of niet moet doen. Dus, als weer iemand iets in twijfel trekt (Is dat niet te koud?), trek het je niet aan, begin niet te twijfelen en word vooral niet boos. Zeg even niks, kijk naar de situatie, kijk naar je kindje en zeg dan luchtig: “Nee hoor, ik denk het niet. Maar bedankt voor je bezorgdheid.”

Bij mama was het toch wel heel fijn

De eerste drie/vier maanden van Rosemarijns leven waren voor ons heel erg stressvol. Na de drie weken in het ziekenhuis (ze werd uiteindelijk dus met 33 weken geboren en mocht met 36 weken naar huis) mocht ik van de verpleging gewoon kunstvoeding geven, geen probleem. Dus dat deden we. Met het kleine beetje moedermelk wat ik dagelijks nog gekolfd kreeg. Maar zodra dat minder werd en het meer en meer kunstvoeding werd, zagen we Rosemarijn achteruit gaan. Ze krijste dag en nacht, we kregen haar met geen mogelijkheid stil. We waren alle drie uitgeput en wisten het gewoon niet meer. Wat doet het toch vreselijk pijn om je kindje zo te zien en machteloos te moeten toekijken omdat je geen idee hebt wat er speelt. Ik ben er ontzettend onzeker door geworden en kon zelf ook niet veel meer hebben. Uiteindelijk zijn we bij een orthomoleculair therapeut terecht gekomen, die erachter kwam dat de voeding veel te zwaar was voor Rosemarijns darmen (door de stress rondom de geboorte waren haar darmen onderontwikkeld) en dat daarom haar darmen ontstoken waren. En hoe verder op de dag, hoe erger de pijn. Daarbij kwam dat ze een erg nieuwsgierig meisje was en alles wilde zien en horen. Je raad het al: overprikkeld. Dus aan het eind van de dag was ze helemaal op en kon ze dus de pijn van haar darmen niet meer aan. Er waren weinig dagen waarop ik niet verslagen en uitgeput op de bank zat te huilen met een huilende baby. Ik wilde geen hulp vragen, want als moeder moet je dit toch allemaal kunnen en weten wat je kind nodig heeft? De enige waar ik terecht kon voor mijn gevoel, was mijn eigen moeder. Daar kon ik even rusten, terwijl zij en mijn vader Rosemarijn een poosje verzorgden. Zij waren de enigen die me mochten helpen en vertellen wat ik nog meer kon doen of proberen. Andermans advies wilde ik niet. Dat voelde als falen. Dat deed pijn.

Toen we eindelijk wisten wat er aan de hand was en we daar een probiotica kuur voor kregen (helemaal natuurlijk, geen chemische medicatie) waren we opgelucht en kregen we weer hoop. Ze kreeg naast de kuur ook speciale lichtverteerbare voeding en opeens zagen we haar vooruit gaan! Een maand lang ben ik de deur niet uitgegaan en Rosemarijn dus ook niet. Toen ze ongeveer vier maand was en haar eerste hapjes mocht, was ze zo’n andere baby! Het leek wel alsof haar lichaam een enorme boost had gehad. Ze was zo vrolijk en leergierig, zo mooi!

Nu denk ik: Ik hoefde het helemaal niet zelf te doen, ik mocht gerust hulp vragen. Ik kon het allemaal nog niet weten, ook al voelde mijn lichaam aan dat er iets heel erg fout zat. Ook al deed mijn hart pijn en wilde ik alle verdriet en pijn van mijn dochter overnemen. Maar nu ik maanden verder ben, ken ik mijn meisje door en door. En weet je? Ik heb geen advies nodig. Het maakt onzeker, terwijl dat helemaal niet nodig heb. Ongevraagd advies, nee bedankt.

En even tussen ons…Ik moet zelf wel erg opletten dat ik zelf niet een ouwe moeke wordt en zélf ongevraagd advies geef. Want het is zo verleidelijk. Ik snap het ook wel van anderen; je doet het zo snel. Dus no hard feelings, maar deze mama kan het wel. Al doende leer ik het.

Hoe denken jullie hierover?

Mama

Treat yourself!

Welke winkelgrage mama kan zich hier niet op betrappen? Vanaf het moment dat je mama wordt (of het nu tijdens de zwangerschap is of erna) loop je gewoon voorbij die heerlijke boetiekjes waar je eerder zo uren kon ronddwalen, kleding passen en met tassen vol vandaan kwam. H&M Women, Zara, Mango? Daar is geen oog meer voor. Alle aandacht wordt getrokken naar die o zo kleine dottige kleertjes die roepen om een koper. 

Ik zelf was direct vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, verkocht. Rompertjes, broekjes, jurkjes, schoentjes, sokjes, speentjes, een fles…twee flessen. slabbetjes; ik kreeg er geen genoeg van! (en achteraf blijkt wel hoe weinig je er echt van nodig hebt!) Ruim anderhalf jaar had ik alleen maar oog voor babyspullen, terwijl mijn eigen kast er echt heel duf en leeg bij stond. Ik roteerde gewoon elke week door dezelfde stapel kleding heen, no problem!

Mijn aankopen voor december. Een jurkje en twee truien. Lekker winters!

Nu is mijn dochter ruim een jaar oud en ben ik eindelijk een aantal maand weer bezig met het denken aan mezelf. Elke maand mag ik van mezelf een klein bedrag uitgeven aan iets nieuws. Of het nu schoenen, jurkjes of een stapel nieuw ondergoed is; elke maand een beetje (je moet toch je budget in de gaten houden hè, nu er honderden euro’s aan je kind op gaan). En ik zie nu dat ik het gevoel van iets nieuws kopen voor mezelf echt gemist heb! Elke maand mag ik iets uitpakken wat helemaal voor mezelf is. Nu moet ik toegeven dat ik niet veel de stad in ga, maar vooral online shop. Ik zet gewoon alles wat ik leuk vind op een verlanglijstje van de webshop en koop elke maand een deel van dat lijstje. 

Aan alle mama’s die druk zijn met zwanger zijn, het nieuwe moederschap of het mama zijn van al meerdere kinderen; let op jezelf! Zorg goed voor jezelf. Het is soms echt nodig om even stil te staan, even een korte pauze te nemen van alles wat met moeder zijn te maken heeft om een kort moment jezelf te trakteren op iets nieuws, iets leuks, iets waar je van kan genieten. Nu ben jij aan de beurt! Even een feel good cadeautje voor jezelf: Treat yourself!