Browsing Tag

mama

Persoonlijk

Waarom ik altijd een jaar nodig heb om een verjaardag te plannen

In een eerdere blog zei ik het al: Ik maak veel te veel werk van een feestje. Een verjaardag is dan ook iets waar ik het hele jaar mee bezig ben. Ik plan, bedenk welke hapjes ik wil serveren en welke taarten ik ga bakken. En in het verleden heb ik soms echt achteraf mijn hoofd geschud, als ik keek naar de bon van de boodschappen. Veel te gek. Veel te groots uitgepakt. En dan hield ik zoveel over! Soms een hele taart en bakjes vol met hapjes, die ik dan maar aan de visite mee gaf. Vorig jaar vergat ik zelfs op mijn verjaardag twee schalen gevulde eieren te serveren, omdat er nog zoveel op tafel stond. En die hebben we, samen met mijn ouders, nog op staan eten, toen alle visite weg was. Zonde natuurlijk, om zoveel energie in het eten te steken, om het vervolgens te vergeten. Maar ook dit keer ben ik er steeds al mee bezig geweest. Ik verzamel leuke recepten voor taarten, bijvoorbeeld. Nieuwe smaakjes en ideetjes, die ik wil proberen. Want tja, ik houd er toch wel van om het zelf te maken. Dat maakt het voor mij specialer en vaak voor de visite ook! Heel Pinterest zoek ik af voor leuke hapjes en drankjes en ik bedenk steeds hoe ik het kan verbeteren en nog steeds leuk kan houden. Ik houd van uitproberen. En misschien is het dan niet helemaal perfect, zoals de peanutbutter-chocolate taart van vorig jaar, maar het is zo leuk om te horen dat je moeite wordt gewaardeerd! En mensen worden steeds weer verrast! Dat vind ik zo leuk!

Wij zijn trouwens niet het enige gezin waar feestjes bijzonder zijn. Lees de blog van Maarten maar eens, want hij vierde het kinderfeestje van zijn zoontje een half jaar te laat!

Voor de cheesecake lilefhebbers…Kwijl maar raak!

Ik maakte eerdere jaren bijvoorbeeld hapjes zoals komkommer met brie, honing en een walnoot, haalde een hele berg vlees voor in de kippiepan of als het lekker weer was: gewoon de barbecue aan. Gevulde eitjes, zelf gemaakte chocolade bonbons (witte- en melkchocolade met daarin een dunne oreo). Dat viel enorm in de smaak! En zo houd ik verjaardagen origineel. Hartstikke leuk! 
Ook dit jaar ga ik voor aparte taarten. Maar wel voor de saaie mensen onder ons (grapje) een flinke appeltaart. Die kun je trouwens ook nog opleuken door er stukken stroopwafel doorheen te doen of er een scheut karamelsaus overheen te gieten! En ik zet geen chips en nootjes op tafel hoor! Ik ga voor iets leukers. Je kunt zoveel, zonder het duur te maken of te bijzonder, waardoor alles blijft liggen (wat de boer niet kent…). 

Zijn jullie ook zulke planners als het gaat om feestjes en wat je er moet serveren?

Mama Persoonlijk

Zo werd ik een gelukkigere moeder!

Het is altijd mijn grootste wens geweest om mama te worden. En dat ben ik! Ik heb een prachtige dochter van ruim twee jaar. Vanaf het begin ben ik bij haar geweest; dag en nacht. Ik vond het heel erg moeilijk om haar achter te laten, in de handen van een ander. Bij mama is het altijd het beste toch? Niemand zou zo goed voor haar kunnen zorgen als ik dat deed. Zelfs Augustijn niet. En toen ik eenmaal het huis uit ging zonder kind, moest ik zeker updates hebben en wel tientallen keer berichtjes sturen, zodat manlief dingen niet zou vergeten. Alsof een lijstje op tafel leggen niet genoeg was. Je kind is je kostbaarste bezit en dat heb ik zeker gemerkt bij Rosemarijn. Ik wilde haar constant bij me hebben en vooral niks missen. Daarom vond ik het al helemaal niks om haar naar een oppas te brengen. En een gastouder of kinderdagverblijf? Ben je gek! Ik dump mijn kind niet, zodat ik zelf even op de bank kan liggen of zelf wat werk kan afmaken!

Afgelopen september moest ik echter op twee scholen in het dorp naast het onze, invallen als juf Engels. Twee dagen per week, vier maanden lang. Dus moest ik toch iets regelen voor Rosemarijn. Ik zag er enorm tegenop. Het voelde vreselijk. Toch regelde ik een gastouder, want een andere keuze had ik niet. En daarbij dacht ik dat Rosemarijn het meest baat zou hebben van een gastouder. Lekker veel rust, geen gillende kinderen die voor eng waren…
Vier maanden lang ging ze naar de gastouder en dat ging heel goed! Ik merkte dat we allebei genoten van het poosje dat we apart waren. Ik voelde dat het ons allebei goed deed en dat ik zelf er een leukere moeder van werd. Ik genoot enorm van de verhalen die ze me aan het eind van de middag te vertellen had. Maar die maanden vlogen om en voor ik het wist, zat ik weer dag en nacht thuis met Rosemarijn, want ja…als ik niet buitenshuis werk, is er ook geen opvang nodig natuurlijk…

Nu heeft mama veel meer zin om lekker op pad te gaan met Rosemarijn!

Toch besloten we dat we Rosemarijn één dag per week naar het kinderdagverblijf wilden brengen. Niet omdat ik weg moest of zo nodig tijd voor mezelf wilde (al was dat een fijne bijkomstigheid), maar omdat het voor Rosemarijn nodig was dat ze leerde spelen en delen met andere kinderen. Haar angst en paniek wanneer er kinderen over de vloer kwamen, was voor mijn idee niet nodig en maakte haar erg gestresst. Nu is ze ondertussen al vier keer geweest en zelfs de laatste keer zonder te huilen bij het afscheid, want “Mama komt strakjes ophalen”. En wat leert ze veel! In die vier keer zie ik al zoveel verschil in haar gedrag! Meer zelfstandig spelen thuis, minder huilen en hangbuien en kinderen zijn geen probleem meer! Ze mogen nu opeens wel met haar speelgoed spelen, ze vindt het niet eng om met andere kinderen aan tafel te zitten en te eten. Juist gezellig!

En ik? Ik gebruik elke dinsdag mijn dag om te schrijven, werken en het huishouden lekker bij te houden. En ik heb die ene dag per week tijd om eens een poosje te gaan liggen, in bad te gaan, de muziek lekker hard aan te zetten en helemaal in mijn eentje hete koffie te drinken.
Rosemarijn kijkt er elke week zo naar uit om naar de kindjes te gaan om te spelen, dat we er zelfs aan zitten te denken om er een tweede dag bij te plakken, want van dinsdag tot dinsdag is best lang om uit te kijken naar zo’n heerlijke dag vol vriendjes en vriendinnetjes! 

Hoe doen jullie dat? Tijd voor jezelf, een oppas of opvang? En hoe beïnvloedt het jouw dag en jouw functioneren als moeder?

Gastblog Zwangerschap

Je doet maar een abortus! (Deel 1)

“Zal ik je hand vasthouden?” vroeg mijn vader terwijl de verloskundige begon aan mijn eerste hechting (het
werden er 12 in totaal). Hij pakte mijn hand beet en ik kneep zo hard ik kon.
Twaalf jaar geleden op 19 oktober werd ik om 3 uur ’s nachts voor het eerst mama. Na een helse
thuisbevalling omringd door de verloskundige en mijn ouders. Een prachtig mooi meisje met alles erop en
eraan. Zij maakte mij mama. Op het geboortekaartje had ik zelf een tekst geschreven “Jij en ik niet alleen, jij
en ik samen één”. Zo voelde het en zo was het ook.

Een half jaar eerder deed ik een zwangerschapstest op de wc van mijn toenmalige appartementje boven
een werkloods. Ik slikte de pil maar was al 3 maanden niet ongesteld geweest. Toch vreemd! Twee streepjes
kwamen tevoorschijn. Mijn hart klopte in mijn keel. Zwanger? Ik? Die kwam binnen als een bom en
tranen rolden over mijn wangen. Maar waarom? Totaal overstuur en in de war sprong ik op de fiets en
scheurde naar mijn moeder die een paar kilometer verderop woonde.
“Maaaam ik moet je iets heel ergs vertellen!”
En ze glimlachte. Ergens denk ik dat ze het al wist of in elk geval vermoedde. “Ik ben zwanger!”
Ik hoorde het mezelf zeggen. Iets ergs? Vond ik het wel zo erg? Ik had geen relatie en het was niet gepland,
maar was het daarom dan zo erg? Ik was 22 jaar, aan het scharrelen (zo heet dat toch?) met “de vader” en
was met van alles bezig behalve kinderen. Eenmaal bekomen van de schrik heb ik een dag later aan de vader verteld dat we een kindje verwachtten. Ik had heus geen gejuich verwacht hoor maar door zijn reactie werd er bij mij wel direct iets losgemaakt. “Je doet maar een abortus, een kind past niet in mijn leven!” was het enige dat hij zei. Alsof hij het over een voorwerp had zonder enige waarde. Abortus?
Nooit! Op dat moment voelde ik een golf van liefde voor dit kindje door mijn lijf stromen en ook woede en
voornamelijk verdriet dat haar vader dit van mij durfde te eisen.

Dat instinctieve moedergevoel heeft mij toen al gegrepen en nooit meer losgelaten. En dus koos ik ervoor om deze zwangerschap en alles wat erna zou komen alleen te gaan doen. Alle afspraken bij de verloskundige, echo’s, de eerste schopjes én dus ook de bevalling heb ik alleen gedaan. Vooral gevoelsmatig voelde het eenzaam maar toch wist ik dat gevoel telkens weer om te zetten naar dankbaarheid en liefde voor dit kleine mensje. Dat moedergevoel en die oerkracht is overweldigend en ik werd van een onzeker schaapje ineens een volwassen vrouw met superkrachten (ja echt, dat bestaat!). Moraal van mijn verhaal is dus dat je nooit maar dan ook echt nooit hoeft te twijfelen aan je moedergevoel. Wat anderen om je heen ook zeggen. Ik heb geleerd te vertrouwen op mezelf. Wij vrouwen zijn zo waanzinnig sterk! Mijn oudste dochter is nu een geweldige meid van 12 jaar en ik ben zo ongelooflijk trots op haar. Ze is zo lief, slim en wijs! Nog iedere dag leert zij mij naar mezelf te kijken zoals ik nooit eerder deed. Zoveel pit in dat kleine lijfje (nou ja, ze is bijna een kop groter nu maar toch, je snapt het) en ze staat zo sterk in haar schoenen! Ik kan alleen maar trots zijn. Op haar. Op ons. Dankbaar ben ik. Voor alles. Hebben we toch maar even mooi geflikt samen!
“Jij en ik niet alleen, jij en ik samen één”.

Maar toen…(wordt vervolgd in deel 2)

Persoonlijk

Hier smelt ik van tegenwoordig!

Er zitten verschillende kanten aan het moederschap. Het is mooi, wonderlijk, maar kan ook erg veel energie kosten en zo nu en dan gaat het werk je echt de pet te boven. Zo nu en dan zie je het even niet meer zitten en voel je je een falende moeder. Maar gelukkig zijn er veel momenten waarop je gewoon helemaal warm van binnen wordt, smelt en oer-, echt óér gelukkig bent. En trots als een pauw. Ik merk zelf echt dat ik zo nu en dan wegdroom bij het zicht van Rosemarijn. Mijn meisje. Zo groot, zo’n slim popje en reuze grappig. Op het moment ben ik echt heel verbaasd over hoe snel haar woordenschat uitbreidt. Ze kan steeds meer aangeven wat ze bedoelt en wat ze wil. Dat is iets waar ik intens van geniet. En ik glim dan ook echt als een opgepoetste diamant. Bling bling!

Het is heel vertederend om een klein baby’tje in je armen te hebben die nog compleet afhankelijk van je is. Alle zorg ligt op mama’s schouders en dat kan (al kan het heel groots aanvoelen) als een hele eer zijn. Maar ik merk dat ik het groter worden erg leuk vindt! Het leren, doen, proberen…Niet meer huilen om iets duidelijk te maken, maar echt om mama roepen en woordjes roepen. Soms zelf al twee achter elkaar.“Rosemarijn, wat wil je op brood? Pindakaas of vlees?”
“Boot?” Reageert Roos dan. “Taas!”
Steeds meer krijg je gesprekken samen. Je gaat elkaar steeds meer begrijpen. Nu is het zo dat je als moeder de geluidjes en brabbels van je kind het best snapt , maar het is zó leuk om te horen hoe ze daar in ontwikkelt!

Vanmorgen toen ze wakker werd, riep ze zoals elke morgen om mama. Dus toen ik de deur van haar kamer opendeed, zei ze: “Uit!”
Ik tilde haar uit bed, waarop ze meteen riep: “Kiefol!” En ze sloeg haar armen om me heen voor een dikke knuffel. Na drie seconden is ze dan al klaar mee en valt haar oog op het speelhoekje in haar kamer. Enthousiast roept ze dan “Pelen!” en “Bouwen” en gaat ze druk blokjes bouwen. Alle vormen van blokjes (Duplo bijvoorbeeld) zijn soms nog wel lastig, waardoor ze dan gefrustreerd wordt als het bouwen niet lukt, maar steeds meer blijft ze rustig en vraagt ze me om te helpen (ze geeft me een blokje en vraagt: “Helpen?”).

Steeds meer loopt het soepel tussen ons, qua communicatie. Het is sneller duidelijk wat ze nodig heeft. Ze hoeft niet meer te huilen als ze honger heeft of moe. Ze kan het gewoon aangeven. Ze vraagt me om fruit als ze trek heeft en roept “eten” als ze toe is aan een broodje.
Ook tijdens het koken, is ze er al mee bezig. Ze wil mama dan graag helpen en gaat de tafel dekken, als ik haar de spullen aangeef. De borden doe ik graag zelf, maar haar eigen bordje en het bestek mag ze al doen. Het ligt dan nog niet op de juiste plek, maar wel op tafel. En trots dat ze dan is! “Goedzo! Jij kan mama al goed helpen zeg!” Roep ik dan enthousiast. Helemaal blij  lacht ze dan: “Ja! Helpen!”
Daar smelt ik echt van!

Wat zijn de dingen waar jij op het moment het meest van geniet en je over verwondert?

Mama Persoonlijk

Feestjes | Ik maak er veel teveel werk van

Al lang voordat Rosemarijn geboren werd, had ik in mijn hoofd het perfecte plaatje met betrekking tot haar eerste verjaardag. Ik wist precies wat ik wilde, scrolde dagelijks door Pinterest voor de meest toffe ideeën. Gave taarten, leuke hapjes en mooie cadeaus. De versiering van het huis had ik ook al vroeg in huis. Op zich is het handig om goed te weten wat je wil en fijn om makkelijk keuzes te kunnen maken, maar zeg eens eerlijk mama’s, maken wij van een mug (nou ja, niet echt een mug, zo’n verjaardag) niet een hele grote olifant? Helemaal tijdens hun eerste verjaardagen hebben kids totaal niet door wat er gaande is en wat de bedoeling is. Ze genieten lang niet zo van de cadeaus, visite, taart en versiering als mama zelf, die het allemaal voor elkaar heeft gebokst.

Natuurlijk maak je leuke foto’s van je uk met de taart (ik had er twee uiteindelijk…waarom?) in de mooiste kleertjes (ook twee outfits, want de ene was vies van de taart). Maar voor wie doen we het uiteindelijk? Grotendeels voor onszelf. Wij zelf genieten het meest en zijn er het allerdrukst mee! Roos was op zondag jarig. Toen vierden we het met ons drietjes met een taart. En op maandag kwam alle visite en hadden we ook een mooie taart, gemaakt door Janet’s taarten. En nee, dat vond ik niet genoeg: ik maakte er nog taart bij. Want wie weet zou ik tekort komen. Dat gebeurt me elke keer weer. En raad eens? We houden heeeeeeel veel over. Dus vrijwilligers om etenswaren af te nemen….meld je!

Ik sta best wel een beetje bekend om het groots. Ik herinner mijn eerste verjaardag na onze trouwdag nog goed: ik spendeerde zo’n 150 euro aan taart ingrediënten (ja ik bakte zelf even vijf taarten), want ik wilde aparte (appeltaart en kwarktaart is zo saai, vond ik) taarten en veel leuke en lekkere hapjes. Belachelijk! Aan het eind van de avond was lang niet alles op en was ik zelfs nog een aantal hapjes vergeten, die nog onaangebroken in de koelkast stonden. Toen heb ik me wel even achter mijn oor gekrabd hoor!
Nog steeds vind ik het leuk om iets aparts en origineels op tafel te zetten. Ik houd ervan om verschillende taarten op tafel te zien. Ik moet grijnzen om de gasten die niet kunnen kiezen en van elke taart een klein stukje willen.

Ook het kraamfeest van Rosemarijn had ik zorgvuldig voorbereid. Ik had van alles in huis gehaald. Mooie gebaksbordjes, prikkertjes voor in de hapjes, slingers, ballonnen, koekjes, snoepjes, taart, al het zoetigheid wat je maar kunt bedenken. Volgens mij had ik uiteindelijk 2 kilo snoep (verschillende soorten wel) in huis voor de kinderen die zouden komen. Wederom: WAAR WAS IK MEE BEZIG? Ik hield hartstikke veel over. Zonde. Ik had er zoveel tijd en energie in gestoken. En geld.

Beeldig toch? De tafel met lekkers van het kraamfeest. En nee, dat was nog niet alles!

Maar dat bedenk ik me allemaal nu pas hoor. Dat ik veel te veel geld uitgeef aan de feestjes en de gasten zo ongeveer vet gemest worden als wij een feestje of verjaardag hebben. En het stomme is dat niemand dat allemaal verwacht als ze naar een verjaardag gaan. Iedereen is content met een stukje taart bij de koffie en een schaaltje chips op tafel. Misschien wat uit de frituurpan, maar meer is absoluut niet nodig. Maar ik vind het leuk om iets moois en bijzonders neer te zetten. Ik denk bij elk feestje terug aan ons verlovingsfeestje. Daar had ik ook best wat geld, tijd en energie in gestoken, maar dat was het absoluut waard. Ik had twee dagen taarten staan bakken, hapjes gemaakt, vlees gemarineerd, er werden twee tenten neergezet en een barbecue voor iedereen (de 60 daggasten voor de bruiloft met kinderen) die zou komen. Ik ben nog altijd blij met het werk wat we daarvan gemaakt hebben. Absoluut het meest perfecte (op onze bruiloft na hè) feestje ooit. Maar om dat nu elk jaar drie keer te organiseren als we verjaren? Echt onnodig.

Alle taarten etagères op ons verlovingsfeest

Ben ik de enige die zo uitbundig is met feestjes? Hoe doen jullie dat? Hoe organiseren jullie een kinderverjaardag en hoeveel geld geef je uit aan de boodschappen voor zo’n dag?

Mama Persoonlijk

Brief aan mijn dochter

Lieve Rosemarijn,

Anderhalf jaar ben je nu op deze wereld en je hebt mijn leven helemaal op de kop gezet. Natuurlijk had ik ideeën hoe het ooit zou gaan als ik moeder zou zijn. Alles rondom voeding en ópvoeding had ik allang uitgedacht. Dat was lang voordat ik erachter kwam dat jij veilig in mijn buik groeide; mijn eerste kindje. En weet je waarover ik daarvoor nooit na heb gedacht? De bezitterigheid en beschermendheid die dagelijks door me heen zou stromen. De vlagen van onrust, angst en bezorgdheid. Lieve schat, ik heb zoveel dromen en angsten als het gaat om jou…

Allereerst: Wat ben ik bang om je te moeten missen. Vanaf het moment dat je geboren werd, schoot die angst me door het hart. Jou missen…Het is niet in te denken. De tranen branden in mijn ogen als ik eraan denk. Jouw olijke ogen, brede lach en pittige karakter zijn de dingen waar ik elke dag weer voor op sta. Dat missen? Dat is onmogelijk.

Daarbij ben ik ook zo bang om maar íéts van je te moeten missen. Een nieuwe ontwikkeling, een woordje, de eerste keer zelf op de trampoline springen, je eerste verantwoordelijkheid voor een huisdier (naast onze twee trouwe katten, die zich al hebben neergelegd bij jouw streken en onbedoelde lompheid). Ik wil alles van je meemaken, alles in me opslaan en duizenden keren opnieuw afspelen als filmpjes, in mijn hoofd.

Ik ben bang voor wat je te wachten staat als je wat groter bent. Als je naar de peuterspeelzaal gaat, naar de basisschool of nog later; de middelbare school. Ik zal je toch steeds een stukje moeten loslaten. Jouw zelfredzaamheid zal moeten groeien. Straks is de juf jouw alles en sta ik als mama op de tweede plek. Dan is het: “Mijn juf zegt…!” in plaats van “Mijn mama zegt…” Je zult zoveel leren! Ga ik je verliezen in je tienerjaren? Komen er dagelijkse ruzies, die mijn hart aan diggelen slaan? Ik moet er niet aan denken!

En hoe zul je liggen in de groep? Bij je leeftijdsgenootjes? Je bent zo’n mooi persoon! Ik wens zó dat er prachtige jaren in het verschiet liggen! Ik ben en blijf je mama. Ik zal altijd achter je staan, met mijn armen wijd om je op te vangen als je mama weer nodig hebt…

In mama’s oude plunje

Zoveel angsten, te veel om op te noemen. Maar naast angsten, heb ik zoveel dromen voor je! Niet een bepaald schoolniveau of baan, nee…Lieverd, hoe het ook gaat; ik zal trots als een pauw zijn. Al weet je het even niet meer of gaat het niet zoals jij wilt: jij bent fantastisch. Ik hoop dat je altijd deze prachtige meid mag blijven; spontaan, lief, grappig en bovenal: jezelf. Wees jezelf. Je bent zo mooi. Ik hoop dat je leven mag gaan zoals jij het straks in gedachten hebt. Wat het ook is. Een baan, een gezin, reizen…

Ik hoop dat je eens terug zult kijken op je kindertijd en ziet hoeveel ik van je houd. Misschien zal ik het niet altijd genoeg gezegd hebben, maar ik hoop dat je het elke dag weer gevoeld zult hebben. Misschien door een blik, een knuffel, een lach of een lief woordje. Ik droom van jou als een succesvol persoon. Niet per se in het zakelijke leven, al zou dat gaaf zijn. Maar succesvol in het zijn. In het jezelf zijn. Hou van jezelf, lieve Rosemarijn. Je mag er zijn.

Theetje drinken

En als je even onzeker en verdrietig bent, als je even niet van jezelf houdt, weet dan dat ik altijd van jou zal houden. Ik heb genoeg liefde voor ons beiden.

Ik weet hoe het is om op te staan met een donderwolk boven het hoofd. Ik weet hoe het is om vast te zitten in een kuil, die je voor jezelf hebt gegraven. Ik weet hoe het is om alleen maar in bed te willen blijven liggen. Ik weet wat schaamte en zelfhaat is. Ik weet hoe moeilijk het leven soms kan zijn. Het leven zit vol tegenslagen, die je op je knieën kunnen brengen. En dat geeft niet! Als alles altijd op rolletjes zou lopen, zou je nooit eens reden hebben om even stil te staan en te kijken wat je eigenlijk allemaal wél hebt! Blijf vechten! Vechten voor wat je wilt, vechten voor wat je hebt. Fouten maken mag. Fouten zijn menselijk. Iedereen maakt ze. Maar maak je eigen fouten en leer ervan. Dan kom je er altijd sterker uit.

Want hoewel ik tegenslagen genoeg heb gehad in mijn leven, tot nu toe, kijk ik terug met een glimlach op mijn gezicht. Want weet je…? Het heeft me hier gebracht. Hier, waar ik nu ben. Mijn allergrootste droom is uitgekomen. Ik ben mama. Jouw mama.

Liefs,

Mama