0
Browsing Tag

dochter

Persoonlijk

5x “Het is maar goed dat ze kan praten!”

Het is normaal dat je tijdens je zwangerschap enige vergeetachtigheid krijgt en ook compleet normaal dat je het niet meteen kwijt bent, na de geboorte van je kind. Ik moet echter wel zeggen dat er een deel is blijven hangen bij mij! Ook toen Rosemarijn groter werd, bleef ik vergeetachtig. Dingen zoals de namen van mensen, de dingen die ik nog moest of wilde doen die dag, verhalen die ik hoorde, mijn dromen (terwijl ik die altijd zo goed kon onthouden) en alles wat ik aan het einde van de dag wilde vertellen aan Augustijn. Gewoon compleet kwijt. Een leeg hoofd. Alsof mijn hoofd een zeef was (en is) en alle informatie er gewoon weer uitloopt. Echt niet handig. En daarom ben ik nu maar erg blij dat Rosemarijn kan praten en me hier en daar helpt met dingen herinneren. Zij heeft geen last van dingen vergeten en dat is ontzettend handig. Lees maar eens mee: deze dingen zou ik echt vergeten als Rosemarijn me niet hielp ze te herinneren.

Elke ochtend als we uit bed komen en ik mezelf en Rosemarijn heb aangekleed, komt ze me vertellen dat het tijd is om haar tandjes te poetsen. Ik ben echt een kluns als het hier op aan komt, want als Roos me niet zegt: “Mama, tandjes poes-ten!”, dan vergeet ik het echt! Wat dat betreft ben ik maar blij dat ze kan praten. Scheelt weer gebitsproblemen!

“Mama, lolly!” Dat is één van de manieren waarop Rosemarijn mij duidelijk maakt dat ze zin in een tussendoortje heeft. En ook al heeft ze het dan over een lolly op dat moment, een stuk fruit is gelukkig ook goed! Ze is dol op fruit. Banaan, blauwe besjes, mandarijnen en kiwi bijvoorbeeld. Natuurlijk gaat snoep er ook heel goed in. Van koekjes is ze wat minder fan, maar over het algemeen lust ze alles wel. En ja, ik voel me echt een loedermoeder dan hoor, als ik me bedenk dat ze op dat moment dan gewoon trek heeft!

Ik ben niet zo heel erg geduldig in het verkeer en Rosemarijn neemt dat een beetje over! Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar soms helpt het me wel! Als ik voor het stoplicht een beetje wegdroom en Rosemarijn vindt het te lang duren, roept ze me toe: “Doorrijden, mama!” Oeps! Dikke kans dat ik dit dus zelf heel vaak mopper op andere weggebruikers! Meteen gas erop natuurlijk, als ik eraan herinnerd wordt dat het licht allang groen is en de auto nog steeds stil staat!

Stevig ontbijtje voor Rosemarijn

Ik ben ook echt een ster in het ‘snel, snel’ doen van dingen. Even snel een sneetje brood voor Rosemarijn smeren en dan bij haar aan tafel gaan zitten. “Even bidden, Roos.” Dat doet ze dan ook netjes. Maar daarna roept ze direct: “Mama ook bidden.” 

En dan kom ik er achter dat ik helemaal geen eten voor mezelf heb klaargemaakt en ik zou zo vergeten te eten en dus ook om te bidden. Hetzelfde geldt vaak voor uit de Bijbel lezen, na het eten. Roos vindt het fantastisch, dus die herinnert me er gelukkig aan, maar anders zou ik het best vaak vergeten, terwijl het juist iets is wat ik echt belangrijk vind!

Een half jaar geleden ongeveer, besloten Augustijn en ik dat we Rosemarijn psalmen wilden leren. De bekende kinderversjes, zoals “Opent uwe mond” en “God heb ik lief”. We begonnen enthousiast en Rosemarijn leerde ze al gauw. Ze zingt heel goed mee en vindt het erg leuk. Ze is sowieso een muziekliefhebber! Maar de laatste tijd moet ze ons er echt zelf aan herinneren dat er nog gezongen moet worden. Dit doen we namelijk na elke maaltijd, na het lezen en danken. Maar goed dat ze kan praten en ons zo nu en dan even helpt dingen te doen!

Wat zijn de dingen die jij met regelmaat gewoon compleet vergeet?

Persoonlijk Zwangerschap

Zwanger: het 1e trimester vs het 2e trimester

Als ik terugkijk op de zwangerschap van Rosemarijn, ben ik er zo’n beetje van overtuigd dat ik er fluitend doorheen fietste. Aan het einde (lees: vanaf 26 weken) had ik wel last van mijn bekken, maar verder deed ik op mijn sloffen! En nu? Ik merk dat mijn tweede zwangerschap echt heel anders is! Het eerste trimester was dit al flink te merken, maar ook tijdens het tweede trimester. Ik had aan het begin natuurlijk in mijn hoofd hoe het ging bij Rosemarijn en bedacht me dat dit vast wel weer zo zou zijn. Nou echt niet dus! Vandaar ook dat er best wat mensen waren die zeiden: “Oh, dan wordt het een jongen!” Gewoon al om het grote verschil tussen de twee zwangerschappen. Maar wat is er dan precies zo anders?

Het eerste trimester
Ik was bijna vanaf het begin af aan erg misselijk dit keer. Ik kon de geur van eten eigenlijk al niet uitstaan. Koken werd dus al een probleem. Alleen de gedachte aan gehakt bakken of groenten koken deed me al kokhalzen. Ik heb tot ruim na het eerste trimester dan ook heel veel dingen niet gegeten. Ik moest er niet aan denken. Daarbij kon ik ook erg weinig op. Mijn maag zat gauw vol en ik voelde me al gauw beroerd na het eten van een maaltijd of tussendoortje. Hoe anders was het zo’n drie jaar geleden, toen ik juist heel veel zin in allerlei lekkers had. Ik at echt alles waar ik zin in had en hoe kan het ook anders…ik kwam flink aan. Daarbij moet ik ook wel zeggen dat ik toen zwangerschapsdiabetes had en dit keer niet, dat zal ook vast wat uitmaken. Maar…drie jaar geleden kwam ik in mijn eerste trimester al vier kilo aan en dit keer helemaal niks! 

Wat ik ook zo grappig vind en echt opvallend: in mijn eerste zwangerschap duurde het best een poosje voordat mijn buik ging groeien. En écht groot was mijn buik pas rond de dertig weken. En nu? Nu had ik het idee dat iedereen het al kon zien bij vijf weken! Ik groeide als kool!

Hallo kleine vent!

Tweede trimester
Eindelijk, toen rond achttien weken de misselijkheid en beroerdheid zo goed als voorbij was, kon ik wat meer gaan genieten. Mijn buik bleef flink groeien en ik voelde de baby al een hele tijd. Rosemarijn voelde ik met dertien weken, terwijl ik baby twee al voelde met negen weken! De gynaecoloog geloofde het eerst niet, zo vroeg had ze het nog nooit meegemaakt. Maar toen ik bevestigde dat ik de schopjes en bewegingen voelde tijdens de echo, leek ik toch echt gelijk te hebben. Nu is de baby dagelijks ontzettend druk, trapt me met regelmaat in mijn darmen, blaas en soms ook naar boven. Hij reageert heel sterk op stemgeluid en druk op de buik, vooral bij Rosemarijn! Als ze maar iets zegt, begint het geschop alweer!
Tijdens het tweede trimester heb ik wel veel ergere last van mijn rug en bekken, waarvoor ik nu ook een buikband heb gekocht. Dit geeft me een beetje steun, waardoor ik wat meer kan, lichamelijk.
Ik kan nu alles weer eten, wat ik wil, maar nog steeds niet heel veel. Ik zit snel vol. Niet gek ook, want de mag heeft gewoon wat minder plek, door alle andere organen die omhoog worden geduwd!
Ik merk wel dat ik sneller moe ben dit trimester en dat suikers me erg beroerd maken. Ze maken me moe en ik krijg er een benauwd, opgefokt gevoel van. Herkennen jullie dat? Daardoor was ik ook wel bang dat ik weer zwangerschapsdiabetes had, maar gelukkig: dit keer niet!
En qua kilo’s? In deze drieëntwintig weken is er drie kilo bijgekomen: super netjes!

Waren jullie zwangerschappen ook zo enorm verschillend?

Mama Persoonlijk

Dingen die veranderden toen ik moeder werd

Sinds ik moeder ben, zijn er toch wel dingen die anders gaan. Logisch ook, want zo’n kindje heeft tijd en aandacht nodig. Je bent gewoon niet meer zo vrij om te gaan waar je wilt en te doen wat je wil. Dat zegt niet dat het totaal niet meer mogelijk is om je eigen dingen te doen en dat je helemaal geen me-time meer zult hebben, maar je zult je toch enigszins moeten aanpassen aan dat kleine wezentje in je armen.

Voordat ik zwanger was en zelfs in de zwangerschap, werkte ik nog volop en als ik thuis kwam, kon ik in alle rust het eten koken en de boel nog even opruimen en een doekje over de tafels halen. En als ik nog tijd over had, kon ik rustig in bad gaan zitten of een boek lezen. Er was niemand waar ik rekening mee moest houden. Alleen thuis en het rijk voor mezelf, tot Augustijn thuis zou komen uit zijn werk. 

Na de geboorte van Rosemarijn, waren die dingen gewoon niet meer mogelijk, in die mate. Als je een baby hebt, wordt je toch een beetje in een ritme gestampt. Elke drie uur voeden, verschonen en dan is het weer tijd voor een dutje. Grote kans ook, dat je zelf ook sneller staat te tollen op je benen en behoefte hebt aan een dutje. Je kunt niet meer onbezorgd een poos in bad liggen, want je kleine gaat toch echt brullen als hij of zij honger heeft. En eerlijk? Ik merkte ook dat ik mijn baby zo snel miste! Als Rosemarijn ook maar langer sliep dan ‘normaal’, wilde ik liever dat ze wakker werd, zodat we konden knuffelen. Ik wilde haar gewoon erg graag bij me hebben. Ook al was het begin niet makkelijk en hebben we beiden heel wat traantjes gelaten in de eerste maanden; ik voelde me moeder en we hadden elkaar hard nodig!

Huid op huid knuffelen met mama

Nu Rosemarijn wat groter is, zijn de dingen die ik voor mezelf kan doen, weer veel meer geworden. Zo bestelde ik in de eerste maanden van Rosemarijns leven altijd de boodschappen, zodat het ons allebei niet zoveel energie zou kosten. Nu gaan we gezellig samen boodschappen doen. Roos is dol op naar de winkel gaan. Het liefst doet ze het elke dag, meerdere keren. Ik ga gerust weer een poosje in bad zitten als Rosemarijn haar middagdutje doet en ik lees gerust een boek, terwijl zij speelt met haar pop, autootjes, boekjes en puzzels.
En rond etenstijd, wanneer de tijd van hangerig zijn aanbreekt, zet ik haar met haar beker drinken en een tussendoortje aan de tafel, een filmpje erbij en ga ik lekker bij haar de groenten voor het avondeten snijden, schillen en schoonmaken. Ik kan weer veel rustiger het eten koken! Dat ging niet zo makkelijk toen ze klein was. Ik vond het totaal niet praktisch om haar in de draagzak bij me te hebben onder het koken en was dan ook snel bang dat er iets fout zou gaan met de olie of heet water. Gelukkig is die tijd voorbij. 

Ik heb wel het idee dat ik nog steeds zo flexibel ben als voordat Rosemarijn werd geboren. Ik ga nog steeds gewoon op stap. Ik heb niet lang nodig om ons klaar te maken en te gaan, ik kan heel impulsief gewoon de auto in stappen. We zijn zo weg! 

Is er bij jullie veel veranderd sinds je moeder werd?

Mama Persoonlijk

Zo werd ik een gelukkigere moeder!

Het is altijd mijn grootste wens geweest om mama te worden. En dat ben ik! Ik heb een prachtige dochter van ruim twee jaar. Vanaf het begin ben ik bij haar geweest; dag en nacht. Ik vond het heel erg moeilijk om haar achter te laten, in de handen van een ander. Bij mama is het altijd het beste toch? Niemand zou zo goed voor haar kunnen zorgen als ik dat deed. Zelfs Augustijn niet. En toen ik eenmaal het huis uit ging zonder kind, moest ik zeker updates hebben en wel tientallen keer berichtjes sturen, zodat manlief dingen niet zou vergeten. Alsof een lijstje op tafel leggen niet genoeg was. Je kind is je kostbaarste bezit en dat heb ik zeker gemerkt bij Rosemarijn. Ik wilde haar constant bij me hebben en vooral niks missen. Daarom vond ik het al helemaal niks om haar naar een oppas te brengen. En een gastouder of kinderdagverblijf? Ben je gek! Ik dump mijn kind niet, zodat ik zelf even op de bank kan liggen of zelf wat werk kan afmaken!

Afgelopen september moest ik echter op twee scholen in het dorp naast het onze, invallen als juf Engels. Twee dagen per week, vier maanden lang. Dus moest ik toch iets regelen voor Rosemarijn. Ik zag er enorm tegenop. Het voelde vreselijk. Toch regelde ik een gastouder, want een andere keuze had ik niet. En daarbij dacht ik dat Rosemarijn het meest baat zou hebben van een gastouder. Lekker veel rust, geen gillende kinderen die voor eng waren…
Vier maanden lang ging ze naar de gastouder en dat ging heel goed! Ik merkte dat we allebei genoten van het poosje dat we apart waren. Ik voelde dat het ons allebei goed deed en dat ik zelf er een leukere moeder van werd. Ik genoot enorm van de verhalen die ze me aan het eind van de middag te vertellen had. Maar die maanden vlogen om en voor ik het wist, zat ik weer dag en nacht thuis met Rosemarijn, want ja…als ik niet buitenshuis werk, is er ook geen opvang nodig natuurlijk…

Nu heeft mama veel meer zin om lekker op pad te gaan met Rosemarijn!

Toch besloten we dat we Rosemarijn één dag per week naar het kinderdagverblijf wilden brengen. Niet omdat ik weg moest of zo nodig tijd voor mezelf wilde (al was dat een fijne bijkomstigheid), maar omdat het voor Rosemarijn nodig was dat ze leerde spelen en delen met andere kinderen. Haar angst en paniek wanneer er kinderen over de vloer kwamen, was voor mijn idee niet nodig en maakte haar erg gestresst. Nu is ze ondertussen al vier keer geweest en zelfs de laatste keer zonder te huilen bij het afscheid, want “Mama komt strakjes ophalen”. En wat leert ze veel! In die vier keer zie ik al zoveel verschil in haar gedrag! Meer zelfstandig spelen thuis, minder huilen en hangbuien en kinderen zijn geen probleem meer! Ze mogen nu opeens wel met haar speelgoed spelen, ze vindt het niet eng om met andere kinderen aan tafel te zitten en te eten. Juist gezellig!

En ik? Ik gebruik elke dinsdag mijn dag om te schrijven, werken en het huishouden lekker bij te houden. En ik heb die ene dag per week tijd om eens een poosje te gaan liggen, in bad te gaan, de muziek lekker hard aan te zetten en helemaal in mijn eentje hete koffie te drinken.
Rosemarijn kijkt er elke week zo naar uit om naar de kindjes te gaan om te spelen, dat we er zelfs aan zitten te denken om er een tweede dag bij te plakken, want van dinsdag tot dinsdag is best lang om uit te kijken naar zo’n heerlijke dag vol vriendjes en vriendinnetjes! 

Hoe doen jullie dat? Tijd voor jezelf, een oppas of opvang? En hoe beïnvloedt het jouw dag en jouw functioneren als moeder?

Baby Persoonlijk Zwangerschap

Ons tweede kindje: team pink or blue?

Bij Rosemarijn wilden we absoluut niet weten of we een zoontje of dochtertje zouden krijgen. We wilden een verrassing bij de geboorte. Dat liep niet helemaal zo, want een aantal dagen voordat ik beviel, versprak de gynaecoloog zich. “Als ze straks geboren wordt….Of hij, natuurlijk!” Zei ze. Nou,dat was wel duidelijk. En toch, heel apart, was ik zo ontzettend verrast en verwonderd dat ik een klein meisje in de handen van de gynaecoloog zag. Een dochter! Ik heb een dochter! Ik was helemaal in de wolken. De laatste kinderen die in de families geboren werden, waren jongens, dus vond ik het dubbel leuk dat we een meisje hadden.

En nu, ruim twee jaar later, besloten we dat we het erg leuk zouden vinden om juist wel van tevoren te weten of we team pink of blue zouden zijn. Gewoon omdat ik reuze nieuwsgierig ben natuurlijk, maar ook omdat we wilden weten of het anders zou voelen tijdens de zwangerschap, als we al wisten wat we verwachtten. Al weken hebben we geprobeerd om de gynaecologen zover te krijgen om even te spieken, maar geen van allen wilde daar aan meewerken. Te bang dat het toch verkeerd gezien zou worden waarschijnlijk. Dus toen we gisteren voor het eerst naar de verloskundige gingen, dacht ik dat zij het met dit termijn wel wilde doen. En wat denk je?

Ons tweede kindje

De verloskundige was nieuw en had haar echo diploma nog niet. Dus zei ze van tevoren al dat ze het niet durfde te zeggen, zenuwachtig werd en geen definitief antwoord op mijn vraag kon geven. Toch nam ze, heel lief, flink de tijd om de baby van alle kanten te bekijken. De kleine pruts was erg beweeglijk, maar hield toch de beentjes stijf tegen elkaar. En ondertussen een handje tegen de mond, alsof we werden uitgelachen om de moeite die we deden om het geslacht te zien. Na veel draaien, proberen en turen, hebben we het opgegeven. We konden echt niks zien. Erg jammer, want we hoopten toch echt wat te zien!

Teleurgesteld en tegelijkertijd vastberaden besloten we een echo te plannen bij een echobureau, want wachten tot de 20 weken echo, over ruim twee weken, was geen optie meer. We móésten het weten! Vanmorgen maakten we ons al vroeg klaar en haastten we ons naar het echobureau. Vol spanning en verwachting: nu ging het toch echt gebeuren! Op zijn gemak bekeek de echoscopist de baby van alle kanten. Hij maakte een mooie foto van het profiel van de kleine, waarop het neusje heel duidelijk te zien was en keek naar het hartje, de maag en de blaas. Dat zag er fantastisch uit. De maag en de blaas waren al gevuld, wat dus een goed teken is! En toen eindelijk liet de kleine zien of we in juli roze of blauwe muisjes op de beschuitjes moeten strooien.
Ik vroeg het jullie al een paar keer op Instagram en de antwoorden verschilden flink. Maar nu weten we het echt:

Wij krijgen een zoontje!

Onze Rosemarijn krijgt een broertje! Een beweeglijk, draaierig en druk broertje. We zijn ontzettend verliefd en dankbaar dat het zo goed gaat met onze kleine man! We hadden in de afgelopen maanden hier en daar een voorgevoel, maar raakten toch in de war. Gisteren dacht ik nog: Een meisje hoor, we krijgen nog een klein tutje in huis. Maar wat een verrassing: een zoontje! 

Wilden jullie van tevoren weten of je een zoon of dochter zou krijgen?

Gastblog

Citytrip op kleine voetjes

Voordat we ouders mochten worden, gingen we altijd samen weg tussen kerst en oud&nieuw.
Mijn man moet altijd overwerken in november en december, ik werkte onregelmatig en met de feestdagen. Dus het was altijd rennen en vliegen met Kerst.
Ondertussen werk ik regelmatige tijden, maar moest er door mijn man nog steeds worden overgewerkt. Er was dus wel weer behoefte aan een stedentrip. Dit keer met onze dochter van 19 maanden.
Hoe impulsief de boeking was, hoe voorbereid we op pad gingen. We konden zowaar met de kleinste auto en gingen vol goede moed op weg naar Gent. Slechts 1,5 uur rijden van huis voor 4 dagen. Lekker even bijkomen.

Het hotel
Na de spullen te hebben gedropt in het hotel, doken we gelijk het centrum in voor een kort rondje. Dochterlief wilde per se zelf lopen, maar wel aan onze handen. Uiteraard prima, we hadden geen haast.
Na een snelle hap, toch maar richting het hotel gegaan.
Daar aangekomen (waar het kinderbedje vanuit het hotel al was neergezet) deden we haar slaapritueel en ploften we zelf op de bank neer. De bank stond zo’n 4 meter van haar bedje, met ons bed ertussen, en mevrouw vond het 1 feestje. ‘Koekoek!!!’ Met een grote grijns keek ze ons aan. Ze was blijkbaar wel in voor een potje Kiekeboe, maar het was echt slaaptijd. We deden wat lichten uit, maar dat mocht niet baten. Haar slaapknuffel werd boven het bed uitgestoken, zodat ze naar ons kon zwaaien. Als we wat zeiden, reageerde zij. Na een uur, zaten wij in het donker te fluisteren en hadden we de tablet opgezocht voor een serie. We dachten dat ze toch in slaap was gevallen, maar niets was minder waar. We kregen een serenade aan kinderliedjes en haar bed kraakte zo lekker, dus werd elk liedje voorzien van een dansje. Uiteindelijk viel ze half zittend in slaap, een half uur voordat wij gingen slapen.
Volgende keer dus kijken voor een meer praktische kamer. Dit herhaalde zich namelijk elke avond.

Buggy, onze grote vriend
Als het centrum vol staat met wel 100 kerstkraampjes, attracties en eettentjes, ben je niet klaar binnen een uur. De buggy was zo handig, ze heeft zelfs 1,5 uur geslapen terwijl wij alle kraampjes konden bekijken. Net als wij, vonden duizenden anderen het ook een goed idee om de Kerst wat te verlengen en alles was heerlijk ontspannend. Als ze niet in de buggy wilde, was het een handige opslagplaats voor onze spullen.
Daarnaast hebben wij een rugzak voor haar laten maken, waar al haar benodigdheden in kunnen. Een luiertas vinden wij niet praktisch. Deze hang je op je rug en je bent klaar. Ideaal! Desalniettemin stopt het op een gegeven moment wel. Ze was er klaar mee en toen we vriendelijk werden verzocht om een winkel te verlaten, omdat ze zo hard blèrde dat de spullen bijna uit de schappen vielen, zijn we maar naar de auto gegaan. Buggy helemaal afgeladen en zij stoer stappend ernaast.

Dag planning
We hadden een dagje naar een burcht ingepland. Deze zou helemaal omgetoverd zijn naar een winterfeest. In een scherp moment, besluit ik om eerst te checken of het toegankelijk is met een buggy. In koeienletters stond er vermeld op internet dat het helaas niet toegankelijk is voor rolstoelgebruikers. Hoe krom ook, dan is het dus ook niet toegankelijk voor een buggy. Gelukkig is er genoeg te doen en besloten we naar een overdekt winkelcentrum te gaan. Geld moet af en toe rollen, net als de buggy.
Wat een verademing om op een egale vloer te lopen, want dat is wel een dingetje met een buggy. Erg mooi die duizenden kinderkopjes in het grote centrum, maar mocht je moeite hebben met je nierstenen uit te plassen, is het grote centrum zeker een aanrader.

Een serieuze, stinkende noot
Ik wilde heel graag naar het psychiatrie museum. Iets wat zeker een bezoekje waard is.
De kleine kreeg er gelukkig weinig van mee en vond alles ‘Wauw’!
Haar schaterlachjes waren enigszins angstaanjagend door de echo en wellicht gaf het voor de medebezoekers een extra effect. Wetend dat er in dit ‘gekkenhuis’ heel wat gegild zal zijn.
De sfeer in dit soort musea is altijd wat grimmig en daar vond de kleine wel wat van.
We liepen in een ruimte met een handjevol andere bezoekers die met een serieuze noot op fluisterende toon gesprekken voerden.
De kleine kijkt me aan, geeft me een grote glimlach en laat een explosie los in haar broek. Niet te missen, die gas uitlating heeft iedereen gehoord. Binnen 5 seconden is heel de ruimte vergeven van een ongelooflijke stank en de kleine loopt schaterlachend naar mijn man toe.
‘Papaaa! Bah bah! ‘ terwijl ze parmantig haar schattige neusje dichtknijpt.
Gelukkig zijn we ondertussen niet voor één gat te vangen.

Al met al was het heerlijk om een paar dagen met elkaar weg te zijn. Al is het wel heel anders dan dat je met zijn tweeën een stedentrip doet.
Voor de volgende keer kijken we naar een ander soort kamer, gaat de buggy sowieso weer mee en mag mijn man de koffers inpakken. Ik had natuurlijk weer veel te veel ingepakt.
En weet je wat zo mooi is? Dat het eigenlijk niet uitmaakt waar je heen gaat. Voor zo’n klein mensje hoeft het allemaal niet fabuleus te zijn. Al zit je in een hutje op de hei. Zij vindt alles ‘Wauw’!