Search results for

kind

Kids

Vragen om je kind te stellen over zijn schooldag

vragen over de klas

Je vraagt waarschijnlijk wel dagelijks aan je kinderen: “Hoe was het op school?”
Het meeste standaard antwoord wat je dan terugkrijgt is: “Best”, “Stom” of “Leuk”. Eigenlijk schiet je daar als ouder helemaal niks mee op. Je stelt vragen over de schooldag, maar weet alsnog niet hoe het op school was. Je hebt geen idee wat je kind de hele dag gedaan heeft, wat hij of zij geleerd heeft en met welke vriendjes er is gespeeld. Daarom is het handig om open vragen te stellen, zodat je meer informatie krijgt over je kind en hoe zijn dag was. Niet om de controlfreak moeder te zijn, maar gewoon om mee te kunnen leven en betrokken te zijn. Welke vragen zijn daar nu geschikt voor? 

Plezier

  1. Heb je ergens heel hard om gelachen vandaag?
  2. Was je juf of meester in een goed humeur?
  3. Met wie heb je vandaag gespeeld?
  4. Welke spelletjes werden er op het schoolplein gespeeld?
  5. Welk cijfer geef je jouw dag?
  6. Was er iemand jarig? En hoe werd dat gevierd?
  7. Waar heb jij erg veel zin in deze week?
  8. Wat vond je vandaag leuk aan je juf of meester?
  9. Heb je vandaag gezongen of gefloten?

Onderwijs

  1. Wat heb je vandaag geleerd?
  2. Heb je al je werk af gekregen vandaag?
  3. Welk boek ben je op school aan het lezen?
  4. Welk onderwerp bespreken jullie deze week in de les?
  5. Ben je vandaag iets nieuws te weten gekomen?
  6. Heb je vandaag iemand geholpen?
  7. Hoeveel verschillende lessen had je vandaag?
hoe was jouw schooldag

Emoties

  1. Hoe gaat het met je?
  2. Ben je vandaag ergens boos om geweest?
  3. Voelde jij je uniek vandaag?
  4. Wat vond je stom vandaag?
  5. Waar ben je dankbaar voor?
  6. Heb je ergens spijt van?
  7. Wat ga je morgen anders doen?
  8. Voelde je je vandaag alleen?
  9. Heb je iemand gemist vandaag?

In de klas

  1. Op welke plek zit je in de klas en naast wie?
  2. Heeft iemand vandaag straf gekregen? En waarvoor?
  3. Waar heb je over gepraat met je vrienden?
  4. Welke kinderen zijn elkaars beste vrienden?
  5. Werd er iemand gepest vandaag?
  6. Had er iemand iets bijzonder mee voor de lunch?

Natuurlijk hoef je niet elke dag deze hele lijst af te werken, maar je krijgt door dit soort vragen te stellen veel meer informatie over hoe je kind zijn dag heeft ervaren. Zo blijf je een beetje op de hoogte van wat zich afspeelt en hoe je kind het vindt op school. Daarbij heb je ook gewoon lekker een één-op-één momentje. Dus pak lekker een kop thee of koffie (en als je je cafeïneinname wilt minderen: Daffee) met een koekje na schooltijd en klets gezellig over jullie dag. 

Hoe doen jullie dit thuis? Hebben jullie een gezellig momentje om te kletsen of gaan jouw kinderen meteen hun eigen gang als ze thuis zijn?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Mama Persoonlijk

Help, mijn kind is enorm brutaal!

mijn peuter is brutaal

Een poos geleden schreef ik over de geboorte van Luc. Een heel verschil met de geboorte van Rosemarijn. Ook schreef ik in een blog dat het echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn is allemaal…
Wat zo heerlijk was, was dat we dezelfde avond (zes uur na de geboorte van onze kleine man) weer naar huis mochten. Rosemarijn logeerde bij mijn ouders en zou de volgende ochtend thuiskomen om kennis te maken met haar broertje. Tegelijkertijd zou dan ook de kraamhulp komen. 
Ik kon niet wachten. Ik hoopte zo dat ze het leuk zou vinden en trots zou zijn op Luc. Mijn hart paste niet meer in mijn borstkas toen ik hen voor het eerst samen zag. Daarnaast kon ze het ook goed met de twee kraamverzorgsters (we hadden op dag één een andere dan de rest van de week) vinden. Het kon niet anders dan dat het allemaal soepeltjes zou verlopen. Toch? Oh boy, ik had geen brutaal kind verwacht…

Wervelwind en brutaliteit

Oh wat had ik het mis. Ook al vond Rosemarijn haar broertje echt wel lief en schattig en wilde ze graag bij alles betrokken worden, haar gedrag veranderde in een oogopslag. Ze werd ontzettend druk. Ze rende de hele dag door het huis heen, terwijl ze hard riep, brulde en zong. Dat gaf voor ons niet veel rust, maar ik dacht: tja, dat hoort erbij. Er verandert ook zoveel! Haar hele ritme is weg, alles draait opeens om de baby. Maar naast de wervelwind van energie die door het huis heen waaide, werd ze ook opeens ontzettend brutaal. Ze negeerde het als ik zei dat ze rustig moest doen, haalde streken uit die ik nog nooit had gezien. Ook had ze er lak aan als ik haar aansprak op haar gedrag. Dan keek ze me ronduit uitdagend aan, terwijl ze gewoon doorging met negatief gedrag vertonen. 

Ik was in de kraamweek best veel boven voor het voeden en slapen. Wel probeerde ik meer naar beneden te gaan, omdat ik energiek genoeg was en ik Augustijn en Roos miste. Ik snakte al gauw weer naar normaal leven. Niet dagen in bed. Ik voelde me te goed om in bed te liggen de hele dag.

Maar meer en meer voelde ik me boos en geïrriteerd worden door haar gedrag. En daarbij bang dat ik haar minder bij me in de buurt zou willen hebben. 

geboorte tweede kindje

Explosie

De dag nadat de kraamhulp was vertrokken, steeg de spanning in huis. Nog heftiger verzette Rosemarijn zich tegen ons. Nog brutaler en onverschilliger gedroeg ze zich. Toen ze tijdens haar middagdutje (ze ging dus niet slapen) steeds met haar voeten tegen de muur bleef bonken, bedacht ik me dat ik nu echt streng moest optreden. Ik had haar al drie keer gewaarschuwd en terug naar bed gestuurd. Ze ging toch door. Boos heb ik haar toen een laatste keer terug in bed gezet. Ze deed het gewoon om brutaal te zijn.

En toen begon het. Krijsen, brullen, huilen, stampen; alle spanning kwam eruit. Ze krijste zo hard, dat ze hier en daar amper adem kon halen. Half in paniek. Maar dat alles om boven mij uit te komen. Ik deed de deur dicht en liet haar een poosje uitrazen. Later ging ik terug om te zien of ik haar rustig kon krijgen. Nog harder krijste ze in mijn gezicht. Constant kokhalzen erbij van de heftige emoties die loskwamen. Het duurde echt lang voordat ze eindelijk rustig werd. We knuffelden en ik nam haar mee naar beneden. De rest van de middag verliep redelijk rustig. 

Een ziek meisje

Die avond bracht Augustijn haar naar bed. Niks aan de hand. Maar hij was nog geen tien minuten beneden, toen hetzelfde gekrijs weer begon. Precies zoals die middag. Kokhalzen, huilen, krijsen en roepen. Geen brutaal gedrag nu, maar echt overstuur. Ik ging naar boven, liep haar kamer in. Rosemarijn liet zich in mijn armen vallen, met grote ogen vol paniek. Ze was weer zo overstuur, dat ze geen adem kreeg. Ik besloot haar naar beneden mee te nemen, maar op de overloop jammerde ze dat ze naar bed wilde, kokhalsde nog eens en gaf toen over. Enorme boeren liet ze daarbij. Toen dat er eenmaal uit was, wilde ze terug naar bed en viel ze uitgeput in slaap. 

De volgende ochtend was ze ziekig. Koorts, verkouden en een zere keel. Van alle spanning, de veranderingen en de emoties. Het was haar teveel geweest. En dat had niks te maken met Luc als persoontje, maar wel met alles er omheen. Het veranderde zo, dat gaf enorm veel prikkels. 

Mama was veel boven, voeden, slapen en rust zoeken met Luc. Er was een week lang een kraamverzorgster in huis en het huishouden was uitgebreid, waardoor ze een ander plekje kreeg in het gezin; niet meer enigst kind. 

Poeh wat een periode was dat…! Herkennen jullie dat?

Samenwerking

“Da’s toch veel te vroeg voor een kinderbed?”

kinderbed groot bed ledikant overgang peuter dreumes slaapkamer kinderkamer

Ik ben een ongeduldige moeder. Echt. En dan niet per se ongeduldig naar mijn kinderen toe, maar soms wel ongeduldig met betrekking tot hun groei. Dan kan het me niet snel genoeg gaan, want die nieuwe fase, waar ik met smart op wacht, heeft weer zulke leuke dingen! Daarom was Rosemarijn ook nog echt een ukkie toen ik haar ledikant inwisselde voor een kinderbed. Niet omdat ze dat bed echt nodig had, maar omdat ik het zelf zo leuk vond. 

Rosemarijns slaapkamer is zo gedecoreerd, dat het leuk is voor een baby, maar ook voor een ouder kindje. Dit zorgt ervoor dat ik niet elk jaar de kamer weer opnieuw moet verven en behangen. Ze heeft een mooie petrol blauwe muur en een muur die behangen is met een print van gebreide wol. Op zich rustig, al is de blauwe kleur lekker vrolijk en aanwezig. De rest van de kamer heb ik gedecoreerd met een muursticker, een wandklokje, kapstokje en vloerkleed met uiltjes erop. Alles is vrolijk gekleurd, maar niet too much.

Van ledikant naar kinderbed: zo ging dat bij ons

Toen Rosemarijn ongeveer anderhalf jaar oud was, was ik wel klaar met het ledikant (ik had het op Marktplaats gekocht; het was een wieg die je kon vergroten naar ledikant). Ik kocht een kinderbed voor haar, dat ik zelf opknapte. Augustijn maakte een hekje om op het bed te plaatsen, zodat we niet bang hoefden te zijn dat Roos uit bed zou vallen. We hebben nooit problemen gehad met deze wissel. Rosemarijn heeft het nooit vervelend gevonden, ze heeft nooit gehuild. 

Toch zijn veel kinderen overstuur als ze opeens in een groot bed moeten slapen. Helemaal als ze al wat ouder zijn. Kinderen van ruim twee jaar oud (dat merken wij nu ook aan Rosemarijn) hebben vaak veel meer moeite met grote veranderingen dan kinderen van één jaar oud. 

Dus als knusse ledikantjes opeens worden verwisseld voor bedden met matrassen 90×200 is dat heftig! Het kan ervoor zorgen dat je kindje zich minder veilig voelt in bed, omdat er zoveel ruimte is.

kinderbed groot bed ledikant overgang peuter dreumes slaapkamer kinderkamer

Hoe zorg je ervoor dat de overgang naar een groot bed soepel gaat?

Zoals ik al zei, is het voor jongere kinderen vaak een minder groot probleem om van bed te wisselen. Het is dus geen gek idee om al vroeg op een kinderbed over te stappen. Daarnaast kun je het ledikant ook nog laten staan, om je kindje beetje bij beetje te laten wennen. Dan kan je kindje ook nog in het ledikant kruipen, als het nieuwe bed nog te spannend is. 

Bereid je kind erop voor, praat erover en laat je eigen enthousiasme zien. Ga desnoods samen een paar keer in het bed liggen, om zo het gevoel te geven dat er niks engs aan is. 

Hoe pakten jullie de overgang van ledikant naar kinderbed aan?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Gastblog Mama

En toen werd ik mantelzorger…voor mijn kind

Toen ik in verwachting raakte had ik nooit gedacht dat mijn leven er zo uit zou komen te zien. Iedere ouder weet dat de liefde voor een kind onvoorwaardelijk is. Dat betekent dus ook dat de zorg die geleverd moet worden vanzelfsprekend is. Als je kind een beperking heeft moet je meer zorg leveren dan de “gebruikelijke zorg”. Dit betekent dat als je mantelzorg voor je kind wordt dat het een onderdeel van je leven is. Nou ja, onderdeel? Het beheerst voor een groot gedeelte je leven. Er moet een balans komen in je eigen leven en het leven als mantelzorger en dat valt niet altijd mee. Er bestaan mantelzorgmakelaars: zij kunnen het regelwerk uit handen nemen, maar zo lang als ik het nog kan wil ik die controle zelf houden.

Octopus

Af en toe voel ik me net een octopus, iedere tentakel heeft wel een taak. De liefde voor mijn zoon maakt dat ik alle tentakels nog steeds aan het werk kan houden. Het valt niet altijd mee, want zijn leven ligt volledig in mijn handen. Nog meer dan van alle andere ouders met kinderen. Alles moet voor hem geregeld worden. Er moeten beslissingen genomen worden waar andere ouders niet over na hoeven te denken en de zorg die volledig op mijn schouders terecht komt.

Vaak zeggen mensen “Oh, wat lekker dat je niet werkt en de hele dag thuis bent”. Maar ik ben niet “lekker thuis”. Alle ouders hebben zorg voor hun kind. Maar buiten de gebruikelijke zorg voor Jayden, heb ik ook taken als verpleegkundige, thuishulp, administratief medewerker, taxi chauffeur en telefoniste. Jayden heeft veel hulp nodig bij dingen die een andere zevenjarige wel zelfstandig kan. Hij kan niet zelf uit bed komen. Hij heeft hulp nodig bij het aan-uitkleden en de persoonlijke verzorging zoals wassen/douche en tandenpoetsen. Zelf kan hij niet zijn medicijnen doseren en bij het maken van de transfers heeft hulp nodig

Mijn baan

’s Morgens heb ik de taak als verpleegkundige en thuishulp al vervuld. Zodra Jayden naar school is beginnen mijn taken eigenlijk pas. Mensen hebben geen notie van alle taken die ik moet vervullen. Zij zien mij als moeder maar niet als mantelzorger, als zij überhaupt weten wat mantelzorg precies in houdt.
Ik ga maar beginnen aan mijn taken als administratief medewerker. Er zijn weer wat aanvragen die de deur uit moeten voor hulpmiddelen, de gehandicapten parkeerkaart en het leerlingenvervoer. Dan is er nog een stuk administratie vanwege de PGB-aanvraag.

Als ik dat afgerond heb, ben ik telefoniste. Want er moeten weer afspraken in gepland worden bij het ziekenhuis bij verschillende afdelingen. Ook moet er nog even telefonisch overlegd worden met een therapeut. Soms zou ik het bijltje er wel bij neer willen gooien en ook een “normaal” leven willen hebben. Maar daar zou mijn zoon de dupe van zijn. Daarom, al zit het even tegen, dan haal ik drie keer diep adem en raap ik de moed weer bij elkaar. Dan ga ik gewoon weer door. De buitenwereld heeft vaak geen idee hoe het hier werkelijk thuis gaat. Dat kan ook niet want zij zijn niet 24 uur per dag 7 dagen in de week bij ons aanwezig om te zien wat voor extra zorg wij dagelijks hebben.

Ontspannen

Dat is een woord wat bijna niet in mijn woordenboek voor komt. Iedereen is gebaat bij ontspanning of dit nou gewoon even vrij zijn is of het hebben van vakantie. Even tot rust komen en je batterij opladen geeft de mogelijkheid om weer door te kunnen gaan. Vrij zijn is voor mij en alle andere mantelzorgers in Nederland niet zo vanzelfsprekend. Als ik de taken als mantelzorg niet kan doen wie neemt het dan van mij over? Als je als ouder gezamenlijk weg wilt moet je oppas regelen. Dit is bij een ander gezin niet anders, maar een vervangende mantelzorger vinden of een logeerplek voor Jayden is niet zo makkelijk geregeld.

Corona

Twee weken voor dat de scholen dicht gingen vanwege het corona virus was Jayden ziek thuis. Twee weken waar ik volle toeren draaide om voor mijn zorgintensief kind te zorgen. Buiten onze dagelijkse zorg betekende dit: extra temperaturen, extra zuurstof meten, extra medicijnen toedienen, vernevelen en vele telefoontjes om te overleggen met zijn artsen. Daar kwam het lang verwachte mailtje van de directeur ook onze school ging dicht. Eerst tot 6 april en nu zelfs verlengd tot 28 april.
Zelf heb ik er een hard hoofd in dat Jayden nog naar school gaat voor de zomervakantie. Buiten de twee weken meivakantie heeft hij ook nog eens begin Juni een week vakantie en dit jaar begint de zomervakantie al op 3 juli.

Alle ouders hebben nu het zelfde probleem, alle kinderen zijn thuis. Ik hoorde van mijn buurvrouw die zelf lerares is in het basisonderwijs dat zij de hele dag achter haar laptop werkt om haar klas digitaal les te geven. Dit is voor ons niet het geval. Mijn zoon krijgt één keer per week wat huiswerk opdrachten en vraagt voor de rest mijn volle aandacht. Om wel structuur te houden hou ik mij vast aan de vaste tijden van opstaan, eten en slapen.

Overdag ben ik moeder, huisvrouw ( want ja de scholen zijn dicht maar het huishouden gaat door), vriendin en juf. Net als alle andere moeders. Alleen ik heb een extra taken pakket erbij. Ik ben mantelzorg, logopedist, fysiotherapeut, ergotherapeut, gym juf, zorgmanager en individueel begeleider, verpleegkundige, administratief medewerker en telefoniste. Doordat zijn school dicht is betekent het nu dat alle therapieën ook stil liggen. Om zijn spieren niet stijf te laten worden doen wij regelmatig oefeningen die wij van de fysiotherapeut hebben gekregen. Ook doen wij de opdrachten van de logopedist en de revalidatietherapeut betreft zijn visuele beperking. Ik moet alle lopende zaken afzeggen of verplaatsen. Zo ook zijn botox behandeling voor de spasmes in zijn benen en het bestellen en instellen van zijn nieuwe gehoorapparaten.

Waarom, mama?

Jayden vraagt mij regelmatig waarom hij niet naar school kan. In Jip en Janneke taal leg ik het hem uit, leuk vind hij het niet want hij gaat met plezier naar school. Diep van binnen ben ik blij dat de school onder deze omstandigheden dicht is. Het geeft mij rust om hem op mijn manier te kunnen beschermen tegen het corona virus. Wij proberen er alles aan te doen om zo gezond mogelijk te blijven. Wij gaan niet meer op visite, spelen niet meer in de speeltuin. Dit betekent ook dat er hier niemand over de vloer komt om de zorg even uit handen te nemen.

Meer van Samantha lezen? Ga gauw naar haar blog!

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Mama Persoonlijk

Tien kinderen en een hondje

“Tien kinderen en een hondje!” Mijn absolute kinderdroom. Ik dacht vroeger dat ik dat wel even zou doen, tien kinderen baren. Tien zwangerschappen. Nog steeds lijkt het me prachtig om een groot gezin op de wereld te mogen zetten, maar ondertussen is het duidelijk geworden dat dit voor mij hoogstwaarschijnlijk niet mogelijk is. 

Vorig jaar schreef ik al een aantal blogs voor Mamaplaats, waar ik vertelde hoe het traject van ‘kindje twee’ verliep. Zwanger worden is namelijk niet vanzelfsprekend voor mij, dat is gebleken. Ook al leek het spontaan te zijn gegaan bij Rosemarijn, nu weten we dat we eigenlijk ‘geluk’ hebben gehad. Waarom? Ik heb PCOS. Dit betekent dat er heel veel rijpe eitjes aan mijn eierstokken zitten, maar dat ze niet ‘springen’. Ze blijven elke maand lekker zitten. Dat heeft dus als gevolg dat ik geen ovulatie heb en ook geen normale menstruatie. Als ik wel een bloeding heb, is dit niet als gevolg van het afsterven van een eitje, maar een nep-menstruatie. 
We kwamen hier begin vorig jaar achter, na wat onderzoeken in het ziekenhuis. Mijn cycli waren onregelmatig en mijn ‘menstruaties’ verschilden enorm van elkaar. Ook bleven ze vaak uit. Het zat me niet lekker. Helemaal niet omdat ik graag een tweede zwangerschap wilde. In het ziekenhuis werd me uiteindelijk verteld dat dit niet vanzelf zou gaan. 

Vlak voordat ik zwanger werd van Rosemarijn, viel ik flink af. Dit heeft er achteraf voor gezorgd dat ik zwanger werd. Gewicht (een vervelend dingetje wat in verband staat met PCOS) en gewichtsverlies hebben heel veel invloed op je hormonen. Dus door wat kilo’s kwijt te raken, ben ik toen spontaan zwanger geraakt. Na de bevalling van Rosemarijn is de PCOS-situatie eigenlijk nog verergerd. Mijn hormoonhuishouding werd niet meer zoals het was. IK kreeg geen normale cycli meer. En dat betekende dus: geen eisprong. Geen kans op een zwangerschap.

Het duurde best eventjes voordat we eindelijk het vruchtbaarheidstraject in konden, om mijn lichaam te helpen een ovulatie op te wekken. Ik vond het wachten zo ontzettend moeilijk! Het kon voor mij niet snel genoeg gaan. Ik had immers al zo lang gewacht! Eindelijk, echt, eindelijk mocht ik in september beginnen met de medicatie. Ik kreeg pillen mee om een menstruatie op te wekken en ook pillen om te slikken, zodra die menstruatie begon, om een ovulatie op te wekken. De laagste dosis. Daarna was het weer wachten. Wachten tot er een test gedaan kon worden, om te zien of deze lage dosis iets had gedaan. Aan het eind van de maand was de uitslag van die test helaas een teleurstelling. In het ziekenhuis besloot de gynaecoloog om de dosis op te hogen en die volgende maand moest ik daarmee beginnen. Dat was in oktober. Wat een spanning! Elke dag ben je er zo bewust mee bezig en blijf je hopen en duimen. 
30 oktober was het toch echt tijd om te testen. Ik deed de test en wachtte op de uitslag, in de keuken. Ik kon het niet geloven: twee duidelijke, donkere streepjes. Ik weet nog hoe ik huilend een spraakbericht stuurde naar een vriendin en meteen de auto in sprong om iets kleins te kopen om mijn man te verrassen als hij thuis kwam uit het werk.

Ik ben nu over de helft van mijn zwangerschap en kan het nog steeds niet geloven. Maar het is echt waar: we verwachten een klein broertje voor onze dochter!

Baby Persoonlijk Zwangerschap

Ons tweede kindje: team pink or blue?

Bij Rosemarijn wilden we absoluut niet weten of we een zoontje of dochtertje zouden krijgen. We wilden een verrassing bij de geboorte. Dat liep niet helemaal zo, want een aantal dagen voordat ik beviel, versprak de gynaecoloog zich. “Als ze straks geboren wordt….Of hij, natuurlijk!” Zei ze. Nou,dat was wel duidelijk. En toch, heel apart, was ik zo ontzettend verrast en verwonderd dat ik een klein meisje in de handen van de gynaecoloog zag. Een dochter! Ik heb een dochter! Ik was helemaal in de wolken. De laatste kinderen die in de families geboren werden, waren jongens, dus vond ik het dubbel leuk dat we een meisje hadden.

En nu, ruim twee jaar later, besloten we dat we het erg leuk zouden vinden om juist wel van tevoren te weten of we team pink of blue zouden zijn. Gewoon omdat ik reuze nieuwsgierig ben natuurlijk, maar ook omdat we wilden weten of het anders zou voelen tijdens de zwangerschap, als we al wisten wat we verwachtten. Al weken hebben we geprobeerd om de gynaecologen zover te krijgen om even te spieken, maar geen van allen wilde daar aan meewerken. Te bang dat het toch verkeerd gezien zou worden waarschijnlijk. Dus toen we gisteren voor het eerst naar de verloskundige gingen, dacht ik dat zij het met dit termijn wel wilde doen. En wat denk je?

Ons tweede kindje

De verloskundige was nieuw en had haar echo diploma nog niet. Dus zei ze van tevoren al dat ze het niet durfde te zeggen, zenuwachtig werd en geen definitief antwoord op mijn vraag kon geven. Toch nam ze, heel lief, flink de tijd om de baby van alle kanten te bekijken. De kleine pruts was erg beweeglijk, maar hield toch de beentjes stijf tegen elkaar. En ondertussen een handje tegen de mond, alsof we werden uitgelachen om de moeite die we deden om het geslacht te zien. Na veel draaien, proberen en turen, hebben we het opgegeven. We konden echt niks zien. Erg jammer, want we hoopten toch echt wat te zien!

Teleurgesteld en tegelijkertijd vastberaden besloten we een echo te plannen bij een echobureau, want wachten tot de 20 weken echo, over ruim twee weken, was geen optie meer. We móésten het weten! Vanmorgen maakten we ons al vroeg klaar en haastten we ons naar het echobureau. Vol spanning en verwachting: nu ging het toch echt gebeuren! Op zijn gemak bekeek de echoscopist de baby van alle kanten. Hij maakte een mooie foto van het profiel van de kleine, waarop het neusje heel duidelijk te zien was en keek naar het hartje, de maag en de blaas. Dat zag er fantastisch uit. De maag en de blaas waren al gevuld, wat dus een goed teken is! En toen eindelijk liet de kleine zien of we in juli roze of blauwe muisjes op de beschuitjes moeten strooien.
Ik vroeg het jullie al een paar keer op Instagram en de antwoorden verschilden flink. Maar nu weten we het echt:

Wij krijgen een zoontje!

Onze Rosemarijn krijgt een broertje! Een beweeglijk, draaierig en druk broertje. We zijn ontzettend verliefd en dankbaar dat het zo goed gaat met onze kleine man! We hadden in de afgelopen maanden hier en daar een voorgevoel, maar raakten toch in de war. Gisteren dacht ik nog: Een meisje hoor, we krijgen nog een klein tutje in huis. Maar wat een verrassing: een zoontje! 

Wilden jullie van tevoren weten of je een zoon of dochter zou krijgen?