Browsing Category

Persoonlijk

Wil je meelezen hoe het bij ons thuis gaat? Ik deel verschillende dingen waar wij tegenaan lopen, geef je een kijkje in onze geldzaken en deel hoe wij dingen aanpakken als het gaat om de kinderen, me-time en nog veel meer. Mijn blog is niet alleen voor mensen die leuke en praktische tips willen, maar juist ook voor mensen die ons wat beter willen leren kennen en met ons mee willen leven en lezen!

Persoonlijk Samenwerking

Geldzaken: Zo gaat dat bij ons

sparen geldzaken hypotheek inkomsten uitgaven

Je geldzaken regelen; het blijft lastig. Je wilt toch graag wat geld overhouden aan het eind van de maand, in plaats van maand overhouden aan het eind van je geld. Ik was als puber ontzettend slecht met geld. Nou ja, of goed. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik kon heel goed geld uitgeven. En sparen? Dat was niet mijn hobby. Oh ik wilde het wel hoor, maar hoe kon ik dat nu als ik óók die leuke schoenen wilde kopen?

Nu ik moeder ben, een gezin heb om te onderhouden met de inkomsten die we elke maand hebben, komen impulsieve aankopen niet zo veel meer voor. Een nieuwe telefoon, gewoon omdat ik een mooiere wil, is gewoon geen optie. Ik moet nu aan meerdere mensen denken, ik leef niet langer alleen voor mezelf. We hebben vaste kosten. Kosten die elke maand weer terugkomen. De hypotheek (de aflossing en de rente hypotheek), gas, water en licht, maar ook boodschappen. 
Hoe doen wij dat? En kunnen we nog sparen met de maandelijkse uitgaven die we hebben?

Hypotheek

Drie jaar geleden trouwden wij en kochten wij ons huis. Dat betekent dus ook dat we toen de hypotheekrente hebben vastgezet voor een bepaalde periode. Toen was de rente voor ons idee best wel laag, dus vastzetten voor een langere periode leek een slimme zet. Als je nu kijkt naar de actuele rente is die lager dan drie jaar geleden. Maar om over te stappen naar deze lagere rente, moet je rekening houden met de afkoopsom. Die is dusdanig hoog, dat het niet echt een logische stap voor ons is. Overstappen zou ons dus alleen maar geld kosten en ons niks opleveren. De hypotheeklasten die we hebben, verlagen wij alleen door maandelijks af te lossen en eventueel extra af te lossen. 

Hypotheek sparen boodschappen geldzaken

Gas, water en licht

Als het gaat om gas, water en licht, stappen wij elk jaar over naar een andere leverancier. Op deze manier krijgen we elk jaar welkomstkorting en dit geeft ons het idee dat we wat goedkoper uit zijn. Regelmatig worden we ook gebeld door andere leveranciers die ons een contract willen aansmeren. Helemaal sinds wij allebei ZZP’er zijn. De telefoontjes blijven maar komen. Ze zijn dan vaak erg opdringerig en snel kwaad als je besluit niet met hen in zee te gaan. Na tientallen gesprekken te hebben gevoerd hierover met verschillende mensen, kappen we ze nu maar meteen af, met een vriendelijk, maar duidelijk: “Ik heb geen interesse, bedankt.” Klik.

Boodschappen

Toen we nog samen waren, zonder kinderen, wilden we elke week proberen van vijftig euro boodschappen te doen. En dat lukte, als er geen gekke dingen waren die week. Geen verjaardag met hapjes en drankjes en taarten die gekocht of gebakken moeten worden bijvoorbeeld. Nu we twee kinderen hebben, is leven van vijftig euro per week geen doen meer. Je hebt (helemaal nu met twee kinderen) pakken luiers en doekjes die er doorheen vliegen. Voordat je het doorhebt, ben je alweer toe aan een nieuwe lading. We proberen het nu onder de honderd euro te houden, inclusief de dingen die maar één keer in de zoveel tijd gekocht moeten worden. Denk aan zeep, shampoo, schoonmaakmiddel en haargel. We kopen zoveel mogelijk verse groenten en fruit, geen kant en klare maaltijden en we hebben weinig tot geen snoep, koek en chips in huis. Als we visite verwachten, kopen we het wel. Koek voor bij de koffie en sap en wijn, met een hapje erbij. Maar hebben we geen afspraken, dan houden we het simpel. Een bijkomend voordeel is dan dat we ons ook niet tonnetje rond kunnen eten! Slim toch?

Hebben jullie speciale afspraken als het gaat om geldzaken?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Baby Persoonlijk

Mijn tweede bevalling: Wat een verschil met de eerste!

Baby bevalling bad douche ziekenhuis PCOS zoon jongetje

De meesten van jullie wisten wel dat ik ingeleid zou worden dit keer, een geplande bevalling dus. Omdat ik voor de tweede keer zwangerschapsdiabetes had, wilde de gynaecoloog niet dat ik de volle veertig weken zou doorlopen. We zetten de datum (22 juni) vast om in te leiden, met in ons achterhoofd dat het uiteindelijk 23 of 24 juni kon worden, voordat de baby echt ter wereld zou komen. Sommigen moeten zelfs nog naar huis na het inleiden (een tablet of ballonnetje), maar omdat ik met diabetes kampte, moest ik in het ziekenhuis blijven. Ik leefde er ontzettend naar toe, helemaal omdat ik flink lichamelijke klachten had tijdens mijn zwangerschap, die meer en meer ondraaglijk werden. Ik genoot heel erg van mijn bolle buik en de bewegingen daar binnen, maar mijn rug en bekken gaven het op. Die wilden me niet langer van dienst zijn. Het was dan ook echt een opluchting toen de dag eindelijk aanbrak. Rosemarijn hadden we de avond van tevoren bij opa en oma gebracht, zodat wij vroeg in de ochtend naar het ziekenhuis konden gaan, de tassen ingepakt en wel. 

Inleiden

Om acht uur reden wij de afdeling verloskunde op en werd ons een tweepersoonskamer toegewezen, waar ik gelukkig wel alleen lag. Er werden wat controles gedaan en iets na negen uur werd door de verloskundige gekeken hoe het zat met mijn baarmoedermond. Het bleek dat ik al één tot twee centimeter ontsluiting had (dat kan ook komen omdat het de tweede bevalling is, dan is alles wat soepeler dan bij de eerste). Het ballonnetje werd geplaatst, om de ontsluiting wat meer op gang te brengen. Ik kreeg daardoor lichte weeën, maar niks wat ik niet makkelijk kon opvangen en wegpuffen. Om één uur in de middag werd er weer gecontroleerd. Het ballonnetje was eruit gezakt, mijn ontsluiting was gevorderd tot vier centimeter. Daarom prikte de verloskundige mijn vliezen door en kon het echte werk beginnen. 

Het breken van de vliezen was voor mij een heel heftig emotioneel moment. Opeens komt je lichaam als een razende op gang en dat voel je door je hele lichaam en hoofd. 

Weeën

Direct na het breken van de vliezen begonnen ook de echte weeën. En net als bij Rosemarijn, waren dat bij mij rugweeën. Vervelend, want die zijn eigenlijk niet goed op te vangen. Omdat ik in mijn bevallingsplan had aangegeven dat ik in bad wilde bevallen, bedacht de verpleegkundige (wat een topper was zij! Ik heb zo ontzettend veel steun aan haar gehad!) dat het misschien lekker was om eerst even onder de douche de weeën op te vangen. Ik verhuisde van het bed naar de douche, waar ik zittend op mijn knieën de weeën wegpufte, met de warme waterstraal op mijn rug. Die warmte hielp een beetje tegen de pijn in de rug, maar mijn knieën hadden het minder goed. De harde vloer deed ze niet zoveel goeds. Op een gegeven moment kon ik bijna niet meer op mijn knieën blijven zitten, het voelde alsof ze in korte tijd flink versleten. Als ik nog langer had moeten blijven zitten, had ik na de bevalling nog in aanmerking kunnen komen voor een knieprothese volgens mij!

Baby bevalling bad douche ziekenhuis PCOS zoon jongetje
Luc, geboren om 17.26 uur

Eindelijk in bad

Na een lange tijd puffen met de verpleegkundige, werd het bad opgezet: eindelijk kon de bevalling waar ik van gedroomd had, beginnen. Tussen de snel op elkaar volgende weeën door werd ik in bad geholpen, waar ik (weer op mijn knieën, dat was toch de fijnste houding) weer door kon puffen. De ontsluiting bleef al een poosje op zes centimeter hangen. Toen ik in bad zat, moest er gewisseld worden van dienst. Gelukkig bleven de verpleegkundige en de verloskundige langer dan ze eigenlijk zouden moeten. De nieuwe dienst kwam er ook bij. In bad werden de weeën zo heftig, dat ik ze niet meer goed kon opvangen. Ik werd bang dat ik in paniek zou raken. Dat gebeurde bij Rosemarijns geboorte, toen ik door de weeënopwekkers één grote weeënstorm had. Daarom besloot ik een prik in mijn been te nemen, zodat ik wat meer zou ontspannen tussen de weeën door. Maar daarvoor zou ik wel uit bad moeten komen, want suffig worden in bad was niet de bedoeling. Dus hup, ik werd uit bad gehesen en op bed geholpen.

Lieve kleine Luc

Ik ging op mijn zij liggen, maar kreeg vreselijk pijn in mijn buik. Tegelijkertijd daalde de hartslag van de baby hard, dus moest ik snel in een andere houding op bed liggen. Ik besloot weer op mijn knieën te gaan zitten (alsof die nog niet beurs genoeg waren).De dagdienst nam afscheid en de avonddienst nam het over. Wat een fijne verloskundige ook! Zij heeft me echt door het laatste stukje heen geloodst. Op bed ging het allemaal opeens snel. De ontsluiting ging in heel korte tijd van zes naar tien centimeter: tijd om te persen. Ik veranderde van houding: ik ging op mijn rug liggen. Het begin van het persen ging niet zo soepel: de verpleegkundige en verloskundige praatten door elkaar, ik kon me niet concentreren op het persen daardoor en ook in combinatie met de rugweeën die ik niet kon opvangen. Bij perswee twee ging het gelukkig goed, steunden de verloskundige en verpleegkundige me heel fijn. Tussen het persen door viel ik in slaap. Soms was ik gewoon vijf minuten even helemaal weg. Wat was dat fijn! Even helemaal ontspannen, gewoon een beetje soezen en dan weer door. Binnen twintig minuten kwam onze zoon ter wereld. 

Achteraf

De geboorte van Rosemarijn ging heel anders, veel sneller en was ook niet natuurlijk. Dat heeft me best wat heftige angsten gegeven daarna. Deze tweede bevalling was helemaal natuurlijk, zonder medicatie. En ook al duurde het langer (ruim acht uur in plaats van anderhalf uur), kijk ik er zoveel fijner op terug! De weeën kwamen dit keer echt vanuit mijn lichaam, waardoor ik veel meer rustig kon puffen. Ik had tijd tussendoor om op adem te komen…En mijn knieën? Die gingen na een paar dagen gelukkig minder pijn doen. Anders had ik een afspraak moeten maken bij Helios Klinieken!
Kortom: ook al beviel ik niet echt in bad, zoals ik wilde, toch was het een droombevalling vergeleken bij de eerste! En het mooiste? We mochten diezelfde avond (half twaalf) naar huis in plaats van nog drie weken in het ziekenhuis huizen met de baby!

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Baby Mama Persoonlijk

De pasgeboren baby: Een roze wolk? De groeten!

baby pasgeboren genieten roze wolk

“Nou, geniet er maar van hoor, want ze zijn zo groot!” Iedereen om me heen roept het me toe, nadat ze een blik in de wagen hebben geworpen, naar de pasgeboren baby. Is dat niet wat we automatisch iedere kersverse moeder als tip geven? Genieten? Vooral veel genieten. Dat is wat je hoort te doen als moeder. Genieten van je baby. Alsof er geen donkere kanten aan het moederschap zitten. Alsof je soms niet hartgrondig wenst dat je kind al groot is, zodat je uit deze vreselijk vermoeiende en moeilijke fase bent. Maar ach nee, laten we genieten, want straks zijn ze groot. En je weet het hè, kleine kinderen; kleine zorgen, grote kinderen; grote zorgen. Genieten dus.

Duistere periode

Toen Rosemarijn geboren was en we in het diepe werden gegooid, met de handen in het haar zaten en een dag en nacht krijsende baby vasthielden, kon ik nog glimlachen naar de buitenwereld en beamen dat het absoluut genieten was. Eindelijk mama, eindelijk mijn wens uitgekomen. Ondertussen was ik dag en nacht doodsbang (letterlijk bang om dood te gaan), zat ik drie maanden elke dag huilend op de bank met een krijsende baby. Drie maanden duurde het voordat we eindelijk wisten waarom ze zoveel huilde. Ik durfde geen hulp te vragen en niet toe te geven dat het absoluut geen roze wolk was, waarop wij als gezinnetje vredig op lagen te zweven.
Nu ben ik drie weken geleden bevallen van ons tweede kindje en denk ik echt wel eens: Waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Twee kinderen? Kan ik dat wel aan dan? Ik vraag me af of ik wel geschikt ben om moeder te zijn, om meer dan één kind groot te brengen. Misschien verpest ik ze allebei wel.

baby pasgeboren genieten roze wolk
Luc Stout

Hoe gaat het met je?

Nu durf ik aan mezelf toe te geven dat het absoluut geen rozengeur en maneschijn is allemaal. Ik besloot in de zwangerschap al dat ik hier open over wilde zijn naar iedereen die me zou vragen: “Hoe gaat het?” Beleefdheidsvraag of niet, ik antwoord nu naar waarheid. Men mag best weten dat je je soms ontzettend somber voelt, verdrietig, ongeschikt, een slechte moeder.
Ik heb deze weken als zwaar ervaren. Vooral omdat het niet niks is om een ritme te vinden en balans tussen twee kinderen. Allebei hebben ze aandacht en liefde nodig en dat is soms echt puzzelen. Met een pasgeboren baby ben je al gauw druk. Het hele riedeltje afwerken. Voeden, (in mijn geval ook nog na voeden), verschonen, boertje laten…en hup, over anderhalf uur mag je weer. Ondertussen staat de peuter te gillen, jammeren en weet ik even niks anders meer dan: “Ik heb rust nodig!” dus komt de tablet met Youtube Kids weer tevoorschijn. Dat heeft weer als gevolg dat ik me erg schuldig voel naar mijn oudste toe. En zo zakte ik steeds dieper weg in een neerwaartse spiraal. 

Een poosje later…

Nu ben ik inmiddels wat verder en hebben we een ritme gevonden wat ons als gezin past, maar dat neemt niet weg dat het heel wat heeft gekost. Als moeder moet je weer opnieuw beginnen, want al heb je al een kind, toch is een tweede weer nieuw en brengt het nieuwe dingen met zich mee. Bij Rosemarijn was het voeden makkelijk: lekker de fles (ik kon geen borstvoeding geven omdat ik een slechte productie had en Roos had geen kracht om te drinken). Nu bij Luc doe ik hard mijn best om borstvoeding te geven, wat niet van harte gaat. Vandaar ook het bijvoeden. En dit alles in combinatie met het slaapgebrek door de korte nachten en het missen van je eigen middagdutjes (Nee, mijn kinderen slapen niet netjes allebei op dezelfde tijden, zodat ik ook kan slapen), is dat dus echt wel wat anders dan lekker op een roze wolk zweven. Tevens kwam hier nog wat heftigs bij, maar daar lees je binnenkort meer over op de blog!

Dus…een roze wolk? Laat me niet lachen! En genieten? Ja, maar vergeet niet dat er ook een donkere wolk boven je hoofd kan hangen, die het geheel zo somber kan maken, dat genieten bijna niet voorkomt. Helaas is dat de realiteit voor veel moeders!

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Mama Persoonlijk

Moederleven | Ik ben een slechte moeder

moeder slechte moeder schuldgevoel zwanger zwangerschap zwangerschapsklachten Corona covid covid-19

Van kinds af aan droomde ik ervan om moeder te worden. Ik wilde kindjes van mezelf. Sterker nog: ik wilde tien kinderen! En ook al veranderden mijn dromen met de tijd en kwamen er tijdens mijn tienerjaren ook nog wat onhaalbare dromen bij, de wens om moeder te worden, bleef. 

Eindelijk ben ik mama

Nu, vele jaren later, ben ik moeder. Ik heb een dochter van ruim tweeënhalf en ons tweede kindje is onderweg. Ik kijk er naar uit om ons kleintje ook te mogen ontmoeten en vast te houden. Maar toch twijfel ik soms…Doe ik hier wel goed aan? Ben ik eigenlijk wel geschikt om moeder te zijn? Ben ik wel een goede moeder voor mijn kind? Soms bedenk ik me dat mijn dochter veel meer verdient dan mij als haar moeder. Helemaal nu tijdens deze zwangerschap, ben ik gewoon niet de moeder die ik ooit wilde zijn. Ooit had ik stellig opgenoemd hoe ik als moeder zou zijn en hoe ik ábsoluut niet zou zijn. Nu schud ik mijn hoofd maar als ik daar aan denk. Er zijn teveel momenten waarop ik me een vreselijke moeder voel, me in een hoekje van de bank krul met een berg schuldgevoel. En waarom?

moeder slechte moeder schuldgevoel zwanger zwangerschap zwangerschapsklachten Corona covid covid-19
Een mooie kleurplaat voor…?

Samen spelen…?

Ik weet dat ik meer zou moeten doen met mijn kind. Lekker samen spelen, kleien, knutselen en kleuren. Boekjes lezen, Duplo torens bouwen en met de poppen of barbies spelen. Maar in plaats daarvan voel ik vaak geen puf om daarmee aan de gang te gaan. Ik merk dat ik soms echt genoeg of zelfs teveel heb aan mezelf en het spelen daar gewoon niet bij kan. Ik heb dan rust nodig, sluit mezelf het liefst af. Natuurlijk is dat niet dagelijks, maar omdat deze zwangerschap niet zo soepel loopt als gehoopt, gebeurt het wel vaker dan ik me ooit had kunnen bedenken. Helemaal nu we ook een periode van quarantaine achter de rug hebben! Er waren ook echt wel positieve kanten aan het samen thuis zijn, maar ik miste het om er lekker op uit te gaan. Ik heb het nodig om even weg te gaan, op te laden onder het genot van een kop koffie en een stuk appeltaart bij een leuk tentje. Samen met Rosemarijn lunchen, een ijsje halen of gewoon op visite gaan. En omdat ik me daar niet aan kon opladen de laatste tijd, merk ik dat ik nu flink door mijn puf heen ben. En dat vind ik moeilijk. Dan voel ik me dan een slechte moeder. 

Ik wil eruit!

Wat ben ik blij dat we nu weer wat meer mogen, wat meer de deur uit kunnen. Rosemarijn en ik genieten er allebei zo van om even de hort op te gaan! En zo vul je makkelijk een ochtend of twee uurtjes tijdens de lunch, waarna ik weer energie heb om te spelen, gek te doen en de kast vol speelgoed leeg te plukken. Dan kan ik weer torens bouwen, de hele boekenplank voorlezen en de pop haar flesje geven, voordat Rosemarijn haar in de poppenwagen door het huis racet. 

Ken je dat gevoel? Dat stemmetje wat je toefluistert: ‘Je bent gewoon een slechte moeder…!’

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Persoonlijk

“Kerk oefenen” met een peuter

kerk oefenen corona covid christelijk

Wat een toestand hè, het corona virus wat de wereld in de hand houdt. Het beperkt ons in ons gaan en staan, onze kinderen worden weggehouden bij de scholen, waardoor ze onderwijs missen. Wij als ouders moeten soms van ons werk wegblijven of thuis gaan werken, als dit mogelijk is. We zitten opgesloten en voelen soms de muren op ons afkomen. Het kan benauwend zijn en we zijn maar wat blij dat het mooi weer is! Dan kunnen we in ieder geval nog naar buiten om de verveling tegen te gaan. Kopje thee erbij of…gewoon een groot glas wijn. En een stuk taart. 

We zijn massaal aan het bakken geslagen met de kinderen, we gaan stoepkrijten, kleuren en verven en nemen meer tijd aan onze maaltijden. We eten uitgebreider, hebben meer aandacht voor mensen om ons heen en genieten van een avondje relaxen met een afhaalmaaltijd, want: support your locals!

Thuis naar de kerk

Naast alles wat er veranderd is in de laatste weken en wat voor ons echt niet positief uitpakt (ja, niemand is blij met wat er gebeurt), zijn er ook stiekem wat voordelen aan quarantaine. Wij waren bijvoorbeeld van plan om Rosemarijn dit jaar mee te nemen naar de kerk. Maar ja…dat is heel wat voor een peuter! Een kerk vol mensen, nieuwe dingen, stil zitten, luisteren…hoe dan? Misschien dat ze de eerste keer stil zit omdat ze onder de indruk is, maar de tweede keer zal ze vast anders in de bank zitten. Stiekem komt het wat dat betreft wel goed uit dat we thuis moeten blijven, al willen we graag gewoon weer naar de kerk. 

Wij “oefenen kerk” tijdens deze lastige tijd thuis en dat is echt een klein voordeel van het niet van huis mogen. Nu luisteren we online mee en zitten we met Rosemarijn tijdens de dienst thuis op de bank. Ze heeft een eigen kinderpsalmboekje, haar knuffel en een tasje met wat snoepjes erin…

Kleine grote meid

Ze is helemaal in haar hum. Elke zondag weer. We oefenen één dienst per zondag, de ochtend. Ze zit niet stil natuurlijk, ze kruipt op schoot en speelt met haar knuffel en ze heeft moeite met haar ogen dicht houden tijdens het gebed, maar elke zondag gaat het beter. Na elke keer dat we zingen tijdens de dienst, mag ze een snoepje pakken. Als we dat niet ingesteld zouden hebben, zou ze alle snoepjes binnen de eerste twee minuten al op hebben en dan is er geen houden meer aan hoor!
We staan steeds weer verbaasd hoe goed ze het doet, al is het echt niet makkelijk voor zo’n kleine meid. Toch zingt ze uit volle borst (gebrabbel natuurlijk, op de psalmen die ze kent na) mee en we zien elke week dat ze er meer van snapt. En het woordje ‘Amen’ kent ze heel goed! Dat betekent dat het gebed ten einde is of dat de kerkdienst klaar is. En aan het einde van de dienst is het tijd voor koffie en een vers gebakken koekje of stuk cake. 

Hoe doen jullie dat, nu je niet naar de kerk kunt? Luisteren jullie mee of slaan jullie nu de diensten over? Betrekken jullie de kinderen erbij of juist niet?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Persoonlijk Zwangerschap

De gynaecoloog wilde me niet zien

krampen wee rugwee gynaecoloog verloskundige zwangerschap tweede kind baby zwanger

Zoals jullie misschien al wel eens hebben gelezen op mijn blog, is mijn dochter te vroeg geboren. Daarbij was de bevalling ook best wel heftig en ook de tijd erna was moeilijk. Voor het eerst ouders en dan zo in het diepe gegooid, machteloos staan…Dat heeft ons heel wat gekost.

Ook het zwanger worden van ons tweede kindje ging niet zonder problemen. Ik had nooit gehoord van PCOS, maar als je dan hoort dat je zelf moeilijk zwanger kunt worden, zakt de moed je in de schoenen. Helemaal als je grootste wens is om een groot gezin te krijgen.

Ziekenhuistraject

Na een vruchtbaarheidstraject (wat gelukkig niet heel lang duurde) raakte ik vorig jaar oktober zwanger van ons tweede kindje. Omdat het niet natuurlijk ging, moest ik een poosje onder controle van de gynaecoloog blijven. Daarna wilde de gynaecoloog mij ook elke maand zien in verband met de vroeggeboorte van Rosemarijn en de kans op een tweede (en nog vroegere) vroeggeboorte. Heel erg fijn dat er zo serieus naar gekeken wordt, want echt…het geeft best een berg onzekerheid. Zo onbezorgd als ik was tijdens de zwangerschap van Rosemarijn, zo alert ben ik dit keer. Al vroeg in de zwangerschap kreeg ik flink last van bekkeninstabiliteit en rugpijn, waardoor ik minder mobiel werd. Ook adviseerde de gynaecoloog mij om niet te actief dingen te gaan ondernemen. Lopen, fietsen en in de tuin werken? Liever niet. Ramen zemen? Prima, maar wel met pauzes er tussen.

Veel te vroeg krampen

Vanaf 25 weken werden de klachten erger. Het begon te rommelen in mijn buik en rug. Ik schrok ervan. Steken, krampen…Voorweeën? Nu al? Ik werd bang voor een veel te vroege bevalling. Helemaal in een tijd zoals deze: alleen in het ziekenhuis, zonder bezoek, zonder dat Rosemarijn haar broertje zou kunnen ontmoeten, totdat hij mee naar huis zou mogen.
Ik zocht contact met de verloskundige, die een echo maakte en zei dat ik me geen zorgen moest maken: De baby was hartstikke gezond. Daarmee moest ik het doen. Ik was blij met de gezondheid van de kleine, maar bleef toch wel onzeker!

Een aantal dagen had ik opnieuw een aantal uur last van lichte rugweeën en krampen. Opnieuw belde ik de verloskundige. Die deed uiteindelijk een inwendig onderzoek. Niks aan de hand, dacht ze. Het zou wel eens een blaasontsteking kunnen zijn. Dus moest ik een urinetest doen. Ik was deels boos, omdat ik toch echt wel het idee dat er meer aan de hand was dan een blaasontsteking.
Toch was de uitslag: blaasontsteking. De klachten van een blaasontsteking tijdens je zwangerschap zijn dus totaal anders dan buiten een zwangerschap! Ik kreeg een kuurtje van de huisarts en ondertussen bleven de klachten terugkomen. Maar als ik belde, kreeg ik te horen: “Dat komt door de blaasontsteking hoor!” Hè, wat lastig. Het voelde helemaal niet zo!

“Dat heeft geen nut.”

Ik zei dat ik toch voor mijn eigen rust de gynaecoloog wilde zien. Die werd door de verloskundige gebeld, maar meneer vond het geen meerwaarde hebben om me te zien en de baarmoederhals op te meten. Ik had blaasontsteking, dus ook al had ik krampen…Geen nut. Ik voelde me door hem opzij geschoven en niet serieus genomen, maar had geen puf om weer een discussie aan te gaan. Ik liet het er bij zitten en hoopte dat er bij de volgende controle (een week erna) in het ziekenhuis duidelijkheid zou worden gegeven.

krampen wee rugwee gynaecoloog verloskundige zwangerschap tweede kind baby zwanger

Met manlief ging ik die volgende week naar de gynaecoloog. Een vrouw die ik niet eerder had gehad. We vertelden wat er was gebeurd de afgelopen tijd. Ze keek ons ontsteld aan. “Wilde de gynaecoloog je niet zien toen de verloskundige je wilde doorsturen? Maar je staat gewoon hier onder controle, je mag altijd bellen en langskomen!”
Wij zeiden dat we het ook niet snapten en dat het erg vervelend was om zo opzij gezet te worden. Dat begreep ze heel goed. Ze besloot de maandelijkse controles wekelijks te maken. “Al is er niks aan de hand, voor je eigen geruststelling is het al fijn!” Wat gingen wij opgelucht naar huis! En…op de echo bleek dat er gelukkig niks aan de hand was. Totdat…

Daar gaan we weer…

Nog geen week later (gisteren) ik vanaf de ochtend weer krampen had. Vooral in de buik. En omdat ik nooit buikweeën had gehad, wist ik niet of dit het echte werk was. Ik wilde niet zomaar bellen, om er dan later achter te komen dat er weer niks aan de hand was. Een zeurpiet, nee dank je. Maar toen het om half drie nog niet over was en ik al een uur in bad lag om de pijn op te vangen, stond manlief erop dat ik toch belde. We belden het ziekenhuis, die meteen zei dat ik moest komen. Met 28 weken wilden ze geen risico nemen. We keken elkaar met grote ogen aan: ze reageerden zo anders dan de gynaecoloog die twee weken daarvoor dienst had gehad! Die middag werd ik opgenomen en kreeg ik verschillende inwendige echo’s en hing ik een paar uur aan de CTG. Ze waren er niet gerust op. En dat was ook niet gek…mijn baarmoederhals werd korter. Niet heel veel, maar er was zeker wel wat gaande. Toch, omdat er te weinig activiteit was om direct actie te nemen, mocht ik laat in de avond naar huis, met de waarschuwing: Als je het niet vertrouwt of je krijgt klachten, kom direct terug. Met een termijn van 28 weken spelen we geen spelletjes.

Het voelde zo fijn om nu eindelijk gezien te worden! We blijven alert en hopen dat onze kleine zoon nog lang blijft zitten in mama’s buik.

Ik blijf me maar afvragen…waarom zijn sommige deskundigen zo laks terwijl anderen er meteen bovenop zitten? 

Volg je The Stout Journal al op Social Media?