Browsing Category

Gastblog

Gastblog Lief en Teer

MELISSA | IUI, ICSI, MISKRAMEN EN KANKER | DEEL 2

tumor IUI ICSI kanker fertiliteit lief en teer webshop miskraam fertiliteitstraject

Heb je deel 1 van Melissa’s verhaal al gelezen?

Ik had de eerste terugplaatsing op de verjaardag van mijn schoonmoeder die overleden is. Mooier kon het niet. En wonder boven wonder had ik twee weken later een positieve test in handen! De eerste in drie jaar. We waren zo blij en ik droomde al over hoe het allemaal zou verlopen. Helaas vielen we al snel weer van die wolk af. Met vijf weken begon ik bloedverlies te krijgen en verloor ik het vruchtje. Ik had een miskraam. Wat heb ik gehuild. Ik was er kapot van. Ik nam de ruimte en tijd voor dit verdriet, maar we hadden nog kansen dus ik gaf de hoop niet op.  

Ook was ik natuurlijk nog onder behandeling voor die afwijkende cellen. En na wat onderzoeken en biopten zag het er niet meteen heel ernstig uit en moest ik een half jaar later terugkomen om een nieuw uitstrijkje te maken. Ze gingen er vanuit dat mijn lichaam zelf die cellen op zou ruimen. Dit gebeurt namelijk in de meeste gevallen wel. Maar niet bleek minder waar. Het waren nu dus echt kwaadaardige cellen. Ik had baarmoederhalskanker.  
Ik ben nog nooit zo bang geweest. Ik heb kanker. Kan ik dan nog wel kinderen krijgen? Moet ik chemo? Word ik kaal? Ga ik dood? Dit waren allemaal vragen die meteen in me opkwamen. 

De tumor

Er volgde een MRI-scan en een inwendig onderzoek onder narcose om te bepalen hoe groot de tumor was en of er uitzaaiingen waren. De tumor zat op een gunstige plek en was klein genoeg om in aanmerking te komen voor een baarmoederbesparende operatie en ze hadden niet het vermoeden dat er uitzaaiingen waren. Ik werd doorgestuurd naar het Radboud in Nijmegen omdat ze alleen in dit ziekenhuis deze operatie uitvoerden.  

Gelukkig ging het allemaal snel en kon ik snel terecht voor de operatie. Wel zou ik na de operatie pas zeker weten of ik daadwerkelijk mijn baarmoeder kon behouden en of er geen uitzaaiingen van de tumor waren. Ook kreeg ik na de operatie te horen of er nog chemo of bestralingen nodig waren. 

De operatie is goed verlopen. De tumor was verwijderd en de snijvlakken waren schoon. Ook zijn er lymfeklieren en steunweefsel verwijderd. Er was geen verdere behandeling nodig en ik moest elke drie maanden op controle. Uiteindelijk waren alle controles goed en werd ik genezen verklaard.  

Hierdoor stond ons traject wel een jaar lang op een laag pitje en we waren dan ook ontzettend blij dat we weer groen licht kregen om verder te gaan.  

De overige vier ingevroren embryo’s hebben ons geen positieve test meer opgeleverd. Dus door naar de tweede poging. Deze liep vrijwel precies hetzelfde. We hadden vijf embryo’s. De eerste en verse terugplaatsing was raak maar ook met vijf weken ging dit weer mis. 

Nog steeds geen baby

We hadden dus twee pogingen gehad en nog steeds geen baby. De moed begon ons langzaam toch echt in onze schoenen te zakken. En we hadden ook geen fijn gevoel meer bij dit ziekenhuis, omdat ze bleven zeggen dat er geen oorzaak was waarom het niet lukt. Ook had ik het gevoel dat ze ons niet serieus namen en waren de verpleegkundigen vaak helemaal niet vriendelijk en begripvol, terwijl je dit wel mag verwachten vind ik. 
We maakten de keuze om naar het buitenland te gaan voor onze kinderwens. We hadden hier goede verhalen over gehoord en hier konden ze toch wat meer onderzoeken doen. 

We zijn toen naar Duitsland gegaan. Kregen een intake gesprek en we voelden ons meteen erg prettig hierbij. Er werd veel meer naar de persoon gekeken in plaats van alleen maar een vast protocol te volgen. Er werden eerst onderzoeken gedaan. Ik kreeg een onderzoek naar de plasmacellen en natural killer cells (nk-cellen). Deze waren beide fors verhoogd waardoor er verhoogde kans is op miskramen en innestelingsproblemen. Hiervoor krijg ik nu medicatie.  

Ook krijg ik bloedverdunners omdat het antifosfolipidensyndroom bij mij  is vastgesteld. Dit is een auto-immuunziekte en zorgt voor een verhoogde bloedstolling waardoor trombose kan ontstaan. Mijn eicelkwaliteit bleek ook niet optimaal te zijn. Dus toch redenen waarom het misschien nog niet gelukt is. 

We hebben onze derde poging hier gedaan. Hier hadden we helaas maar een goede vijfdaagse embryo uit verkregen. Maar ook deze keer wel weer een positieve test. We hadden er een goed gevoel bij en dachten dat de medicatie hun werk deed. Het moest wel goed gaan deze keer. Maar weer kregen we een flinke klap te verwerken. Het ging weer mis rond de vijf weken. 

Een onzekere toekomst

Ik kon niet meer. Ik kon het niet meer aan en was helemaal op. We besloten een pauze te nemen en goed na te denken wat we wilden. 

Maar ik wist dat er een zorgverzekeraar was die ook nog een vierde poging zou vergoeden. Want een poging zelf betalen is niet niks. Dus ik stapte over naar deze zorgverzekering en we wilden toch echt die vierde poging nog proberen. Daaruit zijn vier goede dag vijf embryo’s  uit ontstaan. We hebben er één van teruggeplaatst gekregen, maar deze heeft zich helaas niet ingenesteld. 

We hebben nog drie ingevroren embryo’s en dan is onze vierde poging voorbij. 

Dit maakt me ontzettend angstig. Ik ben bang dat ik nooit moeder zal worden. Maar ik probeer hoop te houden en de moed nog niet te verliezen. Elke terugplaatsing is een kans op een kindje. Het moet gewoon lukken! 

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Neem ook eens een kijkje op Lief en Teer!

Boeken Gastblog

Lees je mee? Boeken Lezen is hip!

lezen reading boeken challenge bucketlist boek lees mee

Vorig jaar werden er, volgens internet, 43 miljoen (!!) boeken verkocht. Nederland ging klaarblijkelijk massaal aan het lezen. Voor de geboorte van dochterlief, las ik met regelmaat. Maar als nieuwbakken moeder, kon ik me er lang niet toe zetten. Begin vorig jaar, besloot ik om mijn boekenkasten eens flink onder de loep te nemen. Ondanks dat ik niet las, schafte ik wel boeken aan of kreeg ik boeken cadeau. Ik kwam toen een boek tegen, waarvan ik dacht dat het misschien wel weer zou lukken om me in te verliezen en sindsdien ben ik weer een actieve lezer. 

Ik verslind meer boeken dan dat ik series kijk. Voorheen kon ik op vrije momenten de televisie aanslingeren voor een serie die ik alleen keek, omdat manlief het te zoetsappig vindt. Maar ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst in mijn eentje naar een serie heb gekeken. 

Lezen is hip

Maar goed, wat is er dan ineens weer zo leuk aan lezen? Voor mij is het dat ik vanuit huis op avontuur kan en ter ontspanning. Als je een goede schrijfstijl treft, kunnen de beschrijvingen zo echt zijn, dat het lijkt alsof je het echt ziet. Ik heb dat altijd lastig gevonden met verfilmingen van boeken. Dat de hoofdpersoon er ineens heel anders uitziet en dat het pittoreske stadje, wat zo gedetailleerd was beschreven, niet bestaat uit een bosrijke omgeving, maar 2 halfdode bomen die dringend behoefte hebben aan water. Met het lezen van een boek, kan je je eigen beeld eraan geven en dat heb ik altijd prettig gevonden. 

Nu zijn er natuurlijk wel wat auteurs die ik via deze blog even in de schijnwerpers wil zetten. En laat dit onder andere nou net auteurs zijn, die afgelopen periode werden afgebrand in andere schrijfsels, omdat een stelletje hoge piefen blijkbaar vinden dat wij dat soort ‘zooi’ niet moeten lezen. Nou, gelukkig mag ik zelf beslissen waar ik mijn geld aan uitgeef en aan welke boeken ik mijn tijd besteed. Dus daarom de volgende auteurs, die ik afgelopen jaar ben gaan waarderen en wiens boeken ik heb stukgelezen. 

Wist je dat lezen met je baby en kind heel belangrijk is?

Lucinda Riley

Bekend van de serie “De Zeven Zussen”. Het eerste deel kreeg ik voor mijn verjaardag en toen ik eenmaal was begonnen, wilde ik persé alle delen lezen. De boeken van de serie zijn dikke boeken (ruim 800 pagina’s per boek) maar ik heb ze alle zeven verslonden. Volgend jaar komt het (vooralsnog) laatste deel uit van de serie. Wel voor een groot deel geschreven door haar zoon, want Lucinda Riley is vorig jaar helaas overleden. Desalniettemin heeft ze ons niet met lege handen achtergelaten. Ze heeft nog een aantal losstaande boeken geschreven, die nu bij mij op mijn Reading Challenge 2022 staan. De schrijfstijl van Lucinda is een combinatie van het heden en het verleden. Je switcht dus, tijdens het lezen, van periode. In alle boeken die ik tot nu toe heb gelezen, wist Lucinda me elke keer weer te boeien. Gelukkig heb ik er nog een paar tegoed! 

Jenny Colgan

Jenny Colgan ontdekte ik tijdens een ruiling in een minibibliotheek. Deze minibibliotheek plaatst elke maandag een update met nieuwe boeken, waarbij één boek in de schijnwerpers wordt gezet. Dat was dus een keer “De kleine bakkerij aan het strand” waar een papagaaiduiker een opvallende plek op de cover van het boek in beslag neemt. Deze papagaaiduiker is ook vaak te vinden op andere covers van Jenny Colgan. Ik had het boek in een aantal dagen uitgelezen en uitgeleend aan verschillende mensen, die net zo gecharmeerd waren van haar manier van schrijven. En weet je wat echt heel leuk is? Terwijl je watertandend de gerechten uit (in dit boek) de bakkerij voorbij ziet komen, kan je ze ook gewoon zelf maken. De schrijfster heeft in meerdere boeken verschillende recepten neergezet, die in de boeken worden gebruikt. Kan je kijken of je zelf al net zo’n bakwonder bent als de hoofdrolspelers! 

Jenny schreef meerdere series, die bij voorkeur wel in volgorde worden gelezen. Met deze resterende delen van verschillende series, moet ik wel gaan opschieten. Een vriendin van me is een geleende serie namelijk aan het verslinden.  

lezen reading boeken challenge bucketlist boek lees mee

Charlotte DeMonchy

Als je liever een Nederlandse schrijfster wil supporten, dan is Charlotte misschien een idee voor jou. Voorspelbare chicklits, die menig vakantiedag al prima heeft gevuld. Ze schrijft met humor en het is leuk om Nederlandse kenmerken tegen te komen. Boerderijdrop bijvoorbeeld, daar krijg je dan toch instant trek in? Hoofdstukken zijn lekker kort, maar daarmee heb je dan wel jezelf, want je neemt je voor om nog één hoofdstuk te lezen en 20 minuten later heb je er zo weer 4 op zitten. Ik vond dit vooral leuke boeken voor in de zomer, want dan kan je lekker in je tuin hangen met een boek waarbij je niet te veel hoeft na te denken. 

Robyn Carr

Vorig jaar kwam ik erachter, dat mijn guilty pleasure op Netflix een verfilming was van een boekenreeks van Robyn Carr. Virgin River bestaat uit een boek of 20 en beschrijft het reilen en zeilen in het kleine nostalgische stadje Virgin River. Elk deel heeft één of meerdere andere hoofdrolspelers en de hoofdrolspelers uit andere delen, spelen dan een bijrol. 

De serie heb ik overigens al lang niet meer gekeken, want ik vind de boeken vele malen leuker! Andere series heeft Robyn ook geschreven, maar daar kan ik nog niets over zeggen. Ik ben namelijk nog niet klaar met de Virgin River serie. Oh, en ik wil naar Virgin River toe. Want die beschrijving van het stadje is echt zo uitnodigend! 

Jill Mansell

Jill Mansell heeft het nog steeds in zich om je te vangen met een boek. Ze is natuurlijk een hele bekende schrijfster die al vele boeken op haar naam heeft staan. Maar Jill doet ook andere dingen goed. Zo gaf ze een eerste druk uit met roze bladzijdes in plaats van witte. Wat de dimensie van een boek toch net weer anders maakt. Jill Mansell is natuurlijk wel een schrijfster die hoog in de top staat wat betreft chicklits. Haar boeken vragen verder weinig aanvulling. Humor, leest gemakkelijk weg en kan, zelfs na zoveel boeken te hebben geschreven, de lezers nog steeds boeien met nieuwe verhalen. 

Losse titels om nog te lezen

Sommige schrijvers ken ik nog niet, maar zijn de recensies zo lovend over boeken, dat ik die dus ook op mijn lijst heb gezet. 

  • Daar waar de rivierkreeften zingen – Delia Owens. Recensies liegen er niet om. Op elke site stijgen de positieve recensies de pan uit. Hoge verwachtingen van dit boek. 
  • Een jongen met de naam KerstmisMatt Haig. Afgelopen december zag ik de film op Netflix en de film steeg hoog in de top 5 van favoriete films. Dus het boek ligt ook te wachten. Wel (uiteraard) de editie, die is uitgegeven voordat de verfilming van het boek. Want de edities achteraf zijn altijd van lagere kwaliteit. 
  • Grote panda & Kleine Draak – James Norbury. Een verhaal met prachtige tekeningen over een reis van twee vrienden, waarbij ze alle seizoenen passeren. Met daarin verdieping in gevoelens en gedachtes. Een boek om open te slaan, korte stukjes te lezen en je eigen gedachtes en gevoelens de ruimte te geven.  
  • De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Macksey. Dit boek heb ik al een aantal keer doorgebladerd. Er staan mooie diepzinnige stukken in, die je laten nadenken over je perspectief op vriendschap, toekomst en jezelf zijn. De tekeningen zijn in dit boek ook prachtig en de cover met gouden letters is erg uitnodigend. 
lezen reading boeken challenge bucketlist boek lees mee

Hebban-app 

Sinds eind vorig jaar, heb ik een app op mijn telefoon, met mijn digitale bibliotheek. Hierin kan je verschillende boekenplanken maken. Bijvoorbeeld “Heb ik gelezen” of “wil ik nog lezen” en je kan titels opzoeken. Je kan recensies schrijven en lezen. Je kan leestips vinden, mensen volgen en er is een “Reading Challenge” waarmee je jezelf kan uitdagen met een aantal boeken wat je dat jaar gaat lezen. We moeten natuurlijk niet te ontspannen worden! 

Tips? 

Welk boek kon je echt niet wegleggen? Welk boek moet echt op de bucketlist? Er is nog zat ruimte natuurlijk! 

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Gastblog Lief en Teer

Melissa | IUI, ICSI, miskramen en kanker | Deel 1

tumor IUI ICSI kanker fertiliteit lief en teer webshop miskraam fertiliteitstraject

Melissa heeft een grote kinderwens, maar op reis naar haar eerste grote wonder, gebeuren er nare dingen. Het loopt helemaal niet zoals verwacht en heftig nieuws volgt.

Al van kleins af aan wist ik dat ik heel graag moeder wil worden. Ik wilde het liefst een groot gezin. In 2014 besloten we deze stap te zetten en stopte ik met de pil. We gingen er vanuit dat het wel even zou duren voor het raak was. Maar na een jaar was het nog steeds niet gelukt. Ik ging naar de huisarts en vertelde dit. De huisarts zei dat we ons nergens zorgen om hoefde te maken en het nog maar een paar maandjes moesten proberen. Zo gezegd zo gedaan. Inmiddels begon ik me zorgen te maken over dat er iets mis was en het daarom nog niet gelukt was. 

Een IUI traject

De huisarts stuurde ons door naar de gynaecoloog en hier volgde een aantal onderzoeken. Het sperma werd onderzocht en bij mij werd er een foto van mijn baarmoeder gemaakt en gekeken of mijn eileiders goed doorgankelijk waren. Bij mij was alles in orde en bij mijn man was het sperma van iets mindere kwaliteit. Maar op de natuurlijke manier zwanger worden zou volgens hen geen probleem moeten zijn.  

Ik zag de bui al hangen dat we weer naar huis werden gestuurd en het zal nog maar moeten proberen. Maar gelukkig kwam de gynaecoloog met het advies om het IUI traject in te gaan in combinatie met hormonen. Ik was blij dat we serieus genomen werden.  

Ik dacht: “Ach dit doen we wel even. Nu lukt het vast wel.” Maar het viel me erg tegen. Alle hormonen en de bijwerkingen die ik hiervan kreeg, had ik niet aan zien komen. Ik kon er moeilijk mee dealen en was soms helemaal niet meer mezelf. Maar ik had goede hoop. Helaas hadden we na zes IUI behandelingen nog steeds geen positieve test in handen. 

Een stap verder: ICSI

Er werd een evaluatiegesprek ingepland. De gynaecoloog vertelde dat er na zes mislukte IUI behandelingen meestal door werd verwezen voor IVF/ICSI. Hiervoor moesten we wel naar een ander ziekenhuis. Dit lag drie kwartier van ons vandaan dus dit was prima te doen.  

Er werd een intake ingepland. Tijdens de intake werden er vragen gesteld en kregen we uitleg over wat deze behandelingen precies inhield. Er werd nog wat bloed afgenomen bij ons allebei en weer werd het sperma onderzocht. Op basis van deze uitslag kozen ze voor ICSI. Bij mij werd er een uitstrijkje gemaakt. Hiervan kregen we later de uitslag en dan konden we starten.  

Nog meer kinderwensverhalen lezen? Dat kan hier.

Kanker? Ik? 

Een paar weken later ging de telefoon. Het was het ziekenhuis met de uitslag van het uitstrijkje. Ik weet het nog goed. Ik stond in een winkel en het was alsof de grond onder mijn voeten weg werd getrokken. Er waren afwijkende cellen aangetroffen en dit moest verder onderzocht worden. Dit kon in mijn eigen ziekenhuis. Ik wist niet wat ik hoorde en schrok er heel erg van. Ik was op dat moment pas vierentwintig. Dit kan toch niks ernstigs zijn? Je krijgt op je vierentwintigste toch niet al kanker? Alleen oude mensen krijgen dit. Ik niet. 

We mochten ondanks die uitslag wel starten met ICSI. Ik begon met hormonen spuiten en toen alle eitjes groot genoeg waren, werd de punctie ingepland. Wel had ik milde overstimulatie want er groeiden teveel eitjes, maar gelukkig kon de punctie wel door gaan. 

Ik onderging het allemaal maar zonder dat ik wist wat me te wachten stond. Maar de eerste punctie was echt het pijnlijkste wat ik ooit had meegemaakt. Nu had ik wel ondergewicht waardoor ze me niet veel pijnstilling konden geven dus dat verklaarde ook de pijn. En door die overstimulatie deed het ook meer pijn. Ik viel bijna flauw omdat ik begon te hyperventileren van de pijn. Uiteindelijk werden er negentien eiblaasjes aangeprikt en hadden we op het einde van de rit nog vijf embryo’s over. Een hiervan werd er op dag drie teruggeplaatst en de anderen werden ingevroren.

Lees je volgende week mee met deel 2?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Neem ook eens een kijkje op Lief en Teer!

Gastblog Lief en Teer

Elke | De missie van een IVF-arts

elke ivf arts kinderwenstraject fertiliteit fertiliteitstraject PCOS IVF IUI ICSI

Hoi,

Mijn naam is Elke Struiwig. Ik ben IVF-arts en gedragscoach. Mijn missie is om koppels gebalanceerd en gelukkig het fertiliteitstraject te laten doorlopen. Echter zie ik in de praktijk dat het hebben van een actieve kinderwens veel stress kan opleveren. Ze beginnen aan hun kinderwenstraject uit liefde en met volle enthousiasme, maar soms kan het lang duren voordat deze kinderwens wordt vervuld. Op dat moment kan het gebeuren dat stellen in een emotionele rollercoaster terecht komen die geregeerd wordt door de menstruele cyclus. Dit gebeurt meestal geleidelijk aan en voordat ze het weten, zitten ze middenin een chaotische situatie waarin ze het overzicht zijn verloren. 

Een grote berg

Ik zie het kinderwenstraject als een grote berg die je gaat beklimmen. Je weet dat je richting de top moet, maar er is geen pad voor je uitgestippeld. Je kunt jouw oogkleppen opzetten en recht op jouw doel afgaan, maar dan is de kans groot dat je uitgeblust de top zal bereiken. Dit zou het pad zijn, dat ik een aantal jaar geleden zelf had gekozen. Wat ik nu verkies, is om het minder steile pad te nemen. Hierdoor heb je de tijd om te genieten en te kijken wat er allemaal om je heen gebeurt. Dus om ook een leven te hebben, naast het kinderwenstraject van jouw partner en jouzelf. In de natuur is het namelijk niet zo dat diegene die het meeste afziet of de meeste tijd aan de kinderwens besteedt, ook daadwerkelijk zwanger zal worden.

Daarbij zal het kinderwenstraject jou geen energie opleveren zolang dit niet tot een positief resultaat leidt. Door natuurlijke selectie zit er een limiet op de zwangerschapskans die je elke maand hebt. Wat je kunt doen om jouw zwangerschapskans optimaal te benutten is om regelmatig gemeenschap te hebben in de vruchtbare periode. Daarnaast is het belangrijk om een gezonde leefstijl na te streven. Met een gezonde leefstijl bedoel ik: inname van foliumzuur, niet roken, geen drugs nuttigen, alcoholgebruik beperken, streven naar een gezond gewicht, minimaal 30 minuten per dag matig-intensief bewegen en voldoende fruit en groenten eten. Daarnaast denk ik dat het belangrijk is om tijdens het kinderwenstraject leuke activiteiten te ondernemen, en ook om goed voor jezelf en goed voor jouw partner te zorgen. 

Mijn hoop voor jou

Wat ik hoop voor alle mensen, die het kinderwenstraject doorlopen is dat ze:

  • met een positieve mindset het fertiliteitstraject doorlopen 
  • weten dat ze er alles aan doet om zwanger te worden 
  • voelen dat ze een waardevolle man of vrouw zijn 
  • weten dat ze een perfect lichaam hebben 
  • lief voor zichzelf zijn en mogen genieten van het leven  

Door mijn missie tot uitvoering te brengen ben ik vorig jaar in februari gestart met de facebookgroep: vruchtbaar door het kinderwenstraject. Dit is een facebookgroep waar je jouw ervaringen kan delen, je begrip en ondersteuning kan vinden bij vrouwen, die in het zelfde traject zitten en waar ik jou kan ondersteunen en jouw vragen kan beantwoorden. 

De FertiPlanner

Daarnaast heb ik ook samen met Shanice Lamoré van LGTDTY-planners de FertiPlanner ontwikkeld. Dit is een selfcoaching planner die jou 12 maanden lang ondersteunt in jouw kinderwenstraject. Elke maand werk je aan jouw maanddoelen, wekelijks zet je intenties, dagelijks word je gemotiveerd om iets moois van jouw dag te maken en maandelijks krijg je een video-opdracht, die jou helpt om met de verschillende aspecten van het kinderwenstraject om te gaan. Deze modules gaan over communicatie, ontspanning, zelfzorg, negatieve gedachtes, emoties, relaties , moeilijke situaties en zelfwaardering.

Deze planner is speciaal voor vrouwen en mannen die leiderschap over hun leven willen nemen en die het zichzelf gunnen om hun leven zo aangenaam mogelijk te maken.

Ik wens je heel veel succes op jouw eigen pad en vergeet niet te genieten van het leven.
Wees lief voor jezelf.

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Gastblog Lief en Teer

Martine | Lange zware fertiliteitstrajecten, miskramen en een septum

Septum baarmoeder miskraam icsi ivf traject fertiliteitstraject zwangerschap verlies verdriet kindverlies lief en teer

Martine en haar grote liefde hebben al snel in hun relatie een kinderwens. Dat verliep niet zo soepel als ze hadden gehoopt. Sterker nog; het duurde niet lang, voordat ze de medische molen in moesten. Dat zorgde onder andere voor spanning, stress, meerdere keren een miskraam, verdriet en verlies.
Lees je mee met haar verhaal?

Samen een kinderwens

Op 12 juni 2015 leerde ik mijn grote liefde Maurice kennen via Tinder. Ik was toen 37 en hij vijf jaar jonger. Al snel spraken we onze kinderwens uit en we hoopte dat deze snel in vervulling zou gaan. Echter bleef een zwangerschap uit. In augustus 2016 gingen via de huisarts naar de gynaecoloog en in oktober starten we met een ivf/icsi traject. Alles ging in een sneltreinvaart en we lieten het maar gebeuren, we hadden geen idee. Het traject was zwaar maar we deden het goed samen. Na de eerste terugplaatsing had ik een HCG van 25… Het was een “misschien ben je zwanger”. Met deze optie hadden we überhaupt geen rekening gehouden.
Ik liep met mijn zus over de kerstmarkt en daar begon het bloeden, ik raakte de zwangerschap kwijt. Een biochemische zwangerschap werd het genoemd in het ziekenhuis. Nog 4 terugplaatsingen volgde, helaas allemaal zonder succes. 

Toch een kindje!

Voor we aan traject 3 zouden starten, wilden we op vakantie, Sicilië werd het. En wonder boven wonder: ik kwam zwanger terug! Op 24 maart 2018 is onze dochter Xam geboren na een mooie zwangerschap. Na de eerste maanden begon langzaam het verlangen naar een tweede kindje te groeien bij ons beiden. We bespraken de mogelijkheid om weer ivf te starten, maar besloten daarvan af te zien. Het was tenslotte spontaan gelukt! We laten de natuur zijn beloop… We zien wel. Als het komt dan komt het, dachten we. Inmiddels weten we beter.

Elke maand waren we uitermate bewust van de vruchtbare dagen, de druk die erop ligt werd elke cyclus weer een beetje groter, en de daarop volgende teleurstelling heviger. Tot ik ineens een aantal dagen “overtijd’ was. Zou het, echt? De test zegt ZWANGER! Dolgelukkig drukten we denkbeeldig de rode knop in en de hele zwangerschapsmolen begon te draaien. De verloskundige, de blije dozen, echo’s, alles komt voorbij. Totdat er een bloeding kwam en deze doorzette… En toen, was er niks meer. Geen kamertje inrichten, geen namen verzinnen, geen begeleiding, geen broertje of zusje voor Xam, een lege buik.

Lees ook: Waarom ik een webshop begon voor iedereen met verdriet rondom hun kinderwens, fertiliteitstrajecten en na een miskraam.

Septum baarmoeder miskraam icsi ivf traject fertiliteitstraject zwangerschap verlies verdriet kindverlies lief en teer

Zoveel verdriet…

“Leeftijd en domme pech”, hoorden we in het ziekenhuis…Tja, die leeftijd daar was ik me uitermate van bewust; helaas kreeg ik dit nog vele malen te horen. Na deze “eerste” miskraam (eigenlijk natuurlijk de tweede), volgden er helaas nog 3 op een rij. Rouw, teleurstelling, angst, verdriet, onmacht, hoop, kracht, positiviteit, vermoeidheid…. Alles kwam voorbij. We besloten om samen een traject aan te gaan met een miskraam coach (Cindy Kirkillis), en dit was helpend en helend.
We kunnen sindsdien thuis samen ook beter het gesprek aan gaan en durven er opener over te zijn naar de buitenwereld. Al merken we dat deze er nog wel aan moet wennen, het taboe is nog niet verbroken.

Eindelijk serieus genomen

Tijdens het laatste consult in het ziekenhuis hoorden we van een “herhaalde miskramen spreekuur” en de mogelijkheid om hier gebruik van te maken. We voelden ons na alle ellende en verdriet eindelijk serieus genomen. Er volgde een onderzoek, een 3D echo en hierop zagen we dat ik een septum in mijn baarmoeder heb, de aanleiding voor herhaalde miskramen. Onze eerste reactie was: dus toch! Maar ook: hadden we dit maar eerder geweten. Het voelt oneerlijk en machteloos.
Hopelijk brengt het straks ook wat rust deze verklaring… Maar ondanks alles is ons verlangen op het krijgen van een tweede kindje groter dan ooit, we houden hoop!

Wil jij ook jouw verhaal delen? Heb jij een onvervulde kinderwens? Een miskraam door moeten maken en lange trajecten gevolgd? Jouw verhaal is welkom. Zo doorbreken we de taboe om erover te praten en laten we samen zien dat we niet alleen zijn in deze moeite en verdriet!

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Gastblog HSP

Yaika | HSP’er zijn in 2021: zo voelt het voor mij!

hsp hoogsensitief ervaring in 2021 hoogsensitiviteit

‘Heb je wel eens gehoord van hoogsensitiviteit?’. Deze vraag stelde mijn praktijkondersteuner een half jaar geleden aan mij. ‘Aha… dan toch’, dacht ik meteen. Ik had het zelf al een aantal keer opgezocht. Ook had een vriendin mij er al een keer op gewezen. Toch gek dat ik hier pas op mijn 22e achter ben gekomen, terwijl ik het al duidelijk mijn hele leven ben. Het afgelopen jaar liep ik, mede door mijn hoogsensitiviteit, tegen bepaalde dingen aan in het leven. Vandaag licht ik deze HSP-problemen graag uit. Let’s talk about HSP!

Anders dan anderen

Toen ik de lijst voor het eerst las met de aspecten van hoogsensitiviteit viel er één mij meteen op. Er stond namelijk dat HSP’ers zichzelf vaak anders voelen dan anderen. Bingo! Ik ben hierin dus niet alleen én er zijn meer mensen die zich zo voelen, dacht ik meteen. Ik heb mezelf mijn hele leven anders gevoeld. Ik weet nog dat ik dit ook als eerste zei tegen mijn praktijkondersteuner. Ik ben nooit ‘alleen’ geweest en ik heb altijd wel vriendinnen en familie gehad. Maar toch heb/had ik altijd het gevoel dat ik er net niet helemaal bij paste. Ik heb nog nooit het gevoel gehad dat iemand mij echt helemaal begrijpt en snapt wat ik voel en denk. En dat maakt mij soms wel een beetje een ‘Remi’ op deze grote wereld.

People pleaser

Daarbij komt ook nog eens dat ik een échte people pleaser ben. En dan écht een extreme people pleaser. Zo denk ik van tevoren al na over wat anderen wellicht denken én daarop baseer ik hoe ik mezelf gedraag. Dit in combinatie met de vibe die ik van een persoon krijg. Het lijkt me zo heerlijk om gewoon ongegeneerd jezelf te zijn. Ik wil altijd in het plaatje passen van de ander. Hierdoor laat ik mezelf dan ook vaak ondersneeuwen. Voorbeeldje: onlangs had ik een project op werk en mijn collega had deze voor een groot gedeelte voorbereid. Ik wist van tevoren dat ze haar idee al goed vond en waarschijnlijk niet zat te wachten op mijn input. Vervolgens houd ik mijn ideeën voor me.

Onzekerheid

De grote vraag is: waarom houd ik deze ideeën voor me? Ik hecht persoonlijk enorm veel waarde aan harmonie. Ik doe er alles voor om verstoring in harmonie te vermijden. Yes, ook een typisch HSP-trekje. En bovendien speelt er bij mij ook nog een zekere onzekerheid. Misschien komt die onzekerheid vooruit uit het feit dat ik me nooit aan een bepaalde groep kon conformeren. En mezelf altijd anders voelde. In plaats van dat ik mezelf naast bepaalde groepen plaatste, zette ik mezelf onder de groep. En geloof me, daar word je niet zelfverzekerder van. Zelfverzekerd worden is een proces wat tijd kost én waar ik iedere dag nog hard aan werk.

Inner criticus

Naast het behouden van de harmonie en mijn onzekerheid, speelt mijn inner criticus ook een grote rol. Ik weet niet of dit iets HSP-eigen is of dat het gewoon een persoonstrekje is. De inner criticus weet hoe extreem gevoelig ik ben. De stem wil mij voor alles behoeden en schreeuwt daarom de hele dag door allerlei dingen. Zo zegt de stem ook: ‘zeg jouw idee maar niet – ze zit er niet op te wachten – straks vinden ze het stom en dom – en dan vinden ze jou misschien wel stom en dom – misschien denkt ze wel dat jij haar idee niet leuk vind – dat wil je toch niet?’ De stem wil mij eigenlijk beschermen, omdat ‘ze’ weet dat ik heel gevoelig ben. Maar ik ben 22 jaar oud én ik moet echt op mezelf gaan vertrouwen. Ik moet de stem los gaan laten.

Nog meer ervaringen over hoogsensitiviteit lezen? Inge, Femke en Linda vertellen er ook wat over!

Super krachten

HSP’er zijn lijkt nu misschien een enorm zware last, maar dat is zeker niet allemaal waar. Je moet het zelf omzetten in iets positiefs. Ondanks dat de wereld ons misschien niet helemaal wil of kan begrijpen, zie ik ook heel veel voordelen in mijn HSP-krachten. Ik kan bepaalde situaties echt super goed aanvoelen. Hierop kan ik dan anticiperen en daardoor mijn werk beter uitvoeren. Daarnaast heb ik ook veel oog voor details. Als iemand iets persoonlijks vertelt, sla ik juist deze details enorm goed op. Hierdoor bouw ik makkelijk diepere banden op met mensen.

Je comfortabel voelen in het oncomfortabele

Ik denk dat ik persoonlijk ook moet leren om mezelf comfortabel te voelen in het oncomfortabele. De wereld vol met mensen is voor mij het oncomfortabele. Ik weet dat de wereld niet voelt wat ik voel en denk. En dat is ook oké. De wereld kan niet continu bestaan uit harmonie, dat is gewoon niet de echte wereld. Ik moet mijn dromerige Remi krachten inzetten voor de doelen die ik heb. Dan denk ik dat ik nog wel eens heel ver kan komen. Watch me!

Volg je The Stout Journal al op Social Media?