All Posts By

Ineke

Persoonlijk

Koda’s verhaal (2) | Leugen na leugen

hond marktplaats koda shiba inu miskoop leugens koda's verhaal

Zaterdagochtend, 4 maart. Ik ben er helemaal klaar mee. Wij zijn vanaf dinsdag allemaal ziek (alleen Rosemarijn en Thamar zijn opgeknapt) en koortsig. We hoesten, snotteren en liggen voor pampus op de bank. Omdat de kinderen beneden zijn deze dagen, kan Koda niet los. Dus hij ligt in zijn hokje of is buiten. We maken geen lange wandelingen, want dat kunnen we zelf niet aan. Ik voel me schuldig richting hem en wil echt een beter thuis. 

We hebben Koda nu twee weken precies en hij is nog steeds niet naar ons overgeschreven. We hebben nog geen paspoort ontvangen, geen chipnummer. Niks. We kunnen niks. Impulsief besluit ik Koda mee te nemen naar de dierenarts, om zijn chip uit te lezen. Zo gezegd, zo gedaan. Thuis zoek ik het nummer op in de database en zie dat Koda niet op naam staat van ons. En ook niet op naam van Raoul, de “vorige eigenaar”. Er staan twee andere telefoonnummers bij. Ik bel.

Een onbekende stem vraagt wie ik ben. En ik doe mijn verhaal. De hond, twee weken terug gekocht bij Raoul, die hem drie jaar heeft gehad. Over de rode vlaggen, het in gebreke blijven van Raoul, die ons geen gegevens van Koda geeft. 

De man aan de andere kant van de lijn is zo’n beetje sprakeloos. 

“Drie jaar?” Zegt hij, “Ik heb hem zélf drie en een half jaar gehad en hem afgelopen augustus bij Raoul gebracht. Wij kregen een kindje en Koda is erg nerveus rondom kinderen. Hij heeft onze buurjongen ook gebeten.”

Je kunt wel begrijpen dat ik schrok. Raoul heeft ons een hond verkocht, wetend welk groot risico dat voor ons zou zijn. 

“Ik heb hem kosteloos aan hem gegeven, omdat hij hem graag wilde, een goede match leek. Geen kinderen ook, want ze konden geen kinderen krijgen zei hij.” Vervolgde de man aan de telefoon.

“Ze is vorige week bevallen.” Antwoordde ik.

Het maakte hem boos en verdrietig. Er is zoveel (tegen ons en tegen hem) gelogen. Hij had ook niks van Raoul vernomen dat Koda verkocht zou worden. Dus mijn telefoontje verbaasde hem enorm.

Ik legde uit dat het bij ons echt niet kon, zo. Koda heeft zo niet het leven wat hij nodig heeft en wij ook niet. Dat snapte hij gelukkig en schoot meteen te hulp. Hij had nog een geïnteresseerde, die hij zou contacten. En een vriendin, die misschien tijdelijk op Koda wil passen, tot er een goed thuis voor hem gevonden is.

Het asiel vonden hij en ik namelijk allebei niet echt een optie en er is niet heel veel reactie gekomen op mijn oproepen. 

De rest van de dag wachtten we af. Zondag kreeg ik bericht. De vriendin van de man wil Koda komen halen en tijdelijk opvangen, zodat er rustig naar een thuis gezocht kan worden.

Uiteindelijk komt Koda dus terug bij vrienden van zijn eerste baas, die hem heeft gehad vanaf pup. We hopen dat dit vandaag gebeurt.

Maar waar is nu over gelogen? Onder andere: 

  • De registratie is niet overgezet naar ons (sterker nog, die stond nooit op naam van Raoul, dus Koda was ook nooit van hem en nooit van ons) daarbij hebben we nooit zijn paspoort ontvangen.
  • Koda blaft heel veel, terwijl gezegd werd dat Koda amper iets liet horen.
  • Koda is heel onrustig naar andere honden (nou, dat gedrag kende Raoul helemaaaaaaaal niet)
  • Agressief naar vreemden en kinderen (nee hoor, nooit. Vreemd wel, dat ie ons allemaal beet op één dag dan)
  • Koda zou 3 jaar bij Raoul zijn geweest (nee, pas sinds augustus 2022)
  • Koda ging altijd met Raoul mee op de boot (nee, maar wel bij zijn eerste eigenaar).

En er is vast nog veel meer, waar ik nu niet zomaar aan denk. 

Gelukkig is er een tijdelijke oplossing voor Koda en ik hoop dat ik samen met de échte eigenaar een forever home kan vinden voor deze lieve hond.

 Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Persoonlijk

Koda’s verhaal | Een Shiba Inu hond in huis

Shiba Inu verhuisdieren koda hond marktplaats advertentie gouden mandje help

Wat een avontuur begonnen wij afgelopen zaterdag. Je hebt het misschien al wel gezien vandaag, op mijn Instagram. Daar plaatste ik een bericht over onze eerste dagen met ons nieuwe huisgenootje Koda: een Shiba Inu. Ik dacht voorbereid te zijn, maar dat had ik toch even verkeerd gedacht. 

Al zodra ik praten kon, vertelde ik iedereen die het maar wilde horen: “Ik wil tien kinderen en een hondje.” En nu is het hondje er. En die tien kinderen? Vergeet het maar hoor, Ineke. Hoe leuk het ook allemaal lijkt, die tien redden we niet. Maar goed, Koda is er dus. En inmiddels weten we, dat hij niet voor de rest van zijn leven bij ons blijven kan. Sterker nog; eigenlijk moet hij zo snel mogelijk bij ons weg. Waarom? Ik vertel je Koda’s verhaal (zover ik het weet). 

De advertentie

Een week geleden precies, op vrijdag, zag ik zijn advertentie op Marktplaats. Het leek een bizar toeval. Een hondje van dit ras wilden we wel graag, maar geen pup. We dachten maanden te moeten wachten, maar opeens zagen we een Shiba Inu online. We berichtten meteen de eigenaar en belden ook. Tientallen vragen hebben we gesteld en besloten de volgende dag naar België te rijden om kennis te maken. En mocht het klikken, dan wilden we hem wel meenemen. Wat we wel hoorden van de eigenaar: “Hij is gebeten door onze andere hond.”

Daar gekomen stonden al de spullen van de hond al klaar om mee te nemen. We hadden nog niets toegezegd verder, maar zagen een rustige lieve hond die goed gehoorzaamde. We namen hem mee naar buiten voor een korte wandeling, om te zien wat we van hem vonden. Het ging goed. Heel goed. Totdat we op de terugweg een hond (een grotere) tegenkwamen. Ziggy (want zo heette Koda origineel) steigerde in zijn tuigje, blafte hard en draaide zich toen om, om in Augustijns been te bijten. Broek kapot. Verder niks gelukkig. En wij? Wij dachten: ach ja, kan gebeuren. Hij kent ons niet en de stress van een andere hond erbij…het zal wel eenmalig zijn. En we hebben ons flink ingelezen in het ras Shiba Inu, dus het komt wel goed…

Hoor je de alarmbellen al afgaan? We besloten de hond mee te nemen. Hij sprong zonder problemen in de auto en we namen zijn spullen mee. 

Oh nee…

Onderweg bespraken we hoe we de dag verder wilden invullen. Natuurlijk de kinderen halen bij oma, naar huis toe, kennismaken met de hond, naar de dierenwinkel voor wat extra benodigdheden…een heel lijstje. Alles verliep gewoon prima. Maar toen halverwege de middag de kinderen weer wakker werden na hun dutje en beneden kwamen, ging het mis. Koda zat voor de bank en Luc wilde naast hem óp de bank klimmen. Koda schrok daar blijkbaar van en hapte in Luc’s voet. En hij stopte niet. Hij hapte drie keer. Gelukkig niet alle keren raak. Ik zag een tandafdruk in Luc’s voet. Niks kapot, maar wel pijnlijk en wat was Luc geschrokken! Hij huilde flink. 

Later zat Rosemarijn aan tafel en snuffelde Koda aan haar hand. Niks geks. Maar opeens: hap! In haar duim. Ik schrok. Niet weer! Dit is gewoon gevaarlijk! Onvoorspelbaar en dus niet te vertrouwen. We aten buitenshuis om Koda meer rust te geven die eerste dag. En toen realiseerde ik me: we hebben geen plek om hem te laten, buiten om de huiskamer. Er is geen rustig plekje voor hem. Hij kan zich nergens terugtrekken. 

Opgelost toch?

Augustijn besloot daarom zaterdagavond meteen aan de gang te gaan en een houten hok te maken, waar Koda’s mand in kan staan. Die zetten we in de hoek van de kamer. Een deurtje die dicht kon; perfect. Zo kon Koda rustig aan onze drukte wennen en konden de kinderen rustig beneden zijn. Het is vast de nieuwigheid…toch?

Als de kinderen in de huiskamer waren, ging Koda in zijn hok of naar buiten. Zo begonnen we een beetje om hem heen te leven. Maar niemand werd zo meer gebeten, dus het leek opgelost.

Tot maandagavond. Koda zat bij me, toen ik op de bank zat. Hij op de grond, bij mijn voeten. Ik aaide hem. Niks aan de hand. En opeens…Hap. Niet raak, maar hap! Hij hapte naar mijn hand. Uit het niets. Meteen keerde de spanning weer terug in mijn lijf. Dit kán toch niet zo? Meer en meer begon het idee te leven dat Koda niet bij ons zou moeten blijven. Want zou dit gedrag ooit verdwijnen? Zou een cursus helpen? Zou ik hem überhaupt ooit vertrouwen met mijn kinderen? 

Dinsdag tijdens het uitlaten zagen we weer een hond. Een hond van dezelfde grootte. En weer steigerde Koda. Blafte luid. Draaide zich om en…hapte naar mij. Grommend. En op dat moment wisten we het zeker: Dit gaat niet. Dit kan niet zo. 

Contact hier en daar

We belden deze afgelopen week al meerdere keren met de vorige eigenaar, die bleef zeggen dat hij dit gedrag niet kende. Ik twijfel… We weten nu dat Koda in ieder geval een angstige hond is. Hij schrikt van de kleinste dingen. Hij heeft waarschijnlijk echt een trauma van die beet. Daarbij is hij waarschijnlijk bij de andere honden weggehouden. Misschien in een aparte kamer. Zeker weten we het allemaal niet. Maar de vorige eigenaar wil hem niet meer terug! Bij ons kan hij ook niet blijven. Je wilt niet weten hoeveel tranen ik al gelaten heb de afgelopen week!

Dus hebben we hem online gezet via Verhuisdieren. Daar kregen we wel wat reacties. Eentje daarvan sprak ons erg aan en we zouden morgen Koda aan deze mensen voorstellen, maar helaas hoorden zij gisteren dat het wegens gezondheidsredenen niet door kan gaan. Een ander stel dat reageerde, vond ik niet passen bij Koda. Ik wil een gouden mandje voor hem. Geen tijdelijk mandje. Die heeft hij nu al vier keer gehad. Dat gun ik hem niet nog eens. 

Wie helpt Koda een gouden mandje te vinden? Een lieve, mooie Shiba Inu, die echt iemand nodig heeft die zijn vertrouwen wint en alle tijd en geduld voor hem heeft.

 Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Geloof Kids

Spannend! | Voor het eerst naar de kerk met een peuter

naar de kerk met een peuter voor het eerst naar de kerk gereformeerd jongen kerk gereformeerde gemeente in nederland kerkgaan dominee preek dienst blog mamablog

Naar de kerk met een peuter. We deden het zo’n drie jaar terug ook al met Rosemarijn. Dat was in corona tijd. Met haar hadden we een lange tijd dat we niet naar de kerk mochten, dus gingen we met haar thuis ‘kerk oefenen’. Op de bank. Met een tasje snoepjes en alles. Dus voordat zij mee ging naar de kerk, wist ze al dat het een poos stilzitten zou zijn. Niet dat het daarom beter ging in de kerk hoor. Een strijd. Maar ook daar hebben we van geleerd. Zo strak als we toen waren naar Rosemarijn toe, zo relax kon ik naar Luc zijn, toen hij voor het eerst mee ging. Lees je mee over zijn eerste keer naar de kerk?

Zindelijk zijn is een must

Ik wilde Luc niet meenemen, voordat ik zeker wist dat hij niet onder de dienst alles nat zou plassen of te laat zou roepen dat hij moest poepen. Die geur wordt niet gewaardeerd door de mensen die om je heen zitten, natuurlijk. Dus, omdat hij zindelijk is nu, mocht hij mee. Wel liet ik hem thuis nog plassen en in de kerk nog eens, voordat de dienst begon. Een groot geluk: er is niks mis gegaan op dit gebied!

Lezen hoe wij in no-time de kinderen zindelijk hebben? Dat doe je hier.

Trotse moederkip

Daar liepen we. In de kerk met de peuter. Het gangpad door, naar onze bank. Rosemarijn voorop, want die zou wel eens laten zien hoe het allemaal moest. Luc volgde haar. Sjiek de friemel in zijn donkerblauwe pantalon, donkerblauwe blouse met witte stipjes en het bijpassende donkerblauwe gilet. Zijn voeten in zijn stoere bruine laarsjes. En ik sloot de rij, zo trots als een moederkip over haar kuikens. Een grijns op mijn gezicht.

Rosemarijn bleef bij de bank staan, om Luc en mij er eerst in te laten. Maar bij de bank bleef Luc staan. Er zat een man in de bank en dat was spannend. Ik tilde hem op en zette hem op zijn plekje. Ik ernaast en Rosemarijn aan mijn andere kant. Luc zat stijfjes naast me en durfde het eerste kwartier niet links of rechts te kijken. Roos daarentegen voelde zich een echte grote zus en zat als een dametje met haar benen over elkaar geslagen wijs te zijn. En ik kon het niet laten om te glimlachen. 

Stilzitten, mijn kind!

Tja, dat is een dingetje hoor. Stilzitten in de kerk. Ik was er bij Rosemarijn destijds zo strak op. Stilzitten. Niet zoveel geluid maken. Stop met omkijken. Niet zo spelen. Luisteren naar de dominee. Maar bij Luc nu denk ik alleen maar: ach, je bent een kind van tweeënhalf jaar oud. Hoe kan iemand ook maar van jou verwachten dat je stil zit en alles van de dienst in je opneemt? Hoe kan ik van je verwachten dat je niet om je heen kijkt om te zien wat iedereen doet? Wiebelen hoort erbij. Spelen met je knuffel hoort erbij. vragen om snoepjes ook. En dat mag. Er zijn maar weinig mensen (misschien wel helemaal niemand) die zich ergert aan kinderen die niet, net als volwassenen, netjes zitten en luisteren. Je kunt het gewoon niet verwachten in de kerk met een peuter. Maar al zat meneer niet stil, hij zat wel steeds tegen me aan of raakte me aan met zijn handje. Veilig bij mama.

“Poepje, mama?” 

Het enige wat ik van Luc heb gehoord in die anderhalf uur dat we in de kerk zaten, was twee keer de vraag of hij een snoepje mocht. “Tuuk poepje, mama?” 

“Ja zo, Luc. Na het zingen.” En dan was hij tevreden. 

Men zegt vaak: Ach, de eerste keer gaat altijd goed. En ja, dat is zo. Vaak zijn kinderen de eerste keer overweldigd door alle nieuwe dingen die ze horen en zien. En het is maar afwachten of het de volgende keer weer goed gaat. Maar ik ben trots en blij. Nu hij meegaat, is er weer een nieuwe fase aangebroken in ons gezin. Een rustigere zondagochtend thuis, met alleen Thamar. Een stukje groter worden van Luc. En Rosemarijn is niet langer het enige kind die meegaat. Zij is ook gegroeid door deze ontwikkeling. 

Trotse jongen

Ik was niet de enige die trots was die dag. Eigenlijk waren we dat allemaal. Als ouders en grote zus waren we trots op Luc. Om hoe goed hij het deed in de kerk. Maar Luc was zelf ook beretrots en rende het huis in, zodra de deur open was, om papa te vertellen: “Tuuk goed daan in kegguk, papa!”

Het blijft spannend hoor, zo’n kleine meenemen. Maar als ik zelf rustig blijf, blijft het kind dat meestal ook wel.

Hoe ging het bij jullie, toen je kind(eren) voor het eerst mee naar de kerk mochten?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Budget, koopjes & tips Kids

5x Action tip | Met de kinderen actief bezig zijn

action tip kinderen tips spelletje leren leer woordjes spellen letters woorden action knutselen arts and crafts knutsels verven plakken knippen stempelen stempels verf waterverf

Ik heb vandaag de Action leeggeroofd. Bijna 30 euro aan spullen voor de kinderen. Waarom? We willen proberen de schermtijd terug te brengen naar nul. Meer actief bezig zijn. Samen. Dingen doen en ondernemen. Dat zal ook deels uit mij moeten komen. En aangezien ik nogal in mijn eigen bubbel zat de laatste tijd…oei. Tijd om de boel om te gooien. Naar de Action dus. Kleine prijsjes en dan nog met een flinke rekening de deur uit gaan. Ik vond het wel echt leuke dingen, dus hier even 5 keer een Action tip om met je kinderen lekker bezig te zijn.

Action tip 1 – Peg dolls

Deze houten popjes (met alle versieringsdingen die je ervoor nodig hebt) komen in een fleurig doosje. Vier stuks. Je kunt zo aan de slag. Inclusief lijm. Ideaal. Dus binnen no time heb jij vier leuke popjes gemaakt met de kinderen en dat voor maar 0,89 euro! Het is ook al wel in de paasstemming, dus lekker pastel kleurtjes. Een kip, konijn, vlinder en een wortel.

Action tip 2 – Leer de woordjes met magneten

Een heel leuk spel voor kinderen vanaf vijf jaar. Woordjes maken. Het spel komt in een aluminium doos. Je krijgt verschillende opdrachtkaarten. Leg er één in de deksel. Alle lettermagneetjes leg je in de doos. Die blijven dus kleven door de magneetjes. Ze vallen dus niet zomaar overal over de vloer. Een magneetje kun je makkelijk op de opdrachtkaart (die in het deksel ligt) leggen. Ook daar blijft het kleven. De plaatjes helpen en er wordt ook geholpen door bij elk woord minstens een letter in te vullen. Dit spel koop je voor 3,99 euro. Dit spel is er ook om te leren rekenen. 

Action tip 3 – Schilderijtje Paw Patrol

Kijk aan. Een stuk of drie variaties in deze schilderijtjes. En aan de achterkant van het doek kun je de verf en het kwastje vinden. Twee rijtjes vol kleur. Bruin, zwart, rood, geel, oranje, roze, rood, groen en blauw. Waterverf, dus dat gaat ook wel weer uit de kleren. Een bakje water erbij en ze kunnen het doek zoveel kleur geven als ze zelf willen. Ze kosten maar 1,79 euro per stuk. Valt wel mee toch? En de verf gaat nog wel langer mee. 

Action tip 4 – Stempelen in kleur

Tegenwoordig heeft de Action dus ook houten stempeltjes met een stempelkussentje in vier kleuren. Bruin, groen, roze en geel. Deze stempels zijn te vinden in de variant oceaan, jungle en prinses. Echt leuk! Het kost 1,99 euro. 

Action tip 5 – Knutselsetje

Ik zag ook een heel leuk knutselsetje bij de Action. Er zitten 149 dingetjes in. Veertjes, pompoentjes, een plastic (die echt goed papier knipt!) Schaartje, lijm en nog veel meer. Echt leuk om eens lekker te gaan knutselen. Je kunt er alle kanten mee op. Je tekening versieren of een poppetje maken met de oogjes en de gekleurde harige ijzerdraadjes. Het setje kost 2,99 euro. 

Geen beeld, maar woorden

Ook kocht ik bij de Action twee koptelefoons. Voor Rosemarijn een rode en voor Luc een blauwe. We hebben een CD-speler voor kinderen, die ik meer wil gebruiken. Een audio splitter erin, zodat er twee koptelefoons kunnen worden aangesloten. En dan lekker allebei in hun eigen bubbel op de bank naar Jip en Janneke luisteren. Of Bijbelverhalen. Liedjes enzo. Zo zijn ze meer meer woorden bezig (ook onbewust) en veel minder met beeld. Per stuk kostten deze koptelefoons 5,49 euro.

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Boeken

Boekentips | Mooie boeken voor volwassenen

boeken boekentips christelijk boek volwassenen christelijke boeken romans romantisch blog over boeken voor volwassenen

Deze week deelde ik al een blog met boekentips voor kinderen, omdat het de Nationale Voorleesdagen zijn. Maar zullen we er (voor)leesdagen van maken? Want ook volwassenen mogen extra lezen deze dagen natuurlijk. Of voorgelezen worden, als je dat fijn vindt. Ik wil wat mooie boeken met jullie delen, die ik zelf de laatste tijd heb gelezen en écht de moeite waard vind. Dus hier 5 keer een christelijk boek dat op je boekenplank moet liggen.

Hart op het spel – Becky Wade

Dit boek, ‘Hart op het spel’ (en de rest van de serie ‘De zusjes Bradford’ en de losse boeken) is echt heerlijk om te lezen. Gewoon lekker romantisch en makkelijk weg te lezen. Nora is genealoog en is er maar wat druk mee. Een man is voorlopig niet waar ze aan denkt, maar dan komt ze John Lawson tegen. Een ex-marinier, die op zoek wil naar zijn biologische moeder. Hij roept haar hulp in. Maar waarom wil hij zijn biologische moeder vinden?
Nora merkt dat ze gevoelens krijgt voor John. Maar hoe moet dat nu? Want ze heeft ook gevoelens voor Duncan, een bekende acteur waar ze contact mee heeft…

Dit is een christelijk boek uit de serie gaat (natuurlijk!) over de zusjes Bradford en hun weg in de liefde. Een beetje zoetsappig wel, maar je wilt het boek niet wegleggen. Aanrader. Net als de losse boeken, zoals: ‘Het wachten waard’, ‘Geef me een kans’ en ‘Blijf bij me’.

Breed of smal – Ds. J. de Kok

Je kent vast de grote poster wel met de brede en smalle weg, bedacht door Charlotte Reihlen.  Daar is genoeg over te lezen, maar in 2022 heeft Ds. J. de Kok een boek geschreven over de plaat, in hedendaagse taal. Heel makkelijk en fijn te lezen. En elk klein detail van de poster wordt uitvergroot. Achter elke persoon of situatie op de plaat (vaak vergezeld door een bijbeltekst) is een verhaal te vinden. Confronterend, het zet erg tot nadenken! Heb je de Bijbelteksten wel eens opgezocht die overal op de plaat te vinden zijn? 

De auteur neemt je in dit boek bij de hand en voert je stap voor stap mee door de afbeelding. Zo wordt de bedoeling van de vele taferelen duidelijk. Telkens weer klinkt de indringende vraag: op welke weg reis ik; de brede of de smalle weg? Ik heb nog nooit zo goed begrepen en duidelijk gelezen wat de poster inhoud, als na het lezen van ‘Breed of smal’. Een christelijk boek wat je niet mag laten liggen!

Dwars door het vuur – Michelle Griep

Michelle Griep is, net als Becky Wade, een christelijke schrijfster. ‘Dwars door het vuur’ is dus ook een christelijk boek. Dat vind je hier en daar ook terug in de boeken. Het eerste boek wat ik van Michelle las, was ‘Dwars door het vuur’. En omdat ik het echt niet weg kon leggen, volgden daarna ook ‘De dochter van de ward’, ‘Op weg naar Brakewell Hall’ en ‘In naam van de kroon’. De verhalen spelen zich allemaal af tussen 1700 en 1800. Een tijdperk waar ik graag over lees. 

Zo gaat het verhaal van ‘Dwars door het vuur’ over een Engelse gouvernante die haar baan verliest en door een gedwongen huwelijk naar Amerika vertrekt. Een huwelijk met een pelsjager die in de wildernis woont, met zijn dochtertje. Hoe moet ze ooit aan zo’n leven wennen? Moeder zijn van een vreemd kind en omgaan met het constante gevaar? En dan haar man nog… Er is een zekere aantrekkingskracht, maar kan ze hem vertrouwen?

Het strand van de verloren schatten – Julie Klassen

Net als Michelle Griep, schrijft Julie Klassen christelijke historische romans. ‘Het strand van verloren schatten’ gaat over Laura. Zij loopt dagelijks langs de kust van Cornwall, die berucht is vanwege de vele scheepswrakken. Niet om kostbare schatten te jutten, maar om te zoeken naar het verhaal achter de levens die verloren zijn gegaan. Op een dag vindt ze op het strand een gewonde man. Ze verzorgt hem en ontdekt een wond die van een mes afkomstig lijkt. Als er nieuwe aanwijzingen aanspoelen, weet ze niet meer of ze er wel goed aan heeft gedaan om hem in huis te nemen.

Spannend, romantisch en Laura is echt de heldin van het verhaal. Een grote aanrader!

De buurtbarbecue – Gerjanne van Lagen

Wauw. Gewoon wauw. Gerjanne heeft een manier van dingen vertellen, waar je verbaasd van staat. Dit boek gaat over een straat met huizen, waarachter zich van alles afspeelt. De bewoners van de Kruizingastraat treffen elkaar soms in het voorbijgaan. Verder hebben ze hun eigen leven, hun eigen zorgen. Op een dag valt er een uitnodiging in de brievenbus, voor een buurtbarbecue, op het pleintje voor nummer 8. Wel opgeven, niet opgeven? Ieder maakt zijn eigen afweging. Als de buren elkaar ontmoeten bij de barbecue vermoeden ze niet half wat zich achter de voordeuren van hun buren afspeelt. Gerjanne van Lagen schrijft in De buurtbarbecue verhalen over het leven en leed van gewone mensen, en laat daarmee zien dat niets is wat het lijkt.

Hoewel de schrijfster christelijk is, is ‘De buurtbarbecue’ niet per se een duidelijk christelijk boek. Wel een bijzonder boek; ik moest soms best even slikken. Emoties volop. Lezen dus!

Zoals je merkt, is het hele lijstje wel geschreven door christelijke schrijvers en schrijfsters. En of jij dat nu zelf wel of niet bent: ik raad deze boeken van harte aan! Wat lees jij graag?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?

Boeken Kids

Boekentips | Kinderboeken die je echt moet lezen

kinderboeken kinderboekenweek boekentips kinderboekentips blog boeken voor kinderen

Aangezien het kinderboekenweek is, wilde ik eens wat boekentips geven. Voor kinderen is er enorm veel om uit te kiezen natuurlijk, maar ik wij hebben recent wat pareltjes gevonden, die ik echt in een blog moest zetten. Deze blog deel ik tips voor kinderboeken, dus kijk even mee voor je kroost.

Ik zou wel een kindje lusten – Sylviane Donnio

Een redelijk kort prentenboek, maar echt grappig. Hij moet steeds weer gelezen worden hier. Het gaat over kleine krokodil, die normaal gesproken altijd bananen eet, maar op een dag opeens zin heeft in een kindje. Vader en moeder doen van alles om het hem uit het hoofd te praten, maar het lukt niet. En dan ziet hij ook nog eens een kindje bij de rivier… 

Dit is bij ons één van de popuairste kinderboeken in huis momenteel.

Een olifant in het zwembad – Marjanne Hendriksen

Ik deelde dit boek eerder al in een blog over huisgodsdienst, maar nogmaals: een aanrader. Het is een christelijk boek, over een gezin dat naar Afrika verhuist voor zendingswerk. Alle hoofdstukken weergeven een stukje christelijke karaktervorming. Denk aan: dienstbaarheid, geduld, vriendelijkheid, eerlijkheid, moed, zelfbeheersing en nog veel meer eigenschappen die horen bij een christen. 

Het is voor kinderen mooi om over een ander land te lezen, de cultuur met alle tradities en gewoonten. Maar ook om te lezen hoe een Nederlands gezin daarmee omgaat en ervan leert. Het is grappig, herkenbaar en makkelijk te lezen.

De keutelkampioen – Marianne Busser & Ron Schröder

Wat een hilarisch boek is dit. Het boek vertelt je allerlei poep-weetjes over dieren in dichtvorm. Wist jij bijvoorbeeld dat een gorilla zijn eigen poep eet? En dat konijnen soms wel driehonderd poepjes er dag doen? Dat is toch wel echt de keutelkampioen. Er zijn acht hoofdstukken over verschillende dieren. Zo kan je kind zijn hart ophalen aan de versjes over poep en plas.
Het vervolg op dit boek (met wel twintig versjes!) heet: Het grote poeperdepoepboek. En er is zelfs nog een boek van Marianne en Ron over wat je als mens allemaal kunt doen met dierenpoep. Informatief en grappig: De koffiekakker.

En zo kan dit lijstje met poep-boeken nog wel even doorgaan.

Help! Mam is verliefd – Mirjam Schippers

Dit vind ik een leuke om te delen, want Mirjam is mijn oude studiegenootje. Ze heeft al heel wat boeken geschreven voor de jeugd. Dit boek gaat over Fleur, wiens moeder verliefd is. Voor Fleur is dat best even slikken, want haar vader is net vier jaar geleden overleden.
Fenna zit in hetzelfde schuitje: haar vader heeft een vriendin en Fenna vindt het maar wat spannend om kennis te maken met haar gezin.

Er zijn ook vervolgboeken over dit boek geschreven: ‘Yes! Papa gaat trouwen’ en ‘Help! Herrie in huis’.
Naast deze serie zijn er nog meer mooie boeken van Mirjam verschenen, zoals ‘Lijmen’, ‘Time-out’, ‘Vrije val’, ‘De opdracht’, ‘No fear’ en ‘Chaos’

Het ziet eruit alsof ik maar vier boeken in de blog heb gedeeld, maar uiteindelijk heb ik er redelijk wat genoemd. Veertien boeken om eens uit te proberen. Om zelf te laten lezen of om voor te lezen. Want voorlezen blijft toch altijd heerlijk, hoe groot of klein ze ook zijn. 

Welke kinderboeken vind jij absolute aanraders?

Volg je The Stout Journal al op Social Media?